Κήρυγμα Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας για την Κυριακή ΣΤ´ Λουκά (20 Οκτωβρίου 2024)
Κήρυγμα Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας για
την Κυριακή ΣΤ´ Λουκά (20 Οκτωβρίου 2024)
Εὐαγγέλιο: Λουκᾶς 8:27-39
Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονισμένου τῶνΓαδαρηνῶν
Στὴνεὐαγγελικὴπερικοπὴποὺἀναγνώσαμεσήμερα, βλέπουμετὸνἸησοῦστὴνπεριοχὴτῶνΓαδαρηνῶννὰσυγκρούεταιμὲτὰδαιμόνιακαὶνὰθεραπεύειἕναδαιμονισμένο. Ἡ περιοχὴτῶνΓαδαρηνῶν ἢ Γεργεσηνῶνβρισκόταν περίπου ὀκτὼ χιλιόμετρα ἀνατολικὰτοῦποταμοῦἸορδάνηκαὶ δέκα χιλιόμετρα νοτιοανατολικὰτῆςΓαλιλαίας.
Μὲἕνα πλοιάριο ὁ Κύριός μας φθάνει ἀπέναντιἀπὸτὴ Γαλιλαία σὲαὐτὴντὴνπεριοχὴκαὶ μόλις βγῆκεστὴνξηρὰτὸν συνάντησε κάποιος ἀπὸτὴν πόλη τῶνΓαδάρων. Ἦτανἕνας δαιμονισμένος. Αὐτὸ σημαίνει ὅτιδὲνεἶχεδική του θέληση. Τὸνἐξουσίαζανοἱ δαίμονες. Αὐτοὶμέσῳτοῦἀνθρώπουἐνεργοῦσανκαὶἐκδήλωναντὴ φοβερή τους δύναμη. Ὁ συγκεκριμένος δαιμονισμένος ζοῦσε, χωρὶςροῦχα, ἔξωἀπὸτὴν πόλη, στὰ μνήματα, ποὺ τότε βέβαια ἦσαν σκαμμένα μέσα σὲ βράχους. Μάλιστα, γιὰνὰτὸνσυγκρατήσουν, οἱ δικοί του τὸνἔδενανμὲἁλυσίδες, χειροπόδαρα. Ἀλλ’ ὅταντὸνἔπιανετὸ δαιμόνιο, αὐτὸςἔσπαγετὶςἁλυσίδεςκαὶἔφευγεστὶςἐρημιές.
ὍτανεἶδετὸνἸησοῦ, φώναξε δυνατά, ἔπεσεστὰγόνατα μπροστά τουκαὶμὲ μεγάλη φωνὴεἶπε: “Τί ἔχειςμαζί μου, Ἰησοῦ, υἱὲτοῦΘεοῦ; Σὲπαρακαλῶμὴμὲβασανίσεις”.Μὲ θράσος τὰ δαιμόνια τοῦ λέγουν, τί ἔχειςμαζί μας, ἀλλὰκαὶμὲ δειλία τὸνπαρακαλοῦννὰμὴτὰβασανίσει, γιατί εἶχε διατάξει τὸἀκάθαρτοπνεῦμανὰβγεῖἀπὸτὸν δαιμονισμένο. Ὁ Ἰησοῦς, βέβαια, εἶναιΘεὸςκαὶγνωρίζει ὅτιτὰ δαιμόνια εἶναι πάρα πολλά. Δὲν χρειάζεται νὰ ρωτήσει ποιόεἶναιτὸὄνοματοῦ δαιμονισμένου. Ἀλλὰρωτᾶ, γιὰνὰφανεῖὅτιτὰ δαιμόνια εἶναι πάρα πολλά. Τότε τὰ δαιμόνια, μέσῳτοῦ δαιμονισμένου ἀπαντοῦν: “Λεγεῶνα”, δηλαδή, πάρα πολλά δαιμόνια εἰσῆλθανστὸνἄνθρωπο. Ἡ λεγεῶναἦτανσὰντὸσημερινὸσῶμαστρατοῦ. Ἐπιπλέοντὰ δαιμόνια παρακαλοῦσαντὸνἸησοῦνὰμὴτὰ διατάξει νὰπᾶνεστὴνἄβυσσο, στὸνἍδη, ἐκεῖὅπουτιμωροῦνταινὰκατοικοῦνοἱ δαίμονες. ΚοντὰστὸνἸησοῦκαὶστὸν δαιμονισμένο ὑπῆρχε μία ἀγέλη χοίρων, περίπου δύο χιλιάδων, ποὺἔβοσκεστὸ βουνό. Τὸνπαρακάλεσαν, λοιπόν, τὰ δαιμόνια νὰτοὺςἐπιτρέψεινὰεἰσέλθουνστοὺς χοίρους. Ὁ Κύριος τὸἐπέτρεψε. Τὰδαιμόνια βγῆκανἀπὸτὸνἄνθρωποκαὶεἰσῆλθανστὴνἀγέλητῶν χοίρων. Οἱχοῖροιὅρμησανστὸνγκρεμὸκαὶπνίγηκαν στὴ λίμνη.
Ἆραγε γιατί ὁ Κύριος ἐπέτρεψενὰπνιγοῦνοἱχοῖροι; Σίγουρα δὲν κάνει τὸ χατίρι τῶν δαιμόνων, μὲτὸνὰτοὺςἐπιτρέψεινὰμποῦνστὴνἀγέλητῶν χοίρων. Μὲαὐτὸποὺἔκανε, τοὺς συνέτριψε. Θὰ μπορούσαμε νὰποῦμεὅτιτὸἐπέτρεψε, εἴτεπρῶτονγιὰνὰ πατάξει μία παρανομία, εἴτεδεύτερον γιὰνὰφανεῖ περισσότερο ἡ δύναμή Του. Ὁ μωσαϊκὸς νόμος ἀπαγόρευεστοὺςἸουδαίουςνὰτρῶνεκρέας χοιρινό. Οἱχοῖροιθεωροῦντανἀκάθαρταζῶα. Ἀλλὰστὰ χρόνια τοῦἸησοῦκυριαρχοῦσανστὴνΠαλαιστίνη οἱΡωμαῖοι, ποὺἔτρωγανχοιρινὸ κρέας. Ἐπειδὴἦταν δυσεύρετο, τὸ πλήρωναν ἀκριβά. Ἑπομένως, ἡ ἐκτροφὴ χοίρων ἦταν τότε ἐπιχείρηση προσοδοφόρα, καὶ μάλιστα ὄχι λαθραία, ἐφ’ ὅσονοἱΡωμαῖοιἐξουσίαζανκαὶἐπέτρεπαννὰἐκτρέφουν χοίρους. Παρὰταῦτα, κατὰτὸνμωσαϊκὸ νόμο ἦταν παρανομία.
Ἐξἄλλου ὁ Χριστὸςμὲτὰ θαύματά του ἀπεδείκνυετὴδύναμή του τὴ θεϊκή. Μερικὲςφορὲςκαὶ κάτι ἄλλο, γιὰνὰφανεῖ ἡ δύναμή του σὲαὐτοὺςποὺδὲν καταλάβαιναν. ΔὲνεἶπεπρῶταστὸνπαραλυτικὸτῆςΚαπερναοὺμὅτισυγχωροῦνταιοἱἁμαρτίες του; Ἀλλ’ αὐτὸδὲν φαινόταν. Γι’ αὐτὸτοῦεἶπενὰσηκωθεῖ, νὰ πάρει τὸ κρεβάτι του καὶνὰ περπατήσει. Ἔτσικαὶἐδῶ. Μποροῦσε –ἦτανκαὶ Θεός– ἁπλῶςνὰ θεραπεύσει τὸνδαιμονιζόμενο. Ὅμως διατάσσει τὰ δαιμόνια νὰμποῦνστοὺς χοίρους, γιὰνὰπνιγοῦνστὴλίμνη καὶἔτσινὰφανοῦν ἡ καταστρεπτικὴ δύναμη τῶνπάρα πολλῶν δαιμονίων καὶ ἡ συντριπτικὴ δύναμη τοῦἸησοῦ. Νὰἐπισημάνουμεδὲἐδῶὅτιποτὲ ὁ Χριστὸςδὲνἔκανεκακὸσὲἄνθρωπο, οὔτεκαταράσθηκε. Μόνο τὴνξεραμένη συκιὰκαταράσθηκε.
Ἀλλὰὑπάρχεικαὶἄλλος λόγος: Νὰφανεῖ ἡ ἀχαριστίατῶνΓαδαρηνῶν. Ἐνῶ ὁ Χριστὸςτοὺς λύτρωσε ἀπὸτὸνἐπικίνδυνο δαιμονισμένο, αὐτοὶτὸνπαρακαλοῦννὰ φύγει ἀπὸτὴν περιοχή τους. Ἐνῶ ὁ πρώην δαιμονισμένος, ντυμένος καὶ σωφρονισμένος, τὸνπαρακαλεῖνὰτὸν πάρει μαζί του, αὐτοὶτὸν διώχνουν, φοβούμενοι ἆραγε τί;
Στὴν περικοπή μας, ἀγαπητοί μου, παίρνουμε ἀπάντηση γιατί δὲν πιστεύουν οἱἄνθρωποι. Δὲνὑπάρχει ὁ Θεὸς ἢ μήπως ἐμεῖςδὲντὸν βλέπουμε; Σίγουρα ὁ Θεὸςὑπάρχει. Καὶμεῖςνὰμὴ πιστεύουμε, τὰ πάντα φωνάζουν καὶμαρτυροῦντὴνὕπαρξή Του. Ἄραἐμεῖςδὲντὸνβλέπουμε. Καὶ γιατί δὲντὸν βλέπουμε; Ἐπειδὴμᾶςτὸνκρύβουν τὰ πάθη μας, τὸκυνῆγιτοῦ πλούτου, ὁ μαμωνᾶς. Προτιμοῦμετὸν χρυσό καὶὄχιτὸν Χριστό.
Γιατί οἱΓαδαρηνοὶἔδιωξαντὸν Χριστό; Ἐπειδὴἦτανἐπικίνδυνοςγιὰτὸ λαθρεμπόριό τους. Ἂνἔμενεκαὶἄλλο, δὲν ξέρουν τί θὰ γινόταν. Διώχνουν τὸνΧριστὸκαὶκρατοῦντοὺς χοίρους. Γιατί ὁ Δημήτριος, ὁ κατασκευαστὴςἀργυρῶνναῶντῆςἈρτέμιδοςστὴνἜφεσο, ξεσηκώνει τὸνλαὸκατὰτοῦἀποστόλου Παύλου; Ἐπειδὴ σέβεται τὴνἌρτεμι; Κάθε ἄλλο. Κινδυνεύει νὰ χάσει τὴ δουλειά του. Γιατί ὁ βασιλιᾶςἈγρίππας ὁ Β΄ δὲνμπορεῖνὰδεχθεῖτὸκήρυγμα τοῦἀποστόλου Παύλου, ποὺἀπολογεῖταιἐνώπιόν του καὶμιλᾶγιὰτὴ δικαιοσύνη, τὴνἐγκράτειακαὶτὴ μέλλουσα κρίση; Ὄχι μόνο γιατί εἶναι τύραννος τοῦλαοῦ του, ἀλλὰκαὶ γιατί ἔχεινυμφευθεῖτὴνἴδιατὴνἀδελφή του. Πῶςμπορεῖνὰπιστεύσει;
Ἀλλὰἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, ἂςμὴεἴμαστεσὰντοὺςΓαδαρηνούς, νὰ διώχνουμε τὸνΧριστὸἀπὸτὴν ζωή μας. Ἂςεἴμαστεσὰντὸν πρώην δαιμονισμένο, ποὺπαρακαλεῖτὸν Κύριο νὰτὸν πάρει μαζί του. Ἄςεἴμαστεκαὶμεῖςεὐγνώμονεςγιὰὅσαμᾶςἔχει προσφέρει. Νὰεἴμαστε μαζί του, νὰτὸνἔχουμε μέσα μας μὲτὴ θεία Κοινωνία, νὰτὸννοσταλγοῦμε, νὰἀφήνουμετὶς καρδιές μας νὰ καίγονται, ὄχι μόνο μὲτὸν λόγο του, ἀλλὰπροπαντὸςμὲτὴσυμμετοχή μας στὰθεῖα Μυστήρια. Νὰ μείνει μαζί μας, νὰτὸν πάρουμε ὄχι μόνο στὸ χωριό μας, στὴν πόλη μας, ὅπωςοἱΣαμαρεῖτες, ἀλλὰ μέσα μας, γιατί ἡ βασιλεία τοῦΘεοῦεἶναι μέσα μας. Ἀκόμηκαὶἂν ὁ Κύριος μᾶς λέγει νὰἐπιστρέψουμεστὸ “σπίτι” μας, γιὰνὰ διηγούμαστε τὶςεὐεργεσίεςτοῦΘεοῦ, νὰ γίνουμε κήρυκες τῶνφανερῶνκαὶἀφανῶνεὐεργεσιῶν Του, αὐτὸθὰεἶναιτὸ μεγαλύτερο κήρυγμα. Ἂνἔχουμε κόψει τὰ πάθη μας, τότε θὰμιλᾶμεγιὰτὸνΧριστὸμὲτὴν ζωή μας. Ἱματισμένοικαὶσωφρονισμένοι, ἀπαλλαγμένοιἀπὸτὰ τόσα ποὺμᾶςκρατοῦσαν δέσμιους, νὰ διακηρύττουμε τὰμεγαλεῖα Του, τὴνἀγάπη Του, ποὺἔφθασε μέχρι τὸνσταυρικὸ θάνατο. Ὁ Κριτὴς κρίθηκε, γιὰνὰ σώσει ἐμᾶςἀπὸτὴναἰώνια κρίση. Εἴθενὰμᾶςτὸ παράσχει ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖοςζῆκαὶβασιλεύει εἰςαἰῶναςαἰώνων. Ἀμήν.
ἘκτῆςἹερᾶς Μητροπόλεως
