ΘΕΟΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ, Η ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ… ΓΡΑΦΕΙ Ο π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΜΠΟΥΡΗΣ

Θεοεγκατάλειψη, η πορεία στην έρημο… Πολλοί

χριστιανοί ξεκινούν με ενθουσιασμό την πνευματική ζωή της αναγεννήσεως. Όμως στην πορεία, όταν συστέλλεται η Θεία Χάρις και επέρχεται καταιγίδα πειρασμών και δοκιμασιών, τα χάνουν. Προσεύχονται, επικαλούνται το Θεό, χωρίς καμιά απάντηση. Απογοητεύονται, συγχύζονται, τα χάνουν. Η πίστη κλονίζεται. Οι αμφιβολίες περιτριγυρίζουν, ὥσπερ μέλισσαι.

Αυτή η κατάσταση παρομοιάζεται με την πορεία του Ισραηλιτικού λαού στην έρημο. Είναι μια πορεία σε μια έρημο απαρηγόρητη ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ (Ψαλμ. 62, 2).

Πρώτος ο ίδιος ο Κύριος που εγκαταλήφθηκε από το Θεό ανέκραξε «Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;» (Ματθ. 27, 46).

Το ίδιο βίωμα έχουν οι μάρτυρες στους διωγμούς και οι όσιοι στην άσκηση της ερήμου. Όλοι όμως συμφωνούν, ότι, όταν λέμε Θεοεγκατάλειψη, δεν έχουμε πλήρη εγκατάλειψη του ανθρώπου από το Θεό. Απλώς ο Θεός μετά την πρώτη επίσκεψη, συστέλλει την Χάρι Του για να φανεί η διάθεση του αγωνιστού χριστιανού.

Σ’ αυτή την περίοδο ο χριστιανός χρειάζεται υπομονή, έντονη προσευχή και πνευματικό καθοδηγητή.

Υπομονή, γιατί πρέπει να ξέρει ο αγωνιστής, ότι η κατάσταση αυτή είναι παροδική.

Προσευχή, γιατί αυτή θα είναι που θα του δίνει τη δύναμη.

Πνευματικό καθοδηγητή, γιατί ο πνευματικός πατέρας καθώς και οι ἐν Χριστῷ συναγωνιστές αδελφοί είναι αυτοί που θα μας στηρίξουν σ’ αυτή την περίοδο της πνευματικής δοκιμασίας.

Καλή και ευλογημένη Κυριακή!!!!

ΓΡΑΦΕΙ: π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΜΠΟΥΤΡΗΣ