Χειροτονητήριος λόγος σε διάκονο, του μακαριστού κ. Χαράλαμπου Τοπαλίδη (Μ.Πέμπτη 23-4-1970) στὸν ἹΝἉγίου Στεφάνου Πτολεμαΐδος πρὸ τοῦ χειροτονοῦντος ἐπισκόπου π.Αὐγουστίνου.

Χειροτονητήριος λόγος του σὲ διάκονο, Μ.Πέμπτη 23.4.1970 στὸν

ἹΝἉγίου Στεφάνου Πτολεμαΐδος πρὸ τοῦ χειροτονοῦντος ἐπισκόπου π.Αὐγουστίνου.                

+πρωτοπρεσβύτερος

1933 +7.12.2024

Εἰςμνημόσυνοτῆς 45ετοῦςεὐλογημένηςἱερατείαςτοῦπατέραμας, π.Χαράλαμπου, παραθέτουμετὸνχειροτονιτήριολόγοτουσὲδιάκονο, Μ.Πέμπτη 23.4.1970 στὸνἹΝἉγίουΣτεφάνουΠτολεμαΐδοςπρὸτοῦχειροτονοῦντοςἐπισκόπουπ.Αὐγουστίνου.                                                  

ἩΟἰκογένειάτου.

«Σεβασμιώτατε,

ἡἘκκλησία, τὸοὐράνιοἐργαστήριο, τὸμοναδικὸκαὶἰδιότυπο, ποὺθεμελιώθηκεστὴγῆμὲτὴθυσίατοῦΚυρίουμαςκυβερνᾶταιἐπὶαἰῶνεςτώραἀπὸτὸἅγιοΠνεῦμα. Εἶναιγιὰμέναἀφάνταστατιμητικὸτὸὅτιἀξιώθηκανὰμπῶσ’ αὐτὴνδιὰτοῦἁγίουβαπτίσματοςκαὶνὰπαραδώσωτὸνἑαυτόμου, γιὰνὰτὸνμεταπλάσηκαὶνὰτὸνμορφοποιήσητὸΠνεῦματὸἅγιον. Σήμερα μοῦ χαρίζει καὶ μιὰ ἄλλη εὐλογία, ποὺ εἶναι ἀτίμητη. Μὲ διάλεξε, γιὰ νὰ μὲ κάνη ὑπηρέτη καὶ συνεργὸ τοῦ Παρακλήτου.

Γιὰ νὰ ἀναλάβω ὑπηρεσία σὲ ἕνα ὅποιοδήποτε γήϊνο ἐργαστήριο θὰ ἦταν ἀρκετὸ νὰ καταθέσω, σὰν κεφάλαιο, μερικὲς τεχνικὲς γνώσεις ἢ καὶ κάποια δεξιοτεχνία. Στὴν Ἐκκλησία ὅμως, μαζὶ μὲ τὶς γνώσεις χρειάζεται καὶ ἡ πεῖρα, καὶ πάνω ἀπ’ αὐτὰ ἀπαραίτητη εἶναι ἡ ἁγιότης. Κεφάλαιο ἀκριβό. Προσέρχομαι σήμερα στὸ πρῶτο τῆς ἱερωσύνης ἀξίωμα, γιὰ νὰ γίνω ὑπηρέτης τους προσφέροντας μόνο τὴ λαχτάρα γιὰ ἁγιότητα.

Σεβασμιώτατε,

Δεηθῆτε ἐκ μέρους ὅλων μας, ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἁγιότητος, νὰ μεταποιήση τὴ λαχτάρα μου σὲ πραγματικότητα. Γιατί, γιὰ νὰ γίνη κάποιος ἄξιος λειτουργός, ἀπαραίτητο εἶναι «καθαρθῆναι πρῶτον καὶ εἶτα καθᾶραι… ἁγιασθῆναι καὶ οὕτω ἁγιάσαι». Ἱκετεύσατε, Σεβασμιώτατε, νὰ ἔλθη τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον μέσα στὴν ἀνθρώπινη ψυχή μου καὶ νὰ τὴ μεταβάλη σὲ ἱερατικὴ ψυχή. Νὰ σφραγίση τὴν θέλησί μου καὶ νὰ τὴν στρέψη ἀκέραια πρὸς τὸ καλό. Νὰ βάλη ὁ Κύριος τὸ δικό του παντοδύναμο χέρι κάτω ἀπὸ τὶς δικές μου ἀδύναμες παλάμες, καθὼς θὰ κρατοῦν τὸν ἀτίμητο θησαυρό, τὴν ἱερὰ παρακαταθήκη τοῦ ἁγίου Σώματος, ποὺ σήμερα ἡ ἀγάπη του μοῦ ἐμπιστεύεται. Γιατὶ τὸ ἀριστούργημα ποὺ λέγεται ἱερέας δὲν σχεδιάζεται ἀπὸ ἀνθρώπινο μυαλὸ καὶ δὲν πλάθεται ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια. Ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ἔκχυσι τῆς θείας χάριτος. Ἔχω βαθειὰ τὴν συναίσθησι τῶν εὐθυνῶν καὶ τῶν ὑποχρεώσεων ποὺ ἀναλαμβάνω. Ὅμως μὲ γεμίζει χαρὰ αὐτὴ ἡ ἀποστολή μου. Οἱ ἄνθρωποι θὰ μὲ πλησιάσουν ὄχι γιατὶ εἶμαι τὸ συγκεκριμένο πρόσωπο, ἀλλὰ γιατὶ θὰ εἶμαι τὸ ἄκρον τοῦ ἱματίου τοῦ Κυρίου μας, ὁ πηλὸς ποὺ ἀνοίγει κλειστὲς βλεφαρίδες, τὸ κράσπεδο τοῦ ἱματίου ποὺ τὸ ἐγγίζουν οἱ ἄνθρωποι καὶ λαμβάνουν τὴν θεραπεία.

Δὲν δικαιοῦμαι φυσικὰ νὰ ὑπερηφανευτῶ, διότι «πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθεν ἐστὶ καταβαῖνον».

Βαθειὰ συγκινημένος ἀπὸ τὴν ἱερότητα τῆς στιγμῆς αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη νὰ εὐχαριστήσω τὸν Κύριο, ποὺ μοῦ ἀνέθεσε αὐτὴ τὴν δύσκολη καὶ ταὐτόχρονα ὡραία ἀποστολή!

Ἀπευθύνω πρὸς ἐσᾶς, Σεβασμιώτατε, τὶς εὐχαριστίες μου, γιὰ τὸ ὅτι συμπαρασταθήκατε μὲ πολλὴ ἀγάπη στὸ ἀποφασιστικὸ αὐτὸ ξεκίνημα καὶ τώρα μὲ ὁδηγεῖτε στὸ θυσιαστήριο.

Εὐχαριστῶ τὸν ἱεροκήρυκα Κοζάνης ἀρχιμανδρίτη π.Ἀπόστολο, Ἐπίσκοπο σήμερα Ζακύνθου, ὁ ὁποῖος καθ’ ὅλα τὰ μαθητικά, γυμνασιακά μας χρόνια, ὑπῆρξε ὁ ἀκούραστος κατηχητής μας στὸ Ἀνώτερο Κατηχητικὸ Σχολεῖο καὶ στὴν ἰδιαίτερη Μαθητικὴ Ὁμάδα, ὅπου φοιτοῦσα ἀνελλιπῶς.

Θὰ ἤθελα νὰ εὐχαριστήσω τοὺς γονεῖς μου, γιατὶ αὐτοὶ φύτεψαν ἀπὸ τὸ βρεφικό μου λίκνο στὰ τρίσβαθα τῆς παιδικῆς ψυχῆς μου τὴν ἀγάπη στὸν Θεό.

Εὐχαριστῶ τὴν σύζυγό μου Χαρίκλεια, ποὺ δέχθηκε μὲ πίστι τὴν μεγάλη ἀπόφασι καὶ συνέβαλε σημαντικὰ στὴν πραγματοποίησί της.

Εὐχαριστῶ τοὺς συγγενεῖς μου καὶ φίλους καθὼς καὶ τοὺς συναδέλφους δασκάλους ποὺ μὲ ἐνίσχυσαν ἠθικά.

Αἰσθάνομαι νὰ μὲ βαρύνη ἡ εὐθύνη. Εἶμαι ἕνας ἀδύνατος δοῦλος τοῦ Κυρίου, καὶ τὸ ἔργο ποὺ καλοῦμαι νὰ ἐπιτελέσω εἶναι μεγάλο. Παρακαλῶ εὐλαβικὰ τὸν Κύριο νὰ κατευθύνη τὰ διαβήματά μου «κατὰ τὸ λόγιόν του».

Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο μου βῆμα πρὸς τὸ θυσιαστήριον. Δὲν ξέρω ποιὸ θὰ εἶναι τὸ τελευταῖο περιεχόμενο τῆς τελευταίας σελίδος τοῦ βιβλίου τῆς ζωῆς μου.

Σὺ τὸ ξέρεις, Κύριε. Γενηθήτω τὸ θέλημά σου.

Μόνο ἱκετεύω, ἀξίωσέ με ἡ τελευταία θυσία, τὸ «ἀμὴν» τῆς ζωῆς μου, νὰ εἶναι μιὰ προσφορὰ γνήσια τῆς ψυχῆς μου, τέτοια ποὺ τὴν ζητᾶς.

Ἐπίλογος τῆς ἱερατικῆς μου διακονίας, πρόλογος τῆς ζωῆς μου στὴν Βασιλεία Σου. Ἀμήν.

-ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο τοῦ πατρός μας π.Χαραλάμπους

Δημοσιεύθηκε καί:

-ΣΑΛΠΙΓΞ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 1970 σελίδα 138

-καὶ ἀρχιμ. Νικηφόρου Μανάδη

«80χρονα καὶ 20χρονα

Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Στεφάνου

καὶ Ὁσίας Παρασκευῆς Ἐπιβατηνῆς

Πτολεμαΐδος»

Πτολεμαΐδα 2004 σελίδες 103-104