ΠΕΡΑ ΠΑΣΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ… Ο ΣΤΟΧΟΣ (;;) Ο ΣΤΟΧΟΣ… ΠΕΡΑΝ ΠΑΣΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ (!!)… ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΙΤΣΚΟΥ

ΠΕΡΑ ΠΑΣΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ… Ο

ΣΤΟΧΟΣ (;;) Ο ΣΤΟΧΟΣ… ΠΕΡΑΝ ΠΑΣΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ (!!)… ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΙΤΣΚΟΥ

• Τι σημαίνει «προσδοκώ» κάτι(??)

• Το προσδόκιμο άραγε «συναντά» το εφικτό και πόσο επηρεάζεται από την πραγματικότητα (??)

• Αρκεί η προσδοκία να ωθήσει το άτομο  στην (αυτό)βελτίωση ή στην επίτευξη ενός στόχου ή αποτελεί «επανάπαυση» απλώς σε κάτι καλύτερο που περιμένεις να προκύψει και που μπορεί να μην έρθει ποτέ (??)

• Οι προσδοκίες μας συνδέονται με τους στόχους (??)

Σκέψου ότι…

Σύμφωνα με μία απλή ερμηνευτική προσέγγιση προσδοκώ σημαίνει . «προσμένωκάτι μετά δέουςήελπίδας, αναμένω»( https://el.wiktionary.org)

Από την προσέγγιση αυτή συνάγεται ότι η έννοια της προσδοκίας συναρμόζει όχι τόσο με την επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου, όσο με την αναμονή της εκπλήρωσης επιθυμητών μελλοντικών γεγονότων. Σύμφωνα με την εκδοχή αυτή η προσδοκία δεν μπορεί να είναι μια υπόσχεση ή εγγύηση συγκεκριμένου αποτελέσματος ή η εκπλήρωση ενός συγκεκριμένου «στόχου» (!!)

Ο στόχος εξ αντιδιαστολής, είναι οτιδήποτε επιδιώκει κανείς και αποτελεί το αντικείμενο των προσπαθειών του για την επίτευξη ενός συγκεκριμένου σκοπού, το απώτερο δηλαδή σημείο στο οποίο αποβλέπουν συγκεκριμένες ενέργειες του. Γι αυτό και ενδείκνυται να είναι συγκεκριμένος, μετρήσιμος, εφικτός, ρεαλιστικός και χρονικά δεσμευτικός (!!) Αυτή ακριβώς είναι και η ειδοποιός διαφορά από την προσδοκία που είναι τελικά οτιδήποτε αναμένει κανείς (!!)

Σίγουρα, η προσδοκία είναι όμορφο συναίσθημα και λειτουργεί ως καταφυγή για τον άνθρωπο, καθότι γίνεται το σκαλοπάτι του για την ελπίδα (!!).Το να ζει κανείς στο παρόν είναι όμορφο και ωφέλιμο, ταυτόχρονα όμως μπορεί να δώσει και μία αίσθηση απογοητευτικού ή και ανυπόφορου ενίοτε, εξαιτίας των αντίξοων καταστάσεων που βιώνει στην καθημερινότητά του. Κάθε φορά επομένως που βρίσκεται κάποιος αντιμέτωπος με μη ιδανικές ή «εξιδανικευμένες» συνθήκες του παρόντος, η προσδοκία στο μέλλον μπορεί να δώσει κίνητρο ή  μία αχτίδα «φωτός» στη δυσκολία ή απελπισία (!!).

….φρόνιμο είναι η προσδοκία να «συναντά» το εφικτό

Στον αντίποδα της προσδοκίας υπάρχει το «εφικτό» και «ρεαλιστικό». Το «εφικτό» συνδέεται με την πραγματικότητα και τα προβλήματα της. Ζητούμενο ωστόσο, είναι: εάν η προσδοκία συμπλέκεται ή «συναντά» το «εφικτό» (??). Μήπως τελικά οι μεγαλύτερες ματαιώσεις και απογοητεύσεις έρχονται όταν οι προσδοκίες μένουν ανεκπλήρωτες γιατί δεν περπατάνε χέρι- χέρι με την πραγματικότητα και είναι υψηλές «πέραν πάσης προσδοκίας» (!!).

Οι κύκλοι της προσδοκίας και του εφικτού είναι εξίσου σημαντικοί και απαραίτητοι, ωστόσο αποτυπώνουν δύο διαφορετικούς «κόσμους». Το όραμα είναι κάτι πολύ όμορφο και πρέπει να υπάρχει. Εξ αντιδιαστολής όμως, υπάρχει και η πραγματικότητα για να θυμίζει τη δυσκολία, τα προβλήματά και τις «απειλές »της (!!). Αυτό ίσως που πρέπει να αποφευχθεί είναι η παρανόηση μεταξύ της προσδοκίας και του εφικτού (!!)

Το εφικτό ως έννοια συνδέεται με τον «στόχο». Ο στόχος ωστόσο, δεν συνδέεται κατά ανάγκην με την προσδοκία. Είναι δηλαδή διαφορετικό να πει κάποιος: ”δεν θα ξεκινήσω την προσπάθεια αυτήν για να έχω ένα θετικό και πετυχημένο αποτέλεσμα γιατί δεν υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις, οπότε θα περιμένω την κατάλληλη στιγμή (!!)” και διαφορετικό να πει ”αφού δεν έχω τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να κάνω την προσπάθειά μου, πρώτα θα διερευνήσω και θα εκτιμήσω προσεκτικά και με περίσκεψη, ο,τι πραγματικά χρειάζεται να έχω ή τις απειλές του «περιβάλλοντος »και μετά θα προχωρήσω στην επίτευξη του στόχου μου ”. Η πρώτη περίπτωση απηχεί την προσδοκία, ενώ η δεύτερη τον στόχο (!!).

Μπορεί να ειπωθεί βέβαια, ότι οι προσδοκίες αντικατοπτρίζουν τους στόχους ωστόσο ,στόχοι δεν είναι σίγουρα. Συνακόλουθα, η προσδοκία για να είναι γόνιμη και να δώσει «καρπούς» θα πρέπει να συναρμόζει με στόχους συγκεκριμένους ,ρεαλιστικούς και εφικτούς. Επιπλέον, πρέπει να κινείται στα όρια που αυτοί προσδιορίζουν ή επιτάσσουν, διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να μείνει απλώς «ανεκπλήρωτος πόθος».

Από την άλλη, ο στόχος για κάτι πρέπει να είναι προϊόν επισταμένης γνώσης των συνθηκών, της πραγματικότητας και των απειλών της και όχι μιας γενικής εκτίμησης ή ακόμα χειρότερα απλής «αίσθησης» των συνθηκών (!!).

Η ευθύνη για την μεγάλη απόκλιση μεταξύ του «εφικτού» και του «προσδοκώμενου» ανήκει αποκλειστικά σ αυτούς που δημιουργούν την προσδοκία, διότι δεν εκτίμησαν σωστά τη δυσκολία, τις συνθήκες και τις απειλές ενός περιβάλλοντος. Η πραγματική πρόκληση δεν είναι να προσδιορίσει κανείς τις προσδοκίες του αλλά να τις διαχειριστεί ορθά και με σύνεση και να αναλάβει την ευθύνη για την επιτυχία ή την αποτυχία τους (!!).

Θέλει θάρρος μεγάλο και παρρησία να αναλάβει κανείς την ευθύνη για την επιτυχία ή αποτυχία των «υψηλών» προσδοκιών. Είναι βασικό να αναγνωρίζει κανείς πως κανένας άλλος δεν φέρει την ευθύνη είτε για την πραγματοποίηση είτε για την αποτυχία τους πέρα από αυτόν που δημιουργεί την οποιαδήποτε προσδοκία (!!).  

Συνελόντι ειπείν…

Σκέψου ότι… φρόνιμο είναι η προσδοκία να «συναντά» το εφικτό

Είμαστε στην τελική ευθεία για τις εκλογές και εν εξελίξει του προεκλογικού αγώνα . Όμορφο πράγμα η δημοκρατία και ακόμα πιο όμορφο και γοητευτικό να σκέφτεται κανείς διαφορετικώ τω τρόπω (!!) Ο κορυφαίος πολιτικός θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης έχει αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον υποψηφίων και ψηφοφόρων. Τα επιτελεία των συνδυασμών έχουν αποδοθεί σε έναν αγώνα για τις προγραμματικές τους θέσεις για την πορεία και το μέλλον του τόπου.  

Όλοι εμφορούνται από μία καλή προαίρεση καθώς και διάθεση ανιδιοτελούς προσφοράς στον τόπο. Πως αλλιώς άλλωστε (!!), αφού η αγάπη για τον τόπο δεν είναι διακύβευμα, παρά αυτονόητη και αναγκαία συνθήκη για την ενασχόληση με τα κοινά (!!). Υπάρχει η προσδοκία και το όραμα ο τόπος να αποκτήσει δυναμική και προοπτική σε ένα κατά κοινή ομολογία ανταγωνιστικό περιβάλλον και να αναδείξει το συγκριτικό του πλεονέκτημα (!!).

Το όραμα και η προσδοκία στις προγραμματικές θέσεις είναι όμορφο πράγμα και πρέπει να υπάρχει. Ωστόσο, που ακριβώς και με ποιόν τρόπο η προσδοκία συνδέεται με ένα συγκεκριμένο σχέδιο στρατηγικής αντιμετώπισης μιας προβληματικής κατάστασης το οποίο απαντά σωρευτικά σε τρία θεμελιακά ερωτήματα : που είναι ο τόπος μας, που στοχεύουμε να πάει αλλά πρωτίστως πως θα πάει, με ποια μέσα και από ποιες συμπληγάδες θα περάσει(!!). Πόσο τελικά σε ένα πρότερο χρονικό σημείο έχουν εξεταστεί επισταμένα κυρίως οι απειλές και τα εμπόδια του εξωτερικού περιβάλλοντος που λειτουργούν ως τροχοπέδη(??), πόσο τελικά οι προγραμματικές θέσεις είναι προϊόν αυτής της  (από)συνεκτίμησης (??) .

Η αντιμετώπιση λ.χ της λαίλαπας της ανεργίας ή η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, της καινοτομίας και της έξυπνης εξειδίκευσης, σε ποιο εξειδικευμένο σχέδιο στρατηγικής δράσης εμπίπτουν (??) Το σχέδιο αυτό κατ ουδένα τρόπο δεν αποτελεί έναν κατάλογο επιθυμητών απλώς προσδοκιών,  παρά κάτι πολύ συγκεκριμένο που απαντά στα εξής θεμελιώδη : από πού αρχίζει, πως εξελίσσεται, με ποιους συγκεκριμένους και μετρήσιμους στόχους, με ποιους συγκεκριμένους πόρους, με ποιες υποστηρικτικές δομές, και σε ποια χρονικά καθορισμένα πλαίσια (!!). Τέλος, στα πλαίσια της λογοδοσίας των οργάνων, ποιος τελικά φέρει την ευθύνη (!!). Εν τέλει, οι προγραμματικές θέσεις δεν είναι ούτε ευχολόγιο ούτε έκθεση ή παράθεση ιδεών αλλά σαφής στρατηγική(!!).

Θέλει θάρρος μεγάλο και παρρησία να αναλάβει κανείς την ευθύνη για την επιτυχία ή αποτυχία των «υψηλών» προσδοκιών. Είναι βασικό να (ανα)γνωρίζει(ς) πως κανένας άλλος δεν φέρει την ευθύνη είτε για την πραγματοποίηση είτε για την αποτυχία τους πέρα από αυτόν (εσένα) που δημιουργεί(ς) την οποιαδήποτε προσδοκία(!!).   

Σκέψου ότι… φρόνιμο είναι η προσδοκία να περπατά χέρι-χέρι με το εφικτό (!!)

Αντί επιλόγου…

Παρατίθεται η φράση του Warren Bennis  « ..ο ηγέτης πρέπει να ξεσηκώνει τις ομάδες του να χορεύουν στους ήχους μιας μουσικής που δεν ακούγεται ακόμα..»(!!)

Χριστός Ανέστη 

Εν Πτολεμαΐδι  29-04-2019

Κ.Ι._