Αποστολικό κήρυγμα της Κυριακής 15 Νοεμβρίου από την Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΔ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ

(Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026)

 

«Αὐτός» (ὁ Χριστός) «γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν».

 

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέγει στὴν περικοπὴ ἀπὸ τὴν πρὸςἘφεσίους ἐπιστολὴ ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ εἰρήνη μας. Στὴν περικοπή, βέβαια, ὁ ἀπόστολος ἀναφέρεται στὴν εἰρήνευση Ἰουδαίων καὶεἰδωλολατρῶν, τοὺς ὁποίους χώριζε ἄβυσσος διαφορῶν. Ἀλλὰ μὲ τὴθυσία ποὺ προσέφερε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἐξαλείφθηκαν οἱ διαφορές, ἔπεσαν τὰ τείχη ποὺ χώριζαν τοὺς ἀνθρώπους, ἔγινε ἡ συμφιλίωση καὶἡ ἕνωση.

Ὁ Χριστός, ὅμως, εἶναι καὶ ἡ εἰρήνη ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὸς εἰρηνεύει τοὺς ἀνθρώπους, καταλαγιάζει τὰ μίση, σβήνει τὶςἀποστάσεις τῶν ἀνθρώπων, κρούει τὶς εὐαίσθητες χορδὲς τῶνἀνθρωπίνων καρδιῶν. Αὐτὸς ἑνώνει τὶς ἀποξενωμένες συνειδήσεις, θερμαίνει τὴν ψυχρότητα τῶν ἀνθρώπων.

Μὲ τὴν ἐνανθρώπηση καὶ τὴ Σταυρική Του θυσία ὁ Λυτρωτής μας ἔφερε τὴν εἰρήνη στὸν κόσμο. Βέβαια ἐξαρτᾶται ἄν ἐμεῖςἀποδεχόμαστε ἢ ὄχι αὐτὴν τὴν εἰρήνη καὶ ἄν προτιμᾶμε τὴν εἰρήνηποὺ φέρνουν οἱ ἄνθρωποι. Αὐτοὶ ποὺ δῆθεν εὐαγγελίζονται τὴνεἰρήνη, ἀλλὰ στὴν οὐσία τηροῦν τὸ ρητὸ τοῦ Κικέρωνα: «Ἂν θέλεις εἰρήνη, ἑτοίμαζε πόλεμο».

Ὅμως ὁ Χριστὸς ἔφερε στὸν κόσμο εἰρήνη διαφορετική.                      Ὁ προφήτης Ἠσαΐας τὸν προφήτευσε ὡς τὸν ἀρχηγὸ τῆςεἰρήνης.         Οἱ ἄγγελοι, κατὰ τὴ γέννησή Του, ἔψαλαν τὸν ὕμνο τῆςεἰρήνης στὴ γῆ. Μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του ὁ Χριστὸς ἔφερε στὸνκόσμο τὴ δική Του εἰρήνη. Ἡ εἰρήνη εἶναι ὄνομα γλυκὺ ἀλλὰ καὶπρᾶγμα γλυκύτερο.         Ἡ εἰρήνη εἶναι τὸ πλέον ποθητὸ καὶπεριζήτητο ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Εἶναι ἡ εἰρήνη ποὺ φέρνει ὁ Θεὸς μέσα στὶς καρδιές μας.

Κάλεσαν κάποτε δύο ζωγράφους νὰ ζωγραφίσουν τὴν εἰρήνη, ποὺ ἔχουν οἱ ψυχές, οἱ ὁποῖες ἐμπιστεύονται τελείως στὸν Θεό. Ὁ ἕνας διάλεξε ὡς θέμα ἕνα τοπίο εἰρηνικό, σὲ μία ὡραία βουνοπλαγιά.             Ὁ ἄλλος παρουσίασε ἕνα μεγάλο καὶ ἀπότομο καταρράκτη. Ἕνα μικρὸ δένδρο ὑπῆρχε δίπλα στὸ ἀφρισμένο νερὸ τοῦκαταρράκτη. Ἐπάνω σ’ἕνα κλαδί, ὅπου ἔφθαναν οἱ ἀφροὶ τοῦκαταρράκτη, στεκόταν ἀτάραχο ἕνα μικρὸ πουλί. Δὲν φοβόταν καθόλου ἀπὸ τὴ βουὴ καὶ τὴν ὁρμὴ τοῦ νεροῦ.

Αὐτὴν τὴ δεύτερη εἰκόνα προέκριναν, γιατί ἔδειχνε καλύτερα τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μέσα στὶς δυσκολίες καὶ στὶς θλίψεις τῆς ζωῆς,     ὅταν ἔχουμε μέσα μας τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ. Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦεἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς γαληνεύει μέσα στὶς ἀντιξοότητες καὶ στὶςδοκιμασίες μας. Ἡ ζωή μας δὲν εἶναι πάντοτε μιὰ ἤρεμη θάλασσα. Μερικὲς φορὲς εἶναι θάλασσα φουρτουνιασμένη. Ἠρεμοῦμε καὶκρατᾶμε τὴν εἰρήνη μέσα μας, ὅταν στηρίζουμε τὶς ἐλπίδες μας στὸνΚυβερνήτη τοῦ κόσμου. Ὅταν ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριο τῆςζωῆς˙ ὅταν τὸν ἐμπιστευόμαστε, σὰν ἐκεῖνο τὸ μικρὸ παιδί, ποὺ ἐνῶοἱ ἄλλοι,             στὴ θαλασσοταραχή, κρύβονταν καὶ φοβοῦνταν, αὐτὸ ἔμενε ἀτάραχο στὸ κατάστρωμα. Ὅταν τὸ ρώτησαν γιατί δὲνφοβόταν τοὺς ἀπάντησε: Πάνω στὴ γέφυρα τοῦ πλοίου δέστε ποιόςεἶναι. Εἶναι ὁ πατέρας μου. Αὐτὸς κρατᾶ τὸ πηδάλιο τοῦ πλοίου. Αὐτὸς θὰ μᾶς σώσει.

Καὶ μεῖς μέσα στὶς τρικυμίες τῆς ζωῆς μας ἐμπιστευόμαστε τὸνΚύριό μας, ποὺ εἶναι ἡ εἰρήνη μας. Ὁ λόγος Του εἶναι ἀληθινὸς καὶπαρήγορος: «Μέσα στὸν κόσμο θὰ ἔχετε θλίψεις. Ἀλλὰ νὰ ἔχετεθάρρος, γιατί ἐγὼ νίκησα τὸν κόσμο».

Εἶναι δὲ ἡ εἰρήνη ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ζωή μας. Ὁ ἈπόστολοςΠέτρος στὴν πρώτη καθολικὴ ἐπιστολή του, ὅπου ἀναφέρει χωρία ἀπὸτοὺς ψαλμούς, μᾶς λέγει τὰ ἑξῆς: Ὅποιος θέλει νὰ ἀπολαμβάνει ζωὴἄνετη καὶ εἰρηνικὴ καὶ νὰ δεῖ ἡμέρες εὐτυχισμένες, ἂς παύσει τὴγλώσσα του ἀπὸ τὸ κακὸ καὶ ἂς προσέχει τὰ χείλη του, γιὰ νὰ μὴλαλὴσει ἀπάτες. Ἂς ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ κάθε κακὸ καὶ ἂς κάνει τὸκαλό˙ ἂς ζητήσει εἰρήνη καὶ ἂς τὴν ἐπιδιώξει.

Ἡ εἰρήνη εἶναι ὁ σύνδεσμος τῆς ἑνότητας. Εἶναι ὁ κρίκος ποὺμᾶς δένει γερὰ μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Βέβαια ὁ ἈπόστολοςΠαῦλος  μᾶς συνιστᾶ, ὅσο ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς, νὰ προσπαθοῦμε νὰἔχουμε εἰρηνικὲς σχέσεις μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Ὑπάρχουνκάποιοι ποὺ δὲν θέλουν τὸ χέρι τῆς εἰρήνης καὶ τῆς συμφιλίωσης, ποὺτοὺς ἁπλώνουμε. Ἐμεῖς ἂς κάνουμε τὸ καθῆκον μας, ποὺ μᾶς λέγει ὁ Κύριος τῆς καταλλαγῆς καὶ τῆς εἰρήνης. Δὲν ξέρουμε τὸν τρόπο, ποὺμετέρχεται ὁ Θεὸς γιὰ νὰ μαλακώσει τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Ἀκόμη καὶ οἱ πόλεμοι μποροῦν νὰ τελειώνουν, ὅταν ὑπάρχει τὸδέσιμο ποὺ μόνον ὁ Χριστὸς προσφέρει.

Σὲ μία κορφὴ τῆς ὀροσειρᾶς τῶν Ἄνδεων, ποὺ χωρίζει τὴνἈργεντινὴ καὶ τὴ Χιλή, ὑψωνόταν ἕνα πελώριο ἄγαλμα τοῦ Χριστοῦμὲ ἀνοιχτὲς ἀγκάλες. Τὸ ἄγαλμα εἶχε στηθεῖ, γιὰ νὰ θυμίζει στοὺςλαοὺς τῶν δύο χωρῶν ὅτι διευθέτησαν μία διαφορά, ποὺ λίγο ἔλειψενὰ τοὺς ὁδηγήσει σὲ πόλεμο μεταξύ τους. Στὴ βάση τοῦ ἀγάλματοςτοῦ Ἰησοῦ ὑπάρχει ἡ ἑξῆς ἐπιγραφή: «Εἶναι πιὸ εὔκολο νὰμεταβληθοῦν αὐτὰ τὰ βουνὰ σὲ σκόνη, παρὰ οἱ λαοὶ τῆς Ἀργεντινῆςκαὶ τῆς Χιλῆς νὰ σπάσουν τὴν εἰρήνη, ποὺ ὑποσχέθηκαν ἐνώπιον τοῦΣωτῆρος Χριστοῦ».

Ἡ εἰρήνη εἶναι αὐτὴ ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει στὶς ψυχὲς τῶνλαῶν. Αὐτὸ ἔλεγε ὁ Τζὼν Κέννεντυ στὴ Γενικὴ Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ τὸ 1963 καὶ προκάλεσε μεγάλη ἐντύπωση: «Ἡ εἰρήνη δὲν βρίσκεται μόνο στοὺς καταστατικοὺς χάρτες καὶ στὰ σύμφωνα. Καὶ ἂν διωχθεῖἀπὸ ἐκεῖ, τότε κανεὶς νόμος, κανένα σύμφωνο, καμιὰ συνθήκη ἢ ὀργάνωση δὲν μπορεῖ νὰ ἐλπίζει ὅτι θὰ τὴ διατηρήσει. Ἂς μὴστηρίζομε, λοιπόν, ὅλες τὶς ἐλπίδες μας γιὰ τὴν εἰρήνη σὲ περγαμηνὲςκαὶ χάρτες. Ἂς ἀγωνισθοῦμε νὰ ἐγκαθιδρύσουμε τὴν εἰρήνη στὶςψυχὲς τῶν λαῶν μας».

Ἂς εἰρηνεύουμε, λοιπόν, μεταξύ μας. Ἂς ἔχουμε τὴν εἰρήνημέσα στὶς καρδιές μας. Τί νὰ τὸ κάνουμε, ἂν ἀπέξω ἔχουμε εἰρήνη καὶμέσα μας Βατερλώ; Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἂς μᾶς ἐπιβραβεύει μέσα μας. Ἂς εὐχόμαστε γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ σύμπαντος κόσμου, ὅπως τὸπράττουμε στὶς ἀκολουθίες μας. Ἡ εἰρήνη εἶναι τὸ ζητούμενο. Οἱπόλεμοι, ὅπως μᾶς λέγει ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος, προέρχονται ἀπὸ τὴνπροσπάθειά μας νὰ ἱκανοποιήσουμε τὶς ἐπιθυμίες μας. Ὁ Θεὸς τῆςεἰρήνης, Αὐτὸς ποὺ γαληνεύει τὶς ψυχές μας, Αὐτὸς ἂς προσπαθοῦμενὰ παραμένει μέσα μας˙ ὁ αἴτιος τῆς εἰρήνης καὶ τῆς συμφιλίωσης τῶν λαῶν.

 

Ἀμήν.