ΧΑΙΡΕ ΜΕΓΑ ΠΟΙΗΤΑ ΚΑΙ ΚΡΙΤΑ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ! (ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ)… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΛΑΡΙΣΙΝΟΣ
Αν και δεν θεωρώ ικανός να συναγωνιστώ τις σπουδαίες ποιητικές
και λογοτεχνικές φανφαρο-συλλογές σου…δράττομαι της ευκαιρίας να σου γράψω μερικές σκέψεις, δίχως δυστυχώς να έχω καλύτερη επιλογή να σου τα πω από κοντά.
Και όσο παράξενο και αν σου φαίνεται αυτό, το πράττω με πόνο, όχι μόνο για σένα τον ίδιο ως αίτιο, αλλά και για όλους τους συμπαραστάτες- αγωνιστές-καθαρούς – ηθικούς και για τούς μοναδικούς στον κόσμο, ορθοδοξο-μαχητές!
Εξαρχής, σου θέτω τον προβληματισμό αν με όλες αυτές τις πράξεις σου, έχεις ποτέ σκεφτεί ότι υπάρχουν ψυχές που συστηματικά πλέον σκανδαλίζονται με τις άκριτες και άστοχες ενέργειες σου, δηλ. να δημοσιεύεις άδικες, πικρόχολες και συκοφαντικές κρίσεις, (βλ. Πατριάρχες, ιεράρχες, ιερείς και θεολόγους), ενέργειες, οι οποίες όχι μόνο δεν οικοδομούν, όπως θα άρμοζε σε ένα ώριμο πνευματικό άνθρωπο, αλλά αντιθέτως προκαλούν εσωτερική μητροπολιτική αναστάτωση και σκανδαλισμό. Σκανδαλισμό, οποίος παρακαλώ και ως διαδιδόμενος ηλεκτρονικά, παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις.
Όπως καταλαβαίνεις -αν καταλαβαίνεις, όλα αυτά έχουν απρόβλεπτες αρνητικές συνέπειες στην πνευματική ζωή όλων των ανθρώπων που αγωνίζονται για τη σωτηρία τους, καθότι το πρότυπο τους είναι δομημένο Χριστολογικώς και εκκλησιολογικώς πάνω στον εκάστοτε Επίσκοπο,(ασχέτως αν είναι αμαρτωλός) ο οποίος, στα μάτια και στην καρδιά τους αποτελεί τον κύριο εκφραστή της ενότητας και της Αλήθειας σε κάθε τοπική Εκκλησία. Με απλά λόγια, Αρχιερέας = Χριστός!
Έτσι, αν δεν κατανοείς το μέγεθος της πνευματικής ζημιάς που προκαλείς στους πιστούς και δεν μπορείς να αντιληφθείς, ως φαίνεται, τα όπλα που δίνεις στα χέρια των εχθρών της Εκκλησίας, λέγοντας δήθεν, ότι μόνον εσύ και οι συν αυτώ… είστε οι απόλυτοι εκφραστές της Αλήθειας και της παράδοσης, (ακέφαλοι και αδέσποτοι όντες) αν ισχυρίζεστε τέτοια, ε τότε δυστυχώς όπως λέει και ο λαός μας, το πηδήξατε το ντουβάρι…και χρίζεστε άμεσης θεραπείας και ίασης.
Μακάρι να υπήρχαν κοντά σας συνετοὶ άνθρωποι που να σας αγαπούν γνησίως, να διαπνέονται από εκκλησιαστικό φρόνημα και να διαθέτουν λεπτή συνείδηση, για να σας προφυλάξουν από αυτήν την ζημιογόνο τακτική.
Στο «ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος» (Λουκ. 5,4) που είπε ο Κύριος στον Πέτρο, για να ακολουθήσει η θαυμαστὴ αλιεία, οι Πατέρες βλέπουν μία αλληγορία, ένα διδακτικὸ συμβολισμό. Πρόκειται για την καλώς νοουμένη εσωστρέφεια.
Γύρνα πίσω την ζωή σου και μπες στο βάθος της ψυχής σου, για να δεις και να ψάξεις τον πραγματικό σου εαυτό, τις ρίζες των αγωνιστικών παθών σου, να εκτιμήσεις την όλη σου εσωτερική κατάσταση, και αρχίζοντας από την αυτομεμψία, να βιώσεις την αληθινή μετάνοια. Και η αληθινή μετάνοια δεν αφήνει περιθώρια κατακρίσεως ζώντων Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Αρχιερέων Ιερέων και λαϊκών, αλλά σκέπτεται και προσεύχεται «τελωνικώς» ζητώντας το θείο έλεος.
Το γνωρίζεις φυσικά ότι, ο Φαρισαίος που έφυγε από την προσευχή στον ναό δικαιωμένος, έκανε δυο ανεπίτρεπτα πράγματα τα οποία προκάλεσαν τη θεϊκή αποδοκιμασία.
Παίνευε τον εαυτό του για τα καλά του έργα και «την ορθοδόξητά του» και κατέκρινε τον τελώνη για την αμαρτωλότητά του, τη στιγμή που εκείνος χτυπούσε το στήθος του εν μετανοία λέγοντας το «ὁ Θεὸς ἱλάσθητι μοὶ τῷἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13).
Δεν νομίζεις, πολυγραφότατε, μεγάλε αντιοικουμενιστή και ζηλωτή των αληθινών δογμάτων της πίστεως μας, ότι κι εσύ τηρείς την καταδικασμένη από τον Θεό φαρισαϊκή στάση; Κατακρίνεις αδίκως, συκοφαντικώς, ενίοτε δε και αισχρώς, βλαστημώντας στην ουσία το Άγιο Πνεύμα, ναι, (λέγοντας του ταλαίπωρο, προδότη και ακόλουθο διαβόλου) και επαινείς αυτάρεσκα εμμέσως τον εαυτό σου και τον πνευματικό του πατέρα, (στον οποίο παρεμπιπτόντως, ήταν ο μόνος που τον έκανε τυφλή υπακοή και έκατσε δίπλα του έως το τέλος της ζωής του!!! Ενώ εσύ και οι άλλοι ήσασταν χιλιόμετρα μακριά. Και τώρα μας τον παρουσιάζεις ως υπόδειγμα θεολογικής και επισκοπικής αναγνώρισης και καθαρότητας, και ως εκ τούτου δικαιωμένος και εσύ, μπορείς να κρίνεις τους πάντες ως πανάξιος κριτής όλης της οικουμένης! Και λες πάντα το γνωστό ποιηματάκι για την Εκκλησία, τους Πατριάρχες, Επισκόπους, κά, (μὲ τερατώδεις κατηγορίες). Έτσι στοχοποιείς και χτυπάς γραπτώς και διαδικτυακός τον οποιονδήποτε, ικανοποιώντας τον αντι -αιρετικό σου αγώνα και την δήθεν νομιζόμενη καθαρότητά σου!
Είναι λογικό να υποθέσω με βεβαιότητα ότι έχεις «δικούς σου» ανθρώπους, «κύκλο» προσώπων οι οποίοι γνωρίζοντας τον χαρακτήρα σου, σε πληροφορούν αυτά που θέλουν, όπως τα θέλουν, προσφέροντάς σου τη «χαρά» που ξέρουν ό,τι σε τρέφει και χαίρονται «πνευματικά» κι αυτοί !
Αν φυσικά, εσύ ο ίδιος τηρούσες το θείο θέλημα Του και δεν κατέκρινες κανένα και έκανες τέλεια υπακοή όπως υποσχέθηκες στην Εκκλησία και στον Επίσκοπο σου-χωρίς τις γνωστές μπαρούφες που λες – ότι δήθεν δεν ορθοτομεί, ότι είναι οικουμενίστης, ότι δεν είναι αντάξιος του πατρός του, ότι είναι στην αυλή του Πάπα κά, τότε δεν θα άκουγες κανένα ηδέως, αλλά θα τους απέπεμπες σύμφωνα με τον ψαλμικό «τὸν καταλαλοῦντα λάθρα τὸν πλησίον αὐτοῦ, τοῦτον ἐξεδίωκον» (Ψαλμ. 100,5). Και θα είχες πάντα μέσα στην συνείδηση σου ότι η κατάκριση είναι η μεγαλύτερη αμαρτία!
-Επ’ αυτού του θέματος στην Π. Δ και στην Κ.Δ βρίσκουμε χωρία: «Πριν κρίνεις, εξέταζε τον εαυτό σου», λέει ο σοφός Σειράχ (18:20).
-Απόλυτη είναι η εντολή του Χριστού «μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε» (Ματθ. 7,1). Και στο αμέσως επόμενο χωρίο γίνεται απόλυτα αποκαλυπτικὸς και ξεκάθαρος σε ό,τι αφορά τις συνέπειες λέγοντας, «ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε καὶἐν ᾧ μέτρω μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν».
-Ο Απόστολος Παύλος λέει: «Διό αναπολόγητος εί, ώ άνθρωπε, πάς ο κρίνων· εν ώ γάρ κρίνεις τον έτερον, σεαυτόν κατακρίνεις· τα γάρ αυτά πράσσεις ο κρίνων.» (Ρωμ. 2, 1).
Και λίγα λόγια Αγίων Πατέρων. α) Μεγάλου Βασιλείου: «Ὁ καταλαλῶν ἀδελφοῦἢἀνεχόμενος καταλαλοῦντος ἀφορισμοῦἄξιοι καὶ οἱἀμφότεροι».
-Ι. Χρυσοστόμου: «Ἡμεῖς δὲ μήτε λέγωμεν κακῶς καὶ τοῖς λέγουσιν ἀκοὴν μὴ παράσχωμεν, «ἀκοὴν γάρ, φησίν, ματαίαν μὴ παραδέξῃ». Οὐκ εἶπε μὴ πιστεύσῃς, ἀλλὰ μηδὲ δέξῃ, διὸ καὶὁ Προφήτης, «ἐξεδίωκον, φησὶν τὸν καταλαλοῦντα», οὐκ εἶπεν οὐκ ἐπίστευον ἢ οὐ παρεδεχόμην τὰ λεγόμενα, ἀλλὰ καὶὡς ἐχθρὸν ἀπήλαυνον. Εἰπὲ πρὸς τὸν καταλαλοῦντα, ἔχεις ἐπαινέσαι τινά; ἀνοίγω τὰς ἀκοὰς ἵνα δέξωμαι τὰ μύρα· κακῶς θέλεις εἰπεῖν; ἀποφράττω τὴν εἴσοδον τοῖς ρήμασιν, οὐ γὰρ ἀνέχομαι κόπρον καὶ βόρβορον δέχεσθαι» (εσένα αυτή η βρομιά- ο κόπρος, όχι μόνο σε ευχαριστεί, αλλὰ και παγκοσμίως μέσω του διαδικτύου, χαίρεσαι να γίνεται φανερό).
-Αγίου Μαξίμου: «Ἐπιστόμιζε τὸν καταλαλοῦντα ἐν ἀκοαῖς σου, ἵνα μὴ διπλῆν τὴν ἁμαρτίαν σὺν αὐτῶἁμαρτάνῃς, καὶ σαυτὸν ὀλεθρίῳ πάθει ἐθίζων κἀκεῖνον κατὰ τοῦ πλησίον φλυαροῦντα οὐκ ἀνακόπτων. Μὴ δώῃς τὴν ἀκοήν σου τὴ γλώσσῃ τοῦ καταλάλου, μηδὲ τὴν γλῶσσαν τῇἀκοῇ τοῦ φιλοψόγου, ἡδέως λαλῶν ἢἀκούων κατὰ τοῦ πέλας, ἵνα μὴἐκπέσῃς τῆς ἀγάπης καὶἀλλότριος εὑρεθῇς τῆς αἰωνίου ζωῆς».
Και τέλος ένα από το γεροντικό.
Έστειλε κάποτε ο Επιφάνιος, ο επίσκοπος Κύπρου ,μήνυμα στον αββά Ιλαρίωνα και τον παρακαλούσε: «Έλα να δούμε ο ένας τον άλλον, πριν αποχωρήσουμε από το σώμα-από τον κόσμο». Πράγματι πήγε ο αββάς και χάρηκαν που βρέθηκαν. Την ώρα που έτρωγαν, έφεραν στο τραπέζι κρέας. Το πήρε ο Επίσκοπος και το πρόσφερε στον αββά Ιλαρίωνα. Του λέει τότε ο Γέροντας: «Συγχώρησέ με, από τότε που έγινα μοναχός δεν έφαγα σφαχτό». Ο Επίσκοπος αποκρίνεται: «Εγώ από τότε που πήρα το σχήμα, δεν άφησα κανέναν να κοιμηθεί έχοντας κάτι εναντίον μου, ούτε εγώ κοιμήθηκα έχοντας κάτι εναντίον κάποιου άλλου». Του λέει τότε ο Γέροντας: «Συγχώρα με ,ο δικός σου τρόπος ζωής είναι ανώτερος απ’ τον δικό μου».
Απ´ ότι βλέπουμε, η μακραίωνη εμπειρία των θείων Πατέρων, θεωρεί και μόνο τον λογισμό κατακρίσεως αιτία άρσεως της Χάριτος! και πρόξενο λειτουργίας του πνευματικού νόμου κατά τρόπο παιδαγωγικό και αναλόγως σκληρό.
Αλλά εσύ ξεπέρασες τα εσκαμμένα που παίρνει ένας κακός λόγος σε ένα γραπτό, σε ένα ποίημα ή ένα άρθρο στον τύπο. Χρησιμοποιείς το ηλεκτρονικό βήμα. Κι αυτά που γράφεις γίνονται παγκοσμίως γνωστά σε μία στιγμή, ανεμποδίστως δε πλέον διαδιδόμενα.
Εάν με περισυλλογή και ταπείνωση συνειδητοποιήσεις το κακό που προξενείς σε ψυχές, θα πέσεις σε απόγνωση. Μην ικανοποιείσαι ότι προσφέρεις ωραία ποιηματάκια και ωφέλιμα αναγνώσματα και διδακτικές ιστορίες, διότι και σ’ αυτά μέσα υπάρχουν σταγόνες δηλητηρίου που ρίχνεις, οι οποίες κάνουν αργά ή γρήγορα το κακό στην ψυχή του καλοπροαίρετου, απλού, ταπεινού, ενθουσιώδους και ανυποψίαστου αναγνώστη.
Συνεπώς, ας κάνουμε αυτό που λέει ο Απ. Παύλος, «Ας καθαρίσωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, επιτελούντες αγιοσύνη εν φόβω Θεού» Κορ. 7,1
Υ.Γ θεωρώ μεγάλη ανοησία στην σημερινή εποχή, να νομίζει κάποιος ότι είναι ο Μ. Βασίλειος, ο Ιω Χρυσόστομος ή ο Άγ. Μάρκος Ευγενικός! Και να ελέγχει τους πάντες και τα πάντα!
Με φόβο θεού
Τηλέμαχος Λαρισινός
