Νῦφε, φέρον σὰ παιδία ἕναν ψωμὶν καὶ τυρίν! (του Αρχιμανδρίτη π. Νικηφόρος Μανάδη)

Νῦφε, φέρον σὰ παιδία ἕναν ψωμὶν καὶ τυρίν!

ΦΙΛΟΣ μου ἀγαπητός ἐπὶ δεκαετίες ὁ Θεοχάρης, ἀφόντας ἦρθα στὴν Πτολεμαΐδα πρὶν πενήντα χρόνια. Ὕστερα γνώρισα καὶ τὸν ἅγιο-γέρο πατέρα του, τὸν παπποῦ Παῦλο. Ἐκκλησιάζονταν στὴν ἁγίαΤριάδα, ἀκριβῶς στὴν δεξιά-νότια πόρτα τοῦ κυρίως ναοῦ. Ἡ δὲ στάσι του κατὰ τὴν θεία λειτουργία πάντα ἦταν, ὅπως σεβίζουν οἱ ἄγγελοι πρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἢ οἱ διάκονοι ὅταν δείχνουν τὰ τίμια δῶρα γιὰ νὰ εὐλογήση ὁ λειτουργῶν ἐπίσκοπος! Ἐμβληματικὸ πρόσωπο!

Γιατὶ γράφω τοῦτα τὰ λόγια, σὰν προλογίσκο;

Ἦλθε ὁ ἀγαπητός Χάρης γιὰ μιὰ μαγνητικὴ τομογραφία τῆς ψυχῆς του γιὰ τὶς ὀχτώμιση δεκαετίες του! Κοντὰ δὲ σὲ ὅσα εἶπε, θυμήθηκε καὶ τὴν γιαγιά του, τὴν Ἀνατολή, τὸ γένος Ἀντωνιάδη. Ἦρθαν ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ Νικομήδεια τοῦ νομοῦ Γαράσαρη σὲ κεῖνον τὸν καιρὸ τῶν μεγάλων-ἀποκαλυπτικῶν πόνων!!! Ρίζωσαν στὴν Ὀλυμπιάδα ὡς πρόσφυγες κι ἔφκιαξαν οἰκογένεια.

Θυμᾶται ὁ ἀγαπητὸς Θεοχάρης καὶ μετὰ συγκινήσεως ἀναφέρει ἕνα γεγονὸς ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ζυγιάση ἡ (παρα)μορφωμένη Εὐρώπη! Ἦταν τὸ φθινόπωρο τοῦ 1944. Ἦταν ὁ καιρὸς ποὺ τελείωσε «τὸ μορφωτικὸ ἔργο» τῶν Γερμανῶν στὴν Ἑλλάδα μας, ἰδέστε Μεσόβουνο, Πύργοι Ἑρμακιά, Κομμένο Ἄρτης, Καλάβρυτα … παντοῦ θύματα, πόνος, δάκρυα, ἀποκαΐδια! Ἐγώ, λέει, ἤμουν πέντε χρονῶν κι ἔπαιζα στὴν αὐλή μας. Μπῆκαν μέσα δύο Γερμανοὶ στρατιῶτες κι ἔπχιασαν μία κότα. Ὡς φαίνεται πεινοῦσαν. Τὸ εἶδε αὐτὸ ἡ γιαγιὰ καὶ φώναξε στὴν μάννα μου,

Νῦφε, φέρον σὰ παιδία ἕναν ψωμὶν καὶ τυρίν.

Πρὶν λίγο εἶχαν ξεφουρνίση τὰ μεγάλα ψωμιὰ ποὺ ἔφκιαχναν τότε οἱ μάννες μας. Στὸ σπίτι μας, παρὰ τὴν φτώχεια τῆς Κατοχῆς, εἴχαμε ψωμί, γάλατα, τυριὰ καὶ βούτυρο. Ἔφερε ἡ μάννα μου ἕνα ζεστὸ πλαστάρι-ψωμὶ καὶ τυρί, τοὺς τὸ ἔδωσε κι ἔφυγαν…

ΑΠΟ τοῦτο τὸ τόσον ἁπλὸ καὶ τόσον μεγαλειῶδες γεγονὸς συνειρμικὰ τρέχει ὁ νοῦς στὰ ὅσα ἔκαμαν οἱ Γερμανοὶ στὴν Ἑλλάδα μας. Ξεκλήρισαν χωριὰ ὁλόκληρα καὶ οἰκογένειες… Καὶ στὸ 1912 ἀπόρεσε ὁ Γερμανὸς στρατηγός, ὅταν εἶδε στὶς Πόρτες τῶν Σερβίων, πῶς κατάφεραν οἱ Ἕλληνες ἐνῶ εἶχαν ἀνήφορο νὰ νικήσουν τὸν τουρκικὸ στρατὸ καὶ νὰ γεμίση ὁ δρόμος πρὸς τὰ Σέρβια μὲ πολεμικὸ ὑλικὸ καὶ σκοτωμένους. Τρέχει ὁ νοῦς καὶ στὸν μαρτυρικὸ Πόντο καὶ στὴν προκυμαία τῆς Σμύρνης. Κι ἐδῶ οἱ Γερμανοὶ δασκάλεψαν τὸν Κεμὰλ τὶ καὶ πῶς νὰ πράξη. Τρέχει καὶ στὴν Κρήτη, σὲ κείνην τὴν γερόντισσα Κρητικιά, ποὺ ἄναβε κεριὰ στοὺς τάφους τῶν πεσόντων Γερμανῶν ἀλεξιπτωτιστῶν!!! «Πῶς νὰ ρθοῦν οἱ μάννες τους νὰ τὰ ἀνάψουν ἕνα κερί;» ἀπάντησε στὸν τουρίστα Γερμανὸ ποὺ τὴν ρώτησε, Γιατὶ τὸ κάνεις αὐτό;

Ἒ Ἑλληνίδα ΜΑΝΝΑ, ΥΠΕΡΟΧΗ!!!

Ποῦ καὶ πῶς νὰ ζυγιάσης αὐτὲς τὶς ΠΡΑΞΕΙΣ ἁπλῶν ἀνθρώπων, ποὺ εἶδαν κι ἔπαθαν πολλά! Κι ὅμως!!!

ἀρ.νι.μα.

19Μαΐου2025!!!