Επικήδειος λόγος Δημητρίου Τοπαλίδη στην εξόδιο ακολουθία του πατέρα του μακαριστού κυρού π. Χαράλαμπου Τοπαλιδη

Επικήδειος λόγος Δημητρίου Τοπαλίδη στην εξόδιο

ακολουθία του πατέρα του, μακαριστού κυρού π. Χαράλαμπου Τοπαλιδη.

Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς,

Σεβασμιώτατε και Θεοπρόβλητε Ποιμενάρχη μας,

Θεοφιλέστατε Άγιε Νοτίου Μαδαγασκάρης,

Σεβαστοί Πατέρες, Αγαπητοί μου,

Είναι βαρύ το καθήκον που ανέλαβα, να παραβρίσκομαι εδώ μπροστά σας αυτή τη πολύ δύσκολη στιγμή. Με βαθιά συγκίνηση και την κατ᾽ άνθρωπον οδύνη, προπέμπουμε σήμερα στην αιωνιότητα, τον προκείμενο κεκοιμημένο πατέρα μας, Πρωτοπρεσβύτερο Χαράλαμπο Τοπαλίδη, τον επί 45 συναπτά έτη Εφημέριο και πνευματικό πατέρα της Ενορίας της Αναρράχης, τον επί30 έτη εκπαιδευτικό πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στα Σιδερά, Λιβερά, Κτενά, Κηπάρι, Ανθότοπο, Αλωνάκια, Άγιο Δημήτριο και φυσικά στο Δημοτικό Σχολείο Αναρράχης. 

Φρονούμε όμως, πως τούτη τη στιγμή, δύο λόγια ειπωμένα για τον πατέρα μου είναι ένα μνημόσυνο της γενιάς μου και όχι μόνο στο πρόσωπό του που θα εκφράσει τον ποταμό συναισθημάτων αγάπης και σεβασμού, παραλήπτες των οποίων γίναμε όλοι μας τις τελευταίες μέρες. 

Πατέρα μου, 

Είναι αδύνατον μέσα σε λίγες γραμμές να περιγράψουμε όλα αυτά που ήσουν για μας. Θα αναφέρουμε λίγα που καταφέραμε να συντάξουμε κάτω από τη συναισθηματική φόρτιση των ημερών. 

Η αποταγή, η απομάκρυνση δηλαδή από τα ανθρώπινα και η αναφορά πριν απ’ όλα στο θείο, το «από θεού άρχεσθαι», αποτέλεσε τον πυρήνα της φιλοσοφίας σου και της ακράδαντης πίστης σου στον Μέγα Δημιουργό. Από το ότι δεν ξεκινάμε το γεύμα μας χωρίς να κάνουμε το σταυρό μας μέχρι τη σύλληψη και ολοκλήρωση του υπέρλαμπρου ναού του Αγ. Γεωργίου, μέσα στον οποίο βρισκόμαστε σήμερα. 

Η αφοσίωση στο ποίμνιό σου, επέβαλε σε όλη την οικογένεια ως κανόνα να απαντούμε στο τηλέφωνο οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νύχτας και η πόρτα του σπιτιού μας να είναι πάντα ανοιχτή σε όλους τους ενορίτες. Στα 45 χρόνια της διακονίας σου ελάχιστες ήταν οι φορές που αιτήθηκες άδεια – και πάντα για σοβαρές περιστάσεις. 

Θυμάμαι μικρό παιδί στην γιορτή των Φώτων που κρατούσα μπροστά σου το φανάρι και περπατούσαμε μέσα στα χιόνια και την παγωνιά σε όλο το χωριό, πόρτα-πόρτα, δωμάτιο-δωμάτιο, σταύλο-σταύλο, γιατί η συνείδησή σου δεν σου επέτρεπε να μην φτάσει η ευλογία του αγιασμού μέχρι και την τελευταία γωνιά του χωριού μας. 

Από σένα μάθαμε τι σημαίνει διάκριση στην ορθοδοξία. Όταν ήμασταν παιδιά, συχνά δεν καταλαβαίναμε, πώς, ενώ ήσουν τόσο ασκητικός και πάντα πολύ αυστηρός με τον εαυτό σου, έδειχνες ταυτόχρονα αυστηρότητα αλλά και επιείκεια, κατανόηση και συγκαταβατικότητα σε κάποιους άλλους. «Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ο Θεός τον κρίνει ξεχωριστά», μας έλεγες. 

Η δύναμη της ψυχής σου, το ήθος σου, το αίσθημα της ευθύνης και η ταπείνωσή σου είναι για μας φάρος και πυξίδα απέναντι στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Σε θυμόμαστε σε κρίσιμες στιγμές να αναλαμβάνεις την ευθύνη όλων, να καταβάλεις ο ίδιος τη μέγιστη προσπάθεια, να μην κάνεις εκπτώσεις στις αρχές σου και να εργάζεσαι άοκνα και αθόρυβα χωρίς να τηρεί η δεξιά σου τι ποιεί η αριστερά σου. 

Δεν θα μιλήσουμε για τον δάσκαλό μας, για το πάθος του να μας μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του και την αντίληψη που είχε για το λειτούργημα του εκπαιδευτικού. Δεν θα μιλήσουμε για τα παιχνίδια στην αυλή του σχολείου και τις εκδρομές, τις θεατρικές παραστάσεις, τις χορωδίες με τους Χαιρετισμούς της Παναγίας και όχι μόνο μετά το σχολείο και τις ιστορίες στο κατηχητικό το Σάββατο το απόγευμα, με τα οποία υπηρέτησες τις αρχές της ελληνορθόδοξης παιδείας. Όλα αυτά είναι η κοινή μας μνήμη, η δική μας και των μαθητών σου, είναι το εφαλτήριο της πνευματικής μας ζωής και της σχέσης μας με τον Θεό, είναι ένας θεμέλιος λίθος της ζωής μας γενικότερα και αποτελούν ένα γλυκό κομμάτι της που αναπολούμε όλοι με νοσταλγία και αγάπη.

Η αγάπη μας έφερε εδώ. Αυτή που έδωσες απλόχερα σε όλους τους συγχωριανούς μας, χωρίς διακρίσεις, γιατί ήσουν ιερέας και δάσκαλος για όλους ανεξαιρέτως. Το αντίδωρό της είναι η αγάπη που εισπράττουμε τόσα χρόνια από αυτούς τους ανθρώπους εμείς και η μητέρα μας. 

Και είμαστε εδώ, με την μητέρα μας, την ακούραστη συνοδοιπόρο και ομόζυγο στην άρση του σταυρού της ιερατικής διακονίας σου, σύντροφό σου στην ζωή για 60 χρόνια. Ο γάμος σας ήταν ένα ακόμη παράδειγμα και στήριγμα για εμάς. Αν ήσουν ο πρωτομάστορας στο ποντιακό τραγούδι στην ερώτηση του ποταμού «ντο δεις με, πρωτομάστορα, να στένω το γεφύρι σ’», εσύ σίγουρα θα απαντούσες «τη γυναίκα μου πάντως δεν στη δίνω». 

Κλείνοντας, είναι γνωστό ότι στην ορθοδοξία μας ο θάνατος είναι η αρχή της ζωής. Και τώρα αρχίζει η δική σου ζωή μαζί με όλους τους αγαπημένους μακρινούς μας ξενιτεμένους που σε περιμένουν. Το χέρι του Θεού ήταν, εξάλλου, πάντοτε πάνω σου και τώρα ήρθε η ώρα να αναπαυθείς στην αγκαλιά του Κυρίου που υπηρέτησες με όλο σου το «είναι». 

Αυτή την ώρα του ύστατου «χαίρε» ζητούμε μόνο να έχουμε την ευχή σου. 

Καλό Παράδεισο, αγαπημένε μας πατέρα. 

Σεβασμιώτατε Ποιμενάρχη μας, θα παρακαλούσαμε την πατρική σας αγάπη να ανταποκριθείτε και στο τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο που θα τελεστεί εδώ στην Αναρράχη, στις 11 του μηνός Ιανουαρίου, ημέρα Σάββατο. 

Ευλογείτε.