ΠΟΣΟ ΘΛΙΒΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΝΙΩΘΕΙΣ «Π(Π)ΑΙΔΙ»…(!!!) ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΙΤΣΚΟΥ

ΠΟΣΟ ΘΛΙΒΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΝΙΩΘΕΙΣ «Π(Π)ΑΙΔΙ»…(!!!) ΓΡΑΦΕΙ

Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΙΤΣΚΟΥ

Αυτό που έκανες είναι «παιδιάστικο » (!!)

Η συμπεριφορά σου είναι «παιδαριώδης » (!!)

Σταμάτα να συμπεριφέρεσαι «σαν παιδί» (!!)

Είναι προσφιλής η συνήθεια να χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας τις εκφράσεις αυτές υποτιμητικά κατά κανόνα, στην προσπάθεια να καταδείξουμε ότι η συμπεριφορά ή η ενέργεια κάποιου είναι ανώριμη ή αρκούντος αφελής.. Είναι δηλαδή συμπεριφορά μικρού «παιδιού» που στερείται «σοβαρότητας» με απολύτως αρνητικό πρόσημο. Εξάλλου, δεν υπάρχει καμία φράση που να μεταφέρει τόσο την περιφρόνησή μας και την απαξία μας για κάτι, όσο η φράση «παιδιάστικο ».(!!)

Η συμπεριφορά αυτή, επουδενί δεν συναρμόζει με τη συμπεριφορά ενός ενήλικα που κατά τα πρότυπα πρέπει να είναι «σοβαρός» και «έξυπνος» και επιπλέον να νιώθει, να συμπεριφέρεται και να ενεργεί με αυτές τις ιδιότητες. Ο ενήλικας καθώς μεγαλώνει, εγκλωβίζεται στο στεγνό καθωσπρεπισμό του, χάνοντας την έμφυτη απλότητα και τον αυθορμητισμό, ιδιότητες συμφυείς με την παιδική ηλικία. Συνακόλουθα, τα παιδιά μεγαλώνοντας πρέπει κι αυτά να γίνουν κατ εικόνα και καθ ομοίωσιν του ενήλικα δηλαδή «σοβαρά», «έξυπνα» και «πετυχημένα».

Αυτές τις ημέρες, τις ημέρες των Χριστουγέννων κανένας άνθρωπος ακόμα και άθεος ή με ισχνή ή χλιαρή πίστη, δεν μπορεί να μείνει απαθής ή ασυγκίνητος παρατηρώντας αυτό το μοναδικό και ασύγκριτο θέαμα.(!!) Τη νεαρή μ(Μ)ητέρα σιωπηλή και δεσπόζουσα, να κρατά το «π(Π)αιδί» στην αγκαλιά της στο σπήλαιο, ενώ γύρω τους ζώα, ποιμένες, Μάγοι και Άγγελοι να δοξολογούν θριαμβευτικά: «Δι’ ημάς γαρ εγεννήθη παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός». Με πόση απλότητα και φυσικότητα δέχτηκε η φύση τον ερχομό τ(Τ)ου.(!!)

Στάθηκε άραγε στο διάβα των αιώνων κάτι ικανό να αποδιώξει από τον νου αυτήν την εικόνα.(??) Ποια λόγια είναι τάχα ικανά να αποδώσουν, να εξηγήσουν ή να ερμηνεύσουν όσα συνέβησαν τη νύχτα εκείνη.(??) Ο Θεός έρχεται ως «παιδί» (!!) Αυτή η παιδικότητα του Θεού είναι που αποκαλύπτει το μυστήριο των Χριστουγέννων.(!!)

Το μυστήριο των Χριστουγέννων, είναι ένα μυστήριο που «μιλά» στην καρδιά του κάθε ενήλικα γιατί απευθύνεται στο «παιδί» που κρυφά συνεχίζει να ζει μέσα του. Το «παιδί» αυτό που αποδιώχνει πεισματικά, εγκλωβισμένος στην ενηλικιότητα του και σε ότι αυτή επιτάσσει, χάνοντας σταδιακά την έμφυτη απλότητά του και αδυνατώντας να απελευθερώσει συναισθήματα ή να ανταποκριθεί ανυπόκριτα στο απλό συναίσθημα της χαράς.(!!)

Αυτήν τη χαρά είναι που «ακούει» η παιδική ψυχή και αγαλλιά. Γι αυτό και τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή των παιδιών, όχι μόνο γιατί συνδέεται με το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα λαμπιόνια που τα ενθουσιάζουν έτσι κι αλλιώς γιατί συναρμόζουν με τον έμφυτο ενθουσιασμό τους, αλλά γιατί αυτά χάρη στην απλότητα που τα διακρίνει, δεν ξαφνιάζονται από το «μυστήριο», ότι ο Θεός έρχεται ως «παιδί».(!!)

Έχουμε σκεφτεί ποτέ πόσο ανυπεράσπιστο και «γυμνό» από κάθε μορφή εξουσίας είναι ένα παιδί.(??) Πόσο εγκαταλείπεται αμαχητί στην αγκαλιά μας, πόσο αφήνεται στην αγάπη μας ακόμα κι όταν το μαλώνουμε ή ακόμα ακόμα κι όταν το προπηλακίζουμε, χωρίς κανένα εγωισμό.(!!) Πόση καθαρότητα, ταπείνωση και ανεξικακία έχει όταν μετανιωμένο για την αταξία του κοιτά να κρυφτεί στην αγκαλιά της μητέρας του.(!!) Πόσο παράταιρο τάχα φαντάζει αυτό στον κόσμο των «μεγάλων», όπου η προσβολή κατά κανόνα, μένει ασυγχώρητη και ο εγωισμός περισσεύει. (!!)

Μήπως τελικά, η (α)δυναμία του να υπερασπιστεί τον εαυτό του είναι και η μόνη πηγή της δ(Δ)ύναμης και της εξουσίας του που το αναδεικνύει β(Β)ασιλιά.(!!) Μόνο του όπλο η αγάπη, ο ενθουσιασμός, η απλότητά και ο αφοπλιστικός του λόγος, μ αυτά μας «εκφοβίζει» για να ανοίξουμε και να δώσουμε την καρδιά μας.(!!) Πόσο παράταιρο τάχα φαντάζει αυτό στον κόσμο των «μεγάλων», όπου η δύναμη, η εξουσία, η επιθυμία για κυριαρχία εδράζονται στον φόβο και τη ματαιοδοξία.(??)

Το «π(Π)αιδί» εκεί στο σπήλαιο, αγκαλιά και κέντρο της γης, δίπλα στη σιωπηλή μ(Μ)ητέρα, κατέρχεται με την αριστοκρατική του ταπείνωση ως νήπιο, καταδεικνύοντας τη δική μας ισόβια «πνευματική νηπιότητα». Δεν επιδεικνύει καμία δύναμη και κανένα κύρος, όπως ακριβώς ένα παιδί. Το μόνο που επιθυμεί είναι να του δώσουμε την καρδιά μας για να μας μεταγγίσει τη χαρά, να ενσκηνώσει μέσα μας και να μας απελευθερώσει από τα δεσμά του φόβου. Μ αυτό μας «εκφοβίζει», δίχως όπλα. Αυτό το μυστήριο της προσφερόμενης χαράς και αγάπης έρχεται να αποκαλύψει η γέννηση του π(Π)αιδίου. Την αγάπη που δεν επιβάλλεται, παρά μόνο προσφέρεται και επιλέγεται,. (!!)

Συνελόντι ειπείν (=συνοψίζοντας)

Με τη βεβαιότητα ότι «εγεννήθη ημίν παιδίον νέον ο προ αιώνων Θεός» ας δούμε τον κόσμο, τον (συν)άνθρωπο και τη ζωή μέσα από την αθωότητα και απλότητα του π(Π)αιδιού . Η απλότητα της παιδικής ηλικίας έχει απίστευτο ωραιότητα και αρχοντιά. Αρκεί ένα «σ αγαπώ» και μια αγκαλιά και το παιδί ή το «παιδί» που κρύβουμε μέσα μας θα ανθίσει μονομιάς σαν να είναι στον παράδεισο. Μήπως τελικά η ωραιότερη και πιο συναρπαστική εμπειρία είναι να συναντήσουμε το π(Π)αιδί μέσα μας στην ενήλικη ζωή μας κι ας είναι «παιδιάστικο».(??)

Το «παιδιάστικο» δεν συνδέεται κατά ανάγκη με την ανωριμότητα ή την μωρία. Η «πνευματική νηπιότητα» δεν συναρτάται πάντα με τη συμπεριφορά, αλλά με το ήθος και την υπακοή. Το «παιδιάστικο» μπορεί να είναι το ξεχείλισμα ό,τι ‘’ωραίου’’ και ‘’καθαρού’’ υπάρχει μέσα στην καρδιά, το αντιφέγγισμα και η λάμψη της ψυχής γιατί ’’ απαντάται’’ με την απλότητα του π(Π)αιδιού.(!!).Ας επιλέξουμε να πορευτούμε ως «νήπια» στη σχέση μας με τους συνανθρώπους μας. Πολλοί βέβαια, θα αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν σε μια τόσο πονηρή εποχή να πορευτούμε με «πνευματική νηπιότητα»(??). Αδιαμφισβήτητα δύσκολος δρόμος.(!!) Αλλά γλυκύς ο καρπός της προσπάθειας.(!!) Δεν υπάρχει τίποτε πιο θλιβερό σ’ αυτόν τον κόσμο από το να ξυπνάς τα Χριστούγεννα το πρωί και να μην είσαι π(Π)αιδί. (!!)

Αντί επιλόγου

“Από παιδιά και μόνον φτιάχνεις Ιεροσόλυμα” (Οδ.Ελύτης, «εκ του Πλησίον»)

Εν Πτολεμαΐδι 30-12-2018

Επί τη εορτή του Νέου Έτους

Ερρωσθε και Ευδαιμονείτε ωσάν π(Π)αιδί

Κ.Ι._