Εις μνήμην Πρωτοπρεσβυτέρου π. Αναστασίου Δεληγιώργη, του καλού αμίσθου ιερέως… Γράφει ο Παναγιώτης Σίσκος, Ειρηνοδίκης, φοιτ. Θεολογίας

Εις μνήμην Πρωτοπρεσβυτέρου π. Αναστασίου

Δεληγιώργη, του καλού αμίσθου ιερέως

Γράφει ο Παναγιώτης Σίσκος, Ειρηνοδίκης, φοιτ. Θεολογίας

Εκοιμήθη πλήρης ημερών ο π. Αναστάσιος Δεληγιώργης,  γνωστός στην περιοχή της Εορδαίας, ο οποίος μετά την συνταξιοδότησή του από τη ΔΕΗ, αντί να μεριμνά και να τυρβάζει περί πολλά, «τήν ἀγαθήν μερίδα  ἐξελέξατο» (Λουκ. ι’ 42), δηλαδή την αξιοποίηση του χρόνου του δημιουργικά, διά μέσου της ιερατικής υπηρεσίας και της προσφοράς στο Θεό και στον άνθρωπο.

Την προηγούμενη μέρα είχε κοιμηθεί και η  πρεσβυτέρα του Ευφροσύνη. Η κηδεία τους τελέστηκε το Σάββατο και την Κυριακή, 19 και 20 Δεκεμβρίου, στον Ι. Ν. Αγίου Στεφάνου Πτολεμαΐδας.

Γνώρισα τον π. Αναστάσιο σε ηλικία 11 ετών, όταν εκείνο το χρονικό διάστημα εκκλησιαζόμουν στον Άγιο Στέφανο Πτολεμαΐδας. Ο π. Αναστάσιος με ηξερε πολύ καλά, δεδομένου ότι δεν ήμουν απλώς ένας “παπαδάκι” στο Ιερό, αλλά στα Σαρανταλείτουργα των Χριστουγέννων, εκείνος ήταν ο Λειτουργός και εγώ ήμουν το ψαλτάκι, καθόμουν στις καθημερινές στο κέντρο του Αναλογίου και έψελνα υπό την καθοδήγηση του μακαριστού πλέον, π. Χρυσοστόμου Βαϊράμη, εφημερίου τότε του Αγ. Στεφάνου. Κάθε μέρα πήγαινα στο Σαρανταλείτουργο και έπειτα πήγαινα στο σχολείο. Ο π. Χρυσόστομος θυμάμαι ότι τις Καθημερινές του Σαρανταλείτουργου δεν λειτουργούσε αλλά παραχωρούσε τη θέση του στον π. Αναστάσιο και έλεγε “Του αρέσει πολύ να λειτουργάει”.

Μετά από χρόνια συνάντησα τον π. Αναστάσιο στη Αγία Σκέπη Πτολεμαΐδος. Θυμάμαι πόσο πρόθυμος ήταν να εξυπηρετεί, πόσο φιλακόλουθος (διάβαζε εκφώνως μέχρι και την ευχή “Ο Θεός ο Άγιος…” πριν το Άγιος ο Θεός), πόσο αγαπητός σε όλους, και στους μεγάλους και στους νέους. Είχα ακούσει ότι ήταν καλός πνευματικός, ότι ένιωθε τον σφυγμό των νέων της εποχής. Όταν κλήθηκα να γράψω άρθρο στο βιβλίο για τα 40χρονα της Αγ. Σκέπης, είχα αφιερώσει την εξής παράγραφο για τον π. Αναστάσιο: “Στη ζωή της Αγίας Σκέπης, πίσω από τους εκάστοτε προϊσταμένους του Ναού, από τους ιεροκήρυκες, από τους έχοντες “τα πρωτεία”, βρίσκεται το πρόσωπο ενός αγαθού λευίτου και αόκνου εργάτη του Ευαγγελίου, του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Αναστασίου Δεληγιώργη. Ορθά ο π. Αναστάσιος επέλεξε το δρόμο της ιερωσύνης, διότι το επάγγελμα που ασκούσε πριν από την ιερωσύνη , συνάδει πλήρως με την τελευταία. Όπως τότε έφτιαχνε (στη ΔΕΗ) τα καλώδια και συντηρούσε τα μηχανήματα, ώστε το αόρατο ηλεκτρικό ρεύμα να έρχεται να μας φωτίζει και να μας θερμαίνει, έτσι και τώρα ως λειτουργός του Υψίστου φτιάχνει τα “πνευματικά καλώδια” ώστε το αόρατο Άγιο Πνεύμα να κάνει κι αυτό φανερή την παρουσία του διαμέσου των ενεργειών του. Και Αυτό που ” ἱερέας τελειοῖ και ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν “, κατέστησε τον π. Αναστάσιο, ένα κοινώς ομολογούμενο άξιο και ικανό ιερέα”.

Ανεξίτηλη θα μείνει στη μνήμη μου μια στιγμή μέσα στο Ιερό της Αγίας Σκέπης. Είχε τελειώσει η Λειτουργία και οδεύαμε όλοι μαζί, ιερείς και ψάλτες, προς την έξοδο του Ιερού. Κατά τη συζήτηση ο π. Αναστάσιος είπε ότι Μετά από τόσα χρόνια, έχει πλέον κουραστεί. Τότε του προτάθηκε ως σκέψη, να παραιτηθεί. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πώς ο π. Αναστάσιος στράφηκε προς την Αγία Τράπεζα και συγκινημένος δάκρυσε. Ίσως να σκέφτηκε : “Πώς θα αφήσω το Θυσιαστήριο; Τόσες μνήμες; Τόσες εμπειρίες; “. Θυμάμαι ότι και άλλοτε είχε δακρύσει, όταν εξέφρασε τη σκέψη ότι και νεώτερος θα επιθυμούσε να ήταν ιερέας.

Έκτοτε, μετά την παραίτησή του, τον είχα δει κάποιες φορές στο δρόμο και πήγαινα εγώ ο ίδιος και του μιλούσα. Η χαρά του που με έβλεπε απερίγραπτη. Με ρωτούσε διάφορα, πού βρίσκομαι, τι κάνω, πώς περνάω. Είχα την αίσθηση ότι και κάτι άλλο ήθελε να μου πει. Ίσως ήθελε να με ρωτήσει τι γίνεται με εκείνο τον παιδικό πόθο… Του το είχα πει όμως παλιότερα, ότι σκέφτομαι να ακολουθήσω κάποτε και εγώ το δικό του το παράδειγμα…

Εύχομαι και στο Ουράνιο Θυσιαστήριο ο π. Αναστάσιος να συνεχίσει να φτιάχνει τα “πνευματικά καλώδια”, να αναπληρώσει και με το παραπάνω όλα εκείνα τα χρόνια της Ιερωσύνης που δεν έζησε εδώ και για τα οποία τον είχα δει να δακρύζει. Και να εύχεται υπέρ πάντων ημών!

Καλή ανάπαυση και στην πρεσβυτέρα του Ευφροσύνη η οποία τον στήριξε στο δρόμο της ιερωσύνης. Αν δεν είχε συγκατατεθεί στην ιερωσύνη η πρεσβυτέρα του Ευφροσύνη, τον π. Αναστάσιο δεν θα τον είχαμε ζήσει ως ιερέα, αλλά θα ήταν απλώς ένας εκ των πολλών. Επέλεξε όμως την αγαθή μερίδα της Ιερωσύνης, η οποία δεν θα του αφαιρεθεί ποτέ.

Είθε το παράδειγμα του π. Αναστασίου, αλλά και της πρεσβυτέρας του Ευφροσύνης, προς δημιουργική προσφορά, να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση.

Αιωνία τους η μνήμη!

Γράφει ο Παναγιώτης Σίσκος, Ειρηνοδίκης, φοιτ. Θεολογίας