ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ “ΧΡΥΣΑΝΑ“;… ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΙΤΣΚΟΥ

Πώς είναι αλήθεια να ΕΙΣΑΙ

μία  ‘’Χρυσάνα’’ (??)

Μία ‘’Χρυσάνα’’ να ΓΙΝΕΙΣ (!!!)

Γιαγιά προσεύχεται έξω από ναό, στο Κλουζ Ρουμανίας (πηγή: ekklisiaonline.gr)

Ξημέρωσε Καθαρά Δευτέρα. Αρχή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και τίποτε ακόμη δεν προμήνυε όσα συνταρακτικά επήλθαν. Ανυποψίαστοι, στο πρώτο φίλημα της ασυννέφιαστης ά(‘Α)νοιξης μας και πριν ακόμα ενσκήψει ο χιονιάς και έρθει δριμύ το ψύχος. Ανυποψίαστοι ακόμα, για τα επακόλουθα της ‘’παράξενης και απρόσμενης επίσκεψης’’ που εξανάγκασε την ‘’αποδημία’’ μας, εκατοντάδες χιλιάδες μίλια μακριά  σε ‘’αρκτικούς’’ χειμώνες, μεσούσης μιας ολόλ(Λ)αμπρης ά(‘Α)νοιξης. Ανυποψίαστοι ακόμα, για τον βίαιο ’’εκδιωγμό‘’ μας από τον ποθεινό και πανίερο τόπο, για την ‘’εξορία’’ μας, ως ετεροχρονισμένοι ή όψιμοι πρωτόπλαστοι, από τον επίγειο π(Π)αράδεισο του ενοριακού μας Ναού ή από τα αγιοβάδιστα χώματα των Ιερών Μοναστηριών μας.

Ξεκινήσαμε για το προσκύνημα μας σχεδόν ‘’όρθρου βαθέως’’. Η διαδρομή ευχάριστη, το μάτι απομυζούσε αχόρταγα το κάλλος της φύσης. Το Μοναστήρι ξεπρόβαλε από απόσταση, επιβλητικό και γαλήνιο συνάμα, σμιλεμένο στο κοίλωμα του κατακόρυφου βράχου, απόλυτα ενσωματωμένο στο τραχύ τοπίο. Ο βράχος λαξεύτηκε στην απόκρημνη πλαγιά από τόσο επιδέξια τα χέρια, που ήταν σαν κομψοτέχνημα αληθινό από τον Ουράνιο θόλο κρεμάμενο (!!!).

Πριν ανηφορίσουμε για το Μοναστήρι περάσαμε πρώτα από το χωριό. Ένα χωριό ορεινό με λιγοστά σπίτια, λιγοστούς  κατοίκους κι έρημους σχεδόν δρόμους, απομεινάρι θαρρείς μιας αλλοτινής εποχής. Περνώντας από την κεντρική πλατεία του χωριού στρίψαμε αριστερά για να βγούμε στο δρόμο με κατεύθυνση το Μοναστήρι. Ο δρόμος στενός, μετά βίας χωρά να περάσει ένα αυτοκίνητο.

Προχωρώντας σιγά και με μικρή ταχύτητα, στον αυλόγυρο ενός σπιτιού, είδαμε μία γυναίκα, μεσήλικη να κάνει μετάνοιες και να σταυροκοπιέται εκεί (ΕΚΕΙ) στη μέση του δρόμου. Περνώντας σχεδόν από δίπλα της, μια που στενεύει ο δρόμος στο σημείο εκείνο, την ακούσαμε να ψελλίζει προσευχές κι ευχαριστίες στην Παναγία και τον Χριστό ‘’Παναγία μου’’ και ‘’Χριστέ μου’’ επαναλάμβανε σε κάθε μετάνοια. Το πρώτο πράγμα που πέρασε από τη σκέψη μας ήταν πως πιθανόν να είναι σαλεμένος ο νους της δόλιας. Ο καλός’’ λογισμός  βλέπεις (!!!).

Φτάσαμε στο Μοναστήρι και μπήκαμε στον Ιερό Ναό να προσκυνήσουμε. Μέσα, το καθολικό μεγαλόπρεπο και ολοφώτεινο και οι θεόσδοτες εικόνες των Αγίων να ξεχύνουν αφειδώλευτα γλυκύτητα στις ματιές και τις ψυχές μας. Μπροστά μας ένα ‘’μπουλούκι ‘’ πιστών με τα παιδάκια τους «Οι Άγγελοι αυτών εν ουρανοίς διά παντός βλέπουσι το πρόσωπον τον Πατρός μου τον εν ουρανοίς», ασπάζονταν τις εικόνες των Αγίων, κι ήταν σαν ολόφωτη λιακάδα τα προσωπάκια τους(!!!). Κι ο γέροντας, μοναδικός οικήτορας της Ιεράς Μονής , να περίμενε στωικά με υπομονή κι ένα φωτεινό χαμόγελο.

Μείναμε στο Ναό, εμείς ένα νέο ζευγάρι κι ο γέροντας. Κάναμε τις συστάσεις και πιάσαμε την κουβέντα σιγά σιγά για διάφορα. Καθίσαμε γύρω του και ξεκίνησε να μας μιλά για τα Ουράνια και τα επίγεια. Ακούγαμε αχόρταγα και αδίψαστα αυτήν την prive κατήχηση σαν άνυδρη γη (!!!). Μας μίλησε για πολλά, για τους λατρεμένους Αγίους της Μονής, πόσο γαλαντόμοι και ευήκοοι είναι σε ότι κάθε φορά εξαιτείται. Για τη μοναχική διακονία του στην Ιερά Μονή ,την ευλογία της μα και τις δυσκολίες της, για τη μεγάλη απόφαση του να πορευθεί στις ρούγες του Κυρίου, για την ’’τρελή ‘’ του αδυναμία, στον Παυλάρα (sic), εννοώντας τον Απόστολο Παύλο, για τις πράξεις των Αποστόλων και τις επιστολές, που είναι οι αληθινοί οδοδείκτες στα κακοτράχαλα και δύσβατα μονοπάτια της ζωής (!!!). 

Τέλος τέλος πως τα ‘φερε η κουβέντα, μας μίλησε και για την ‘’Χρυσάνα’’, την αγαπημένη του Χρυσάνα, από το ποίμνιο της Μονής.  Μας μιλά γι αυτήν  και όση ώρα μιλά, αστράφτει η θωριά και γλυκαίνει η όψη του. Σαλή θα την έλεγε κανείς από την περιγραφή του, που κάθε φορά στη Θεία Λειτουργία στη Μονή, όπως μας αφηγείται, ακόμα και σ αυτές χοροστατούντος του ίδιου του Μητροπολίτη, στη μικρή και μεγάλη είσοδο, βγάζει δυνατές (προσ)ευχές ,Παναγία μου, Παναγία και Χριστέ μου, κάτι σαν δοξολογία ή μπορεί κι ένα συλλείτουργο με τα Χερουβίμ  και Σεραφιμ (!!!).

Όπως του έχει εκμυστηρευτεί, εκείνη τη στιγμή Τον βλέπει περίλαμπρο και πανέμορφο στο Φως της Δόξης Του, μαζί με τα Τάγματα των Αγγέλων που Τον συνοδεύουν και κάθε φορά το πρόσωπό της εκπέμπει ακτίνες λαμπρότητας, σαν φάρος τηλαυγής. Μάλιστα, παρά τις συστάσεις και παρατηρήσεις, ακόμα κι από τον ίδιο τον Μητροπολίτη, αυτή ‘’τρελή’’ κι ‘’αμετανόητη’’ συνεχίζει το ίδιο ‘’βιολί’’, λέγοντάς του μάλιστα, «κάντο κι εσύ εάν μπορείς» (sic), όχι για να τον περιπαίξει, πώς θα μπορούσε άλλωστε η ευγενική ψυχή της, αλλά με την αθωότητα της “σαλότητάς” της (!!!).

Εκείνη τη στιγμή ήρθε στον νού μας η εικόνα της γιαγιούλας που συναντήσαμε στο δρόμο, να σταυροκοπιέται και να κάνει μετάνοιες εκεί (ΕΚΕΙ) στον ΑΥΛΟΓΥΡΟ του σπιτιού της και να ψελλίζει προσευχές και δοξολογίες. Το αναφέραμε στον γέροντα, και του είπαμε  επίσης και για την αναξιότητά μας να θεωρήσουμε πως τάχα είναι ‘’σαλεμένος’’ ο νους της, ότι ‘’τα έχει χάσει’’ η γιαγιούλα.

Αυτή ήταν η Χρυσάνα ,γι αυτήν μιλούσε ο γέροντας (!!!). Εκεί (ΕΚΕΙ) στον ΑΥΛΟΓΥΡΟ του σπιτιού της, όπως του έχει εκμυστηρευτεί, έχει εμφανιστεί η Παναγιά μαζί με τους Αγγέλους και τους Αγίους. Την έχει δει θριαμβευουσα κι αρχόντισσα (!!!). Γι αυτό κι όπως του έχει πει εκεί (ΕΚΕΙ) στον ΑΥΛΟΓΥΡΟ βγαίνει κάθε φορά και την προσκυνά. Της τηλεφώνησε εκείνη τη στιγμή και μίλησε μαζί της. Μείναμε έκπληκτοι από την καθαρότητα και τη ζωηράδα του πνεύματος της (Του), από την ζέουσα πίστη της, τον εύφορο και εγερτήριο λόγο της (Του), αναβρυτάρι θείας χάριτος η Χρυσάνα, κρουνός κιρνών αγαλλίαση (!!!). Από ποιο τάχα συναξάρι της πλαινής πόρτας να ξεπήδησε η μορφή της(!!!).

Η Θεία Χάρις βλέπεις, ενσκηνώνει εκεί (ΕΚΕΙ ) στα καθαρά, ευάερα και ευή(Η)λια(!!!). Μας μίλησε για πολλά, εκείνο όμως που ήταν το πιο συνταρακτικό ήταν που μας μίλησε για τα μελλούμενα, για τον ‘’απρόσμενο και παράξενο επισκέπτη’’ και την επέλαση του ‘’κακού’’ (!!!). Ανυποψίαστοι ακόμα για όσα τις επόμενες ημέρες ακολούθησαν, με τις εκκλησιές μας ερμητικά σφαλιστές και τα στασίδια τους παγωμένα κι αδειανά, χωρίς εκκλησίασμα (!!!).

Ένας (προ)ά(Α)γγελος ήταν η Χρυσάνα για τα μελλούμενα, αυτά τα δύσκολα που ήρθαν(!!!). Ήταν και μια πεταλούδα όμως, που έσπασε με τα φτερά της τον ‘’ζωογόνο υμένα’’ και πέταξε στον μυρίπνοο αιθέρα. Ποιος νους μπορούσε να φανταστεί ότι κι εμείς εκεί (ΕΚΕΙ) στον ΑΥΛΟΓΥΡΟ θα βγαίναμε να κάνουμε μετάνοιες στην Ουράνια Μάννα μας και να την προσκυνούμε(??). Μήπως ο άνθρωπος που αναζητά τον Θεό μπορεί να τον βρει παντού τελικά και εκτός ενός κτιστού Ναού, ίσως και εντός ενός άκτιστου (??).

Η ιστορία της Χρυσάνας θα μπορούσε να είναι αληθινή(??), αλλά θα μπορούσε να είναι και “φανταστική”(!!!). Ας πούμε πως είναι μία ιστορία σχεδόν αληθινή ή “φανταστικά” αληθινή”(!!!). Όπως και να ‘χει, το σίγουρο είναι ότι στο διάβα της ζωής συναντάς ανθρώπους σαν τη Χρυσάνα, ανυπόταχτους, αντισυμβατικούς και τολμηρούς, που ζουν και πορεύονται διαφορετικά στον κόσμο τούτο, ζώντας στην ιδιότυπη σαλότητά τους.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι ενός ‘’άλλου κόσμου’’, ίσως ενός ποθεινού ή ίσως κι αυτού που έρχεται (!!!). Η ζωή τους δεν συναρμόζει με τη ζωή και την αλήθεια του κόσμου τούτου, η ακενόδοξη αρετή τους είναι αντίθετη με τις κοινές παραδοχές και τη φυσιολογική τάξη των πραγμάτων, καθότι έχει δημιουργήσει δικούς της νόμους, αυτούς της αθωότητας της σαλότητάς τους (!!!). Είναι εκείνοι που είναι μυημένοι στο ‘’μυστήριο ‘’ της α(Α)γάπης, αγρυπνούν γι αυτήν και ζουν μέσα στην εξαιρετική α(Α)λήθεια, που καταφέρνουν με τη σαλότητά τους να ζουν απαθείς μέσα σ’ έναν εμπαθή κόσμο(!!!).

Στο πρόσωπο της Χρυσάνας θα μπορούσε κανείς να δει/βρει έναν δικό του άγιο από το συναξάρι της πλαϊνής πόρτας , έναν δικό του ήρωα της καθημερινότητας ή έναν δικό του γοητευτικό ‘’επαναστάτη’’, ειδικά ετούτες τις μέρες του κακού. Η Χρυσάνα μπορεί να όλοι αυτοί που τούτες τις μέρες του κακού πόνεσαν και στάθηκαν πιο πάνω από τις πληγές τους. Αυτούς που δεν κατέκριναν, δεν καταδίκασαν στο όνομα ίσως μιας ψευδεπίγραφης ‘’ευσέβειας’’, που κοίταξαν πίσω από τα πάθη τις βαθιές ανθρώπινες ανάγκες και πληγές, σ αυτούς που έγιναν θυσιαστήριο οι ίδιοι, που άνθισαν στη βαρυχυμωνιά, που σ(ι)ώπασαν κι  έκαναν υπομονή, με αρχοντιά και διάκριση(!!!). Σ αυτούς που πίσω από τα σφαλιστά παραθυρόφυλλα, άναψαν τις α(Α)στάσιμες λαμπάδες τους(!!!). Ποιος ξέρει άραγε, μπορεί κάποιοι από αυτούς να είναι το επόμενο κάλεσμα (Του) και να γίνουν λαμπηδόνες φ(Φ)ωτός, φρύγανο επί πυρί να γίνουν (!!!).

Έχουμε αναλογιστεί πως θα ήταν ο “κόσμος” χωρίς αυτούς τους χαρισματούχους γοητευτικούς ‘’επαναστάτες’’ (??).

Συνελόντι ειπείν (=συνοψίζοντας)

Πώς είναι αλήθεια να ΕΙΣΑΙ  μία Χρυσάνα (??)

Μία Χρυσάνα να ΓΙΝΕΙΣ (!!!)

Αντί επιλόγου

«…Κάπου στον κόσμο ὑπάρχει ἕνας Άγιος, ζεὶ μέσα στὴν ἀλήθεια, πάει νὰ πει πῶς δὲν πεθαίνει ἡἀλήθεια στὸν κόσμο καὶἔτσι θα ἔρθει κάποτε καὶ σε μᾶς, καὶ θὰ ξαναδοθεῖ σ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως μας εἶναι ὑπεσχημένο… Ἕνας μονάχα Ἅγιος, για νὰ εἶναι ἅγιος, ἔχει στὴν καρδιὰ τοῦ τὸμυστικό τῆς ἀναγέννησης ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἔχει ἐκείνη τὴν δύναμη, που θὰ θεμελιῶσει ἐπιτέλους τὴν ἀλήθεια στὸν κόσμο, καὶ θὰ γίνουν ὅλοι ἅγιοι καὶ θὰἀγαπάει ὁἕνας τὸν ἄλλο καὶ δὲν θα ὑπάρχουν οὔτε πλούσιοι, οὔτε πτωχοί, οὔτε ἀλαζόνες, οὔτε ταπεινοὶ, μα θὰ εἶναι ὅλοι σαν παιδιά τοῦΘεοῦ καὶ θα ἕρθει ἡἀληθινή βασιλεία τοῦ Χριστοῦ…» (Φ. Ντοστογιέφσκι, Αδελφοί Καραμαζωφ)

Καλή (επ)α(Α)νάσταση (!!!)

Κ.Ι._