Κήρυγμα από την Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας για την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026, στο Αποστολικό Ανάγνωσμα

Κήρυγμα από την Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας για την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026, στο Αποστολικό Ανάγνωσμα.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΠΡΕΣΠΩΝ KAI ΕΟΡΔΑΙΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΖ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ (27-9-2026)

«Διὸ ἐξέλθατε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος». Στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὴ Β΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴ ἀκούσαμε σήμερα τὸν ἀπόστολο Παῦλο νὰ ἀναφέρεται στὶς σχέσεις πιστῶν καὶ ἀπίστων. Ὅπως δὲν μποροῦν νὰ εἶναι μαζὶ τὸ φῶς καὶ τὸ σκοτάδι, ἔτσι χωρίζονται οἱ πιστοὶ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους. Ἐπικαλεῖται μάλιστα προφητεία ἀπὸ τὸν προφήτη Ἠσαΐα. Σ’ αὐτὴν τὴν προφητεία ὁ Θεὸς προτρέπει τὸν λαό Του νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴ Βαβυλώνα, σὰν νὰ γίνεται ἑορταστικὴ πομπὴ πρὸς τὴν ἁγία πόλη τῆς Ἰερουσαλήμ. Τοὺς προτρέπει νὰ μὴ ἀγγίξουν κανένα ἀκάθαρτο. Ἐδῶ ἡ ἀκαθαρσία σημαίνει τὴν ἐσωτερικὴ ἀκαθαρσία. Ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ ἀδικία μολύνουν τὸν ἄνθρωπο περισσότερο ἀπὸ κάτι ἀκάθαρτο. Ἡ Βαβυλώνα ἦταν μία “ἀκάθαρτη” πόλη. Οἱ Ἰσραηλίτες, ποὺ κατοικοῦσαν ἐκεῖ αἰχμάλωτοι καὶ ἔρχονταν σ’ ἐπαφὴ μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες, ἦταν δύσκολο νὰ κρατηθοῦν καθαροί. Γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς τοὺς καλεῖ νὰ φύγουν ἀμέσως, νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴν ἀκάθαρτη πόλη. Αὐτὸ σημαίνει ἡ λέξη «ἀφορίσθητε». Ὅπως ὁ προφήτης Ἠσαΐας συμβουλεύει τοὺς Ἰσραηλίτες νὰ ἀποχωρήσουν τοπικῶς ἀπὸ τὴ Βαβυλώνα καὶ νὰ φυλαχθοῦν κυρίως ἀπὸ τὸν ἠθικὸ μολυσμὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, ἔτσι ὁ ἀπόστολος Παῦλος προτρέπει τοὺς Κορινθίους νὰ φύγουν “τροπικῶς”˙ δηλαδή, μεταφορικά, μὲ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τους, μέσα ἀπὸ τοὺς ἀπίστους καὶ εἰδωλολάτρες καὶ νὰ διαρρήξουν ὁποιαδήποτε σχέση μὲ αὐτούς. Τὸ σπουδαῖο, μάλιστα, εἶναι ὅτι ὁ προφήτης συνιστᾶ νὰ φύγουν καθαροὶ κυρίως ἀπὸ ψυχικὸ μίασμα καθαροὶ στὸ φρόνημα καὶ στὴν ψυχὴ πρέπει νὰ προσφέρουν τὴν καθαρὴ λατρεία τους στὸν Θεό. Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἠθικὴ καθαρότητα τῶν πιστῶν καὶ τὸν χωρισμὸ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους, μὲ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τους, συνιστᾶ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Αὐτὸ τὸ μήνυμα τοῦ προφήτη Ἠσαΐα καὶ τοῦ ἀποστόλου Παύλου καλούμαστε καὶ μεῖς νὰ ἀκούσομε σήμερα. Δὲν ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀλλὰ ζοῦμε μέσα στὸν κόσμο, ὄχι ὅπως ὁ κόσμος ποὺ εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Οἱ Χριστιανοὶ τῶν πρώτων αἰώνων ἔλεγαν: “Μέσα στὸν κόσμο, ἀλλ’ ὄχι κόσμος”. Δὲν ζοῦσαν ὅπως οἱ ἄλλοι, ποὺ δὲν πίστευαν στὸν Θεό. Δὲν πήγαιναν στὰ θέατρα, ποὺ ἦταν σχολεῖα ἀκολασίας. Δὲν σύχναζαν στὰ ἀμφιθέατρα μὲ τὶς μονομαχίες καὶ τὶς θηριομαχίες. Δὲν εἶχαν διαζύγια, ποὺ ἦταν τότε τῆς μόδας, ὥστε ὁ φιλόσοφος Σενέκας νὰ λέγει γιὰ τὶς “ἀπελευθερωμένες” Ρωμαῖες: “Παντρεύονται, γιὰ νὰ χωρίσουν, καὶ χωρίζουν, γιὰ νὰ παντρευτοῦν” Δὲν ἔφευγαν ἀπὸ τὸν κόσμο. Ἀλλὰ ἀπαρνοῦνταν τὸ ἁμαρτωλὸ φρόνημά του καὶ τὴ διαφθορά του. Ἕνα σημαντικὸ κείμενο ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, ἡ πρὸς Διόγνητον ἐπιστολή, ποὺ εὔστοχα τὴν ἀποκαλοῦν “διαμάντι τῆς ἀπολογητικῆς γραμματείας”, ἔγραφε γιὰ τοὺς πιστοὺς ἐκείνων τῶν αἰώνων: «Στὴ γῆ κατοικοῦν, ἀλλὰ στὸν οὐρανὸ πολιτεύονται». Εἶναι πολίτες τοῦ οὐρανοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος δὲν λέγει ὅτι τὰ δικά μας πολιτικὰ δικαιώματα εἶναι στοὺς οὐρανούς; Καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης δὲν μᾶς λέγει νὰ μὴ ἀγαπᾶμε τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ποὺ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν Θεό, οὔτε τὶς ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου, ποὺ μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὸν Θεό; Κάθε τι ποὺ ὑπάρχει σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο, οἱ σαρκικὲς ἐπιθυμίες, οἱ ἐπιθυμίες ποὺ προκαλοῦν τὰ μάτια μας καὶ ἡ ἀλαζονικὴ ἐπίδειξη τοῦ πλούτου, δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ Πατέρα μας, ἀλλ’ ἀπὸ αὐ- τὸν τὸν κόσμο, ποὺ εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Ζοῦμε, λοιπόν, μέσα σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, ἀλλὰ ὡς ξένοι γιὰ τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Δὲν βλέπουμε πόσο ἔχουν αὐξηθεῖ καὶ στὴν Πατρίδα μας ἡ παραβατικότητα, ἡ φαυλότητα, οἱ ἀδικίες; Μποροῦμε νὰ συμβιβασθοῦμε μὲ αὐτά; Μποροῦμε νὰ ἀλλοτριωθοῦμε καὶ νὰ χάσουμε τὴν ἀκεραιότητά μας; Ἀσφαλῶς ὄχι. Κάτι ἄλλο, ποὺ ἐπίσης ὀφείλουμε νὰ προσέξουμε, εἶναι ἡ ἐκκοσμίκευση, νὰ γίνουμε ὅπως ὁ κόσμος. Ὅμως ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας καλούμαστε νὰ βαδίσουμε τὸν δρόμο τοῦ ἐσταυρωμένου μεγαλείου, ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴ σταύρωση στὴν ἀνάσταση, ἀπὸ τὴ θυσία στὴ δόξα. Δὲν προσαρμοζόμαστε στὴν κοσμικὴ νοοτροπία. Ὁ κόσμος προσαρμόζεται στὴ θεία Ἀλήθεια, ποὺ φέρει ἡ Ἐκκλησία. Δὲν θὰ συμβιβασθεῖ ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ φρόνημα τοῦ κόσμου, ἀλλὰ θὰ ἀνακαινίσει τὸν κόσμο. Ἂς μᾶς ἐμπαίζουν ὅσοι δὲν μᾶς καταλαβαίνουν. Ὁ ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν μᾶς καλεῖ νὰ βγοῦμε πρὸς τὸν Θεὸ ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τοὺς κοσμικοὺς περισπασμούς. Καὶ ἂς ἔχομε πάνω μας τὴν περιφρόνηση τοῦ κόσμου, τὸν ἐξευτελισμὸ ποὺ εἶχε ὁ ἐσταυρωμένος Χριστός. Ἕτοιμοι νὰ ὑποστοῦμε μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ τὴν καταφρόνηση, γιατί τηροῦμε τὸ θέλημά Του. Νὰ τὸν ἀκολουθήσομε μέχρι τὸν Γολγοθᾶ καὶ ὄχι νὰ τὸν ἐγκαταλείψομε. Δυστυχῶς ζοῦμε σὲ ἕναν κόσμο, ὅπου ἐπικρατεῖ ὁ ὠχαδερφισμός. Δὲν βαριέσαι, ἀδελφέ! Βλέπουμε ὅτι τὸ κακὸ ἐπικρατεῖ καὶ μεῖς ἀδιαφοροῦμε. Δὲν μᾶς νοιάζει καὶ πολύ. Δὲν εἶναι τίποτε, λέμε. Ἂς εἴμαστε, λοιπόν, μέσα στὸν κόσμο, ἀλλ’ ὄχι κόσμος. Ἐργαζόμαστε μὲ ταπεινὸ φρόνημα, γιὰ ν’ ἀλλάξει ὁ κόσμος, μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς εἴμαστε ἀδύναμοι. Ἀλλὰ μᾶς δυναμώνει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. Μὲ αὐτὴν τὴ χάρι καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, προσπαθοῦμε νὰ μὴ εἴμαστε ἁλυσοδεμένοι μὲ τὴν ἐπιθυμία τοῦ κόσμου, σὰν τὸν ἀετὸ ποὺ προσπαθοῦσε νὰ πετάξει, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε. Γιατί; Γιατί τὰ πόδια του ἦσαν δεμένα μὲ ἁλυσίδες. Ἔτσι καὶ μεῖς ἂς μὴ εἴμαστε δεμένοι μὲ τὸν κόσμο, ἀλλὰ ἀνάλαφροι ἀπὸ τὶς κοσμικὲς μέριμνες, ποὺ πνίγουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἂς πετάξουμε πρὸς τὸν Θεὸ Πατέρα. Ὁ Θεὸς τότε μᾶς ἐπιβραβεύει, γιατί ὡς ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἀποξένωσης ἀπὸ τὸν κόσμο, μὲ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας, ὁ Θεὸς θὰ εἶναι ὁ Πατέρας μας καὶ μεῖς θὰ εἴμαστε τὰ παιδιά Του, ὅπως καταλήγει ὁ ἀπόστολος στὴ σημερινὴ περικοπή. Εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ. Μᾶς ἔκανε χάρι ὁ Θεὸς καὶ μᾶς ἔδωσε τὴ δυνατότητα νὰ γίνουμε παιδιά Του. Αὐτὴ ἡ υἱοθεσία εἶναι ἡ πηγὴ τῆς χαρᾶς μας. Εἶναι τὸ πλέον χαρμόσυνο γεγονὸς τῆς

ζωῆς μας.