Ο ΕΡΑΝΟΣ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ! ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΣΤΕΛΙΟΥ!… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΜΑΝΑΔΗΣ

ὉἜρανος Ἀγάπης ἑνὸς παιδιοῦ!

Εἰς μνήμην Στέλιου!

Τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖο. Τελειώσαμε τὴν πανήγυρι τοῦἁϊΝικόλα στὴν Καρδιὰ καὶἐπιστρέφουμε μὲ τὸν Θωμᾶ, τὸν ὑπέροχο ψάλτη. Παρακάμψαμε τὴν διαδρομή μας γιὰ νἀφήσουμε καὶ τὸν 80χρονο Τάκη καὶἀνερχόμαστε τὴν Διοικητηρίου. Στὴν γωνία τοῦ περιβόλου τοῦ 2ου Δημοτικοῦ λέω στὸν Θωμᾶ, «ἡ μάννα τοῦ Στέλιου ἐπιστρέφει ἀπὸ τὸ μνῆμα του».

Ὁ Στέλιος καὶὁ Θωμᾶς ἦταν στὸ Δημοτικὸἐπὶἕξι χρόνια στὸἴδιο θρανίο καὶ φίλοι ὡς τὰ 24 τους. Τότε σὲἕνα τροχαῖο ὁ Στέλιος μας ἔφυγε… Μᾶς ἔμεινε ἡ φωτογραφία ἀπὸ τὰἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῶν Νεομαρτύρων Πτολεμαΐδος, ὅπου μιὰ παιδικὴ παρέα βαστάει τὰἑξαπτέρυγα.

Μὲ τὸν λόγο, ἀμέσως δούλεψε ὁ συνειρμός. Λέει ὁ Θωμᾶς. «Γιὰ τὸν Στέλιο θὰ πῶἕνα μυστικό του, ποὺ τὸ ξέρω μόνο ἐγώ, ὁ φίλος του. Ἤθελα νὰ τὸ πῶ καὶ στὴν μάννα του, μὰ δὲν μπόρεσα ἐπὶ 20 χρόνια μέχρι σήμερα. Ὅταν ἤμασταν Στ’ Δημοτικοῦ, κατὰ τὸν Δεκέμβριο 1986, γιὰ κάποιον ἁπλὸ λόγο δὲν ἔγινε Ἔρανος Ἀγάπης στὴν τάξι μας. Ἐμεῖς ἐρχόμασταν τότε στὸ Κατηχητικὸ τοῦἉηΓιάννη καὶ ρωτήσαμε τὸν Κατηχητή μας τὶ νὰ κάνουμε. Κι ὁ Κατηχητὴς μᾶς εἶπε νὰ δώσουμε ἀπὸ τὰ χρήματα ποὺ θὰ μαζεύαμε στὰ κάλαντα τῶν Χριστουγέννων. Δώσαμε ὅλα τὰ παιδιὰἀπὸ κάνα 50ρικο καὶἕνας ἀπὸὅλους μας, ὁ Στέλιος, ἔδωσε μόνος του 2.500 δραχμές. Δηλαδὴἔδωσε ὅλα τὰ χρήματα ἀπὸ τὸ καλάντισμά του.  Ἔτσι μαζέψαμε κάπου 3.000 δραχμὲς χάρι στὴ λεβέντικη γενναιοδωρία τοῦ Στέλιου. ΟΣΑ ΕΙΧΕ ΤΑΔΩΣΕ ΟΛΑ….». Ἕνας ἀπὸ τὴν παρέα μας, ἄκουγε κι ἔκλαιγε.

Καὶ συνεχίζει ὁ Θωμᾶς τὸ συμπέρασμα καὶ τὴν εὐχὴ τῆς καρδιᾶς του γιὰ τὴ πρᾶξι τοῦ Στέλιου. «Ὅταν θυμοῦμαι αὐτὸ τὸ γεγονός, δὲν ξέρω τὶἄλλο καλὸ εἶχε ὁ Στέλιος, πιστεύω, ὅτι ὁ φίλος μου σίγουρα βρῆκε ἔλεος ἀπὸ τὸν Κύριο, ὅπου πῆγε, μόνο ἀπὸ αὐτὴν τὴν παιδικὴ πρᾶξι του, ποὺἔδωσε ὅλα ὅσα εἶχε, σὰν τὸ δίλεπτο τῆς χήρας ποὺ μνημονεύει ὁ Χριστὸς στὸ Εὐαγγέλιο».

-Στέλιο ἄκουσες τὸν φίλο σου; Εὖγε! Νὰ εὔχεσαι καὶ νὰ χαίρεσαι ἐκεῖ ποὺ εἶσαι.

-Εὖγε Θωμᾶ!

τοῦἁηΝικόλα 2018

ὁ Κατηχητὴς ἀρ.νι.μα.