Μια περιπέτεια υγείας… με αίσιο τέλος στο Μποδοσάκειο Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας (του Δημήτρη Βαβλιάρα)
Τον τελευταίο μήνα πέρασα μια περιπέτεια υγείας, η οποία δεν ήταν για περιπέτεια, αλλά στο νοσοκομείο Κοζάνης κατάφεραν όντως να την κάνουν περιπέτεια.
Το νοσοκομείο Κοζάνης έχει την φήμη ότι ο ασθενής μπαίνει με πιτζάμες και βγαίνει με κουστούμι, ευτυχώς όμως δραπέτευσα για άλλο νοσοκομείο και γλίτωσα την πρόβα κουστουμιού…
7 μέρες στο νοσοκομείο της Κοζάνης σε μια τραγελαφική κατάσταση που αν δεν είχε να κάνει με την υγεία θα ήταν σενάριο κωμωδίας. Αλλά η μεγαλύτερη κωμωδία είναι αυτή η χώρα η οποία έχει το ταλέντο να γυρνά την κωμωδία σε δράμα για τους πολίτες της!
Πηγαίνω στα επείγοντα λοιπόν με κολικό νεφρού έτοιμος να πέσω κάτω από τον πόνο. Εκεί ο υπεύθυνος χειρούργος λέει έτσι που τον βλέπω δεν έχει τίποτα να φύγει! Η παθολόγος λέει φωνάξτε έναν χειρούργο, έρχεται ο ίδιος και μου λέει θα φωνάξω να σε δει ορθοπεδικός! Τώρα τι θα κάνει με την πέτρα στο νεφρό ένας ορθοπεδικός, Ελλάδα ήμαστε, όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα!
Την άλλη μέρα κι ενώ πονάω ασταμάτητα, ανεβάζω πυρετό. Αποφασίζουν να μου κάνουν επέμβαση ( έμαθα αργότερα ότι απαγορεύεται με πυρετό ) αλλά μου λένε χάλασε το μηχάνημα και θα κάνουμε κάτι άλλο. Με βάζουν χειρουργείο, όπου δεν μπορούν να συνεννοηθούν οι γιατροί με τους αναισθησιολόγους τι θα γίνει και μετά από ώρες με πάνε στο δωμάτιο. Μου λένε εκεί ότι δεν κατάφεραν να κάνουν κάτι, γιατί οι αναισθησιολόγοι δεν ήθελαν να μου κάνουν νάρκωση και εγώ δεν συνεργαζόμουν και αντιδρούσα σε έναν σωλήνα που ήθελαν να μου βάλουν στο νεφρό! Κι εγώ τέτοιος γάιδαρος είμαι που με πόνο, πυρετό και χωρίς νάρκωση αντιδρούσα κιόλας και δεν συνεργαζόμουν! Διότι ο ασθενής στο χειρουργείο αν είναι ξύπνιος φίλοι μου βοηθάει! Μα μια λαβίδα να δώσει, ένα νυστέρι, μια γάζα, βγαίνει η δουλειά καλύτερα!
Με αυτά και με αυτά με αφήνουν στο δωμάτιο 7 μέρες με φιδέ πρωί και βράδυ και παυσίπονα ισχυρά να μην πονάω! Εκεί έρχονται διάφοροι γιατροί και μου φέρνουν χάπια. Και μου έλεγαν μην πάρεις τα χάπια του τάδε γιατρού, δεν είναι καλός γιατρός, πάρε από αυτά που σου δίνει ο άλλος είναι καλύτερος! Και βλέπω και τον πατέρα μου σε μια στιγμή που μπαίνει στο δωμάτιο με ένα κουτί από το φαρμακείο και μου λέει μου έδωσε μια συνταγή ένας γιατρός στο διάδρομο να πάω να σου πάρω αυτές τις βιταμίνες! Τα βλέπει άλλος γιατρός λέει δεν θα τα πάρει αυτά δεν κάνουν! Και προσπαθώ μέσα στον πόνο και τον πυρετό να καταλάβω αν γυρίζουμε ταινία και απλά δεν το έχω καταλάβει ότι πήρα τον πρωταγωνιστικό ρόλο!
Ταυτόχρονα νιώθω πόσο πολύ έχει αναβαθμιστεί το σύστημα υγείας και ότι όσοι φωνάζουν στις τηλεοράσεις έχουν απόλυτο άδικο! Είμαι σε ένα δωμάτιο με ένα τροχαίο, έναν που έπεσε από μια κληματαριά, έναν που έσπασε σπόνδυλο και έναν που ήρθε για χιαστούς! Κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα! Ένα δωμάτιο που θυμίζει δεκαετία του 50, με έναν ανεμιστήρα και ανυπόφορη ζέστη, ένα παράθυρο ανοιχτό που μέσα έσταζαν νερά από ένα air-condition από τον πάνω όροφο και γενικά μια ατμόσφαιρα για να συμβάλλει στην γρήγορη ανάρρωση των ασθενών!
Μετά από μέρες έρχεται ο γιατρός και μου λέει θα κάνουμε μια προσπάθεια το απόγευμα να κάνουμε μια επέμβαση ακόμα, θα προσπαθήσω να συνεννοηθώ με τους αναισθησιολόγους να σου κάνουμε νάρκωση. Λέω, Μητσάρα μάζεψε τα κομμάτια σου κάνε ένα κουράγιο και φύγε γιατί το κουστούμι έρχεται!
Ζητάω τα χαρτιά και να υπογράψω να φύγω και μου λέει ο υπεύθυνος στο τέλος, σου ζητάω ένα μεγάλο συγνώμη εκ μέρους του συστήματος υγείας αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο δεν υπάρχουν τα μέσα!
Πήγα στο νοσοκομείο της Πτολεμαΐδας το Μποδοσάκειο. Το οποίο είναι κανονικό νοσοκομείο, με κανονικούς γιατρούς, σειρά και σεβασμό στον ασθενή. Έμεινα εκεί 2 βδομάδες και προσπαθούσαν οι άνθρωποι να με συνεφέρουν από αυτά που τράβηξα στην Κοζάνη. Ταλαιπωρήθηκα με λοίμωξη και πυρετό για σχεδόν 2 βδομάδες και μια πέτρα που ήταν να βγει αλλά είναι ακόμα στη θέση της.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γιατρούς του Μποδοσάκειου, τον κ. Μακρή και τον κ. Κωτακίδη, σε όλο το νοσηλευτικό προσωπικό και σε όσους κρατάνε το νοσοκομείο σε αυτό το επίπεδο. Από το φαγητό που ήταν σαν να τρως στο καλύτερο εστιατόριο μέχρι την καθαριότητα και τη συμπεριφορά όλων που έδειξαν πως πρέπει να είναι οι παροχές υγείας. Στο δωμάτιο επίσης ήταν περιστατικά ουρολογικά και υπήρχε σειρά και τάξη. Δεν ήταν όπως στην Κοζάνη που είχε από Αλτσχάιμερ στο ίδιο δωμάτιο μέχρι κομμένα κεφάλια…
Από την άλλη στο νοσοκομείο Κοζάνης ένιωσα σαν να ζω σε εφιάλτη που τώρα που ήρθα σπίτι 20 μέρες μετά αρχίζω και το συνειδητοποιώ και εξοργίζομαι όλο και παραπάνω. Δεν μπορείς να φέρεις σε πέρας κάτι, πες δεν μπορούμε συγνώμη, κοιτάξτε να πάτε κάπου αλλού. Και όχι να λέτε δεν υπάρχει εδώ γύρω τίποτα και μόνο Θεσσαλονίκη. Το κάνουν οι καλλιτέχνες στο χώρο μου, που δεν αναγνωρίζουν τον διπλανό τους, το μισώ αφάνταστα. Σε όλη μου τη ζωή το μισούσα! Αλλά εσείς παίζετε με την υγεία μας, με τη ζωή μας. Δεν έχετε τέτοιο δικαίωμα και μάλιστα όταν δίπλα στα 20 λεπτά στην Πτολεμαΐδα υπάρχει οργανωμένη ουρολογική κλινική με άψογους γιατρούς που αν με έστελναν από την αρχή εκεί σε μια μέρα θα ήμουν σπίτι μου και δεν θα βασανιζόμουν 20 μέρες, χάνοντας χρήματα, υγεία σωματική και ψυχολογική, γονείς που ταλαιπωρούνται, ατέλειωτες αντιβιώσεις, παυσίπονα και χιλιάδες άλλα…
ΥΓ 1. Και στην Κοζάνη σε τμήματα υπάρχουν εξαιρετικοί γιατροί με οργάνωση και θέληση και δεν ισοπεδώνω όλο το νοσοκομείο με την ανάρτηση μου.
ΥΓ 2. Το σύστημα υγείας νοσεί και μαζί με αυτό και εμείς. Το έλεγα πάντα, ότι ήρθε στον διπλανό σου είναι ήδη στην πόρτα σου, τουλάχιστον δεν έπεσα από τα σύννεφα γιατί δεν περίμενα σε μια χώρα σαν κι αυτήν να είμαι η εξαίρεση και να μην βιώσω κάποια στιγμή την ανοργανωσιά της, την προχειρότητα της και την γελοιότητα σε όλο της το μεγαλείο…
ΥΓ 3. Η Υγεία, η Παιδεία και ο Πολιτισμός είναι αυτά που φέρνουν την αλλαγή σε μια κοινωνία. Και τα τρία τα έχουμε δολοφονήσει…
