Pantelidis
Vittis
papamixail
Ανακοινώσεις

“Μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης” Κήρυγμα της Κυριακής 22 Νοεμβρίου από την Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΕ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ

(Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026)

«Μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης»

Στὴν ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὴν πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολὴ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προτρέπει νὰ ζοῦμε μὲ ὁλοκληρωμένηταπεινοφροσύνη. Πράγματι ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ ταπεινότητα τοῦφρονήματός μας, ἡ μετριοφροσύνη, εἶναι ἀπαραίτητη στὴν ζωή μας.

Ὑπόδειγμα ταπεινοφροσύνης ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὁ Ὕψιστος Θεὸς ταπεινώθηκε καὶ ἔγινε ἄνθρωπος. Ὄχι μόνον ἐνανθρώπησε, ἀλλὰ ἔγινε καὶ δοῦλος˙ δοῦλος καταδικασμένος σὲθάνατο καὶ μάλιστα σὲ θάνατο ἀτιμωτικό, ὅπως ἦταν ὁ σταυρικός. Τίποτε ὑψηλότερο ἀπὸ τὸν Ὕψιστο Θεό˙ τίποτε χαμηλότερο ἀπὸ τὸνΣταυρωμένο. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ταπεινώθηκε καὶ ἔφθασε στὸ πιὸχαμηλὸ σκαλοπάτι.

Ὅλη ἡ ζωή Του ἦταν μέσα στὴν ταπεινοφροσύνη. Ἔζησεἄσημος σ’ ἕνα κακόφημο χωριό, στὴ Ναζαρέτ˙ μέσα σὲ μιὰ οἰκογένειαπτωχική. «Ἦν ὑποτασσόμενος» στὸν Ἰωσὴφ καὶ στὴν Παρθένο Μαρία. Ἦταν φίλος ἁμαρτωλῶν καὶ τελωνῶν˙ δηλαδή, τῶνκαταφρονημένων. Ἀρνοῦνταν τὶς τιμὲς τῶν ἀνθρώπων. ΣτὴνἸερουσαλὴμ εἰσῆλθε ἐπευφημούμενος ἀπὸ τὸν λαό, ἀλλὰ πάνω σὲπουλάρι. Ποτὲ δὲν βγῆκε ἀπὸ τὸ στόμα Του λόγος ὑπερηφάνειας. Βίωνε τὴν περιφρόνηση τῆς πνευματικῆς ἐλὶτ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοιἔδειχναν τὴν καταφρόνιά τους στοὺς Γαλιλαίους. Εἶχε τὴν παρρησία νὰ δώσει τὸ μάθημα ζωῆς, ὅτι εἶναι ταπεινὸς στὸ φρόνημα. Ὅτανμετὰ ἀπὸ τὸν χορτασμὸ τῶν πεντακισχιλίων θέλησαν νὰ τὸν κάνουν βασιλιά, ἔφυγε στὸ ὄρος γιὰ νὰ προσευχηθεῖ. Ὅταν ἔβλεπε ὅτι, χωρὶςτὴ θέλησή Του, προκαλοῦνταν ὁ φθόνος τῶν ἐχθρῶν Του, ἔφευγε, γιὰνὰ “παρηγορήσει” τὴν ζήλειά τους. Μὲ πόση ταπείνωση ἀποδεχόταντὶς συκοφαντίες καὶ ὑπερβολικὲς κατηγορίες τῶν φαρισαίων! Πόσο ἐκτέθηκε στὸ ὄνειδος καὶ στὴν περιφρόνηση!

Ὁ Κύριός μας, λοιπόν, ποὺ ἔζησε μὲ ταπεινὸ φρόνημα, Αὐτὸςμᾶς καλεῖ νὰ ζοῦμε μὲ τὸ ἴδιο βίωμα. Οἱ ταπεινόφρονες ἔχουν τὴνεὐλογία τοῦ Θεοῦ. Σ’ αὐτοὺς στρέφει τὸ σπλαχνικό Του βλέμμα ὁ Θεός. Τὴν προσευχή τους εἰσακούει. Αὐτοὶ ἀπολαμβάνουν τὴνπαρουσία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς στοὺς ὑπερήφανους ἀντιτάσσεται. Στοὺςταπεινοὺς, ὅμως, δίνει τὴ χάρι Του. Αὐτοὺς ἐξυψώνει. Αὐτοὺςπαρηγορεῖ καὶ στηρίζει στὶς θλίψεις τους. Ἐνῶ ὁ ταπεινόφρων μιμεῖται τὸν Χριστό, ὁ ὑπερήφανος ποιόν μιμεῖται; Ἂς ἀκούσομε μία ἱστορία ἀπὸ τὴ σοφία τῶν ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου.

Κάποτε ὁ σατανᾶς ἐμφανίσθηκε μπροστὰ στὸν Αἰγύπτιο ἀσκητὴΜακάριο. Πρόθεσή του ἦταν νὰ τὸν κάνει νὰ λιποψυχήσει. Τοῦ εἶπε:

Ὅ,τι κάνεις ἐσύ, τὸ κάνω κι’ ἐγώ. Ἐσὺ νηστεύεις κι’ ἐγὼ δὲν τρώω ποτὲ σὰν ἄυλο πνεῦμα ποὺ εἶμαι. Κάνεις ὁλονυχτίες, ἀλλὰ κι’ ἐγὼἐπίσης δὲν κλείνω μάτι. Σκέπτεσαι ὁλοένα τὸν Θεό, ἀλλὰ κι’ ἐγὼΑὐτὸν ἔχω στὸν νοῦ μου, πολεμώντας τὰ τέκνα Του. Τότε ὁ Μακάριος τοῦ ἀπάντησε: Μπορεῖς νὰ κάνεις ὅλα ὅσα κάνω. Ἕνα μονάχα δὲνμπορεῖς. Νὰ ἔχεις ταπεινοφροσύνη.

Ἔχουμε ὅμως καὶ ἄλλα παραδείγματα ταπεινοφρόνων Ἀγίων. Ἔχουμε τὸν Ἀβραάμ, τὸν Μωυσῆ, τὸν Δαυίδ, τὸν Ἰώβ, τὸν Ἠσαΐα, τὸν Ἰερεμία, τὸν Ἰωάννη τὸν Βαπτιστή. Ταπεινόφρων, ἀλλὰ καὶπιστός, ἦταν ὁ ἑκατόνταρχος τῆς Καπερναούμ, ὁ ὁποῖος εἶπε στὸνΚύριο ὅτι δὲν χρειαζόταν νὰ ἔλθει στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸν δοῦλο του.

Ἔχουμε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. Ὁ ταπεινόφρων ἀπόστολοςἔλεγε ὅτι δὲν ἦταν ἄξιος νὰ λέγεται ἀπόστολος˙ ὅτι ἦταν ὁ ἐλαχιστότερος ὅλων τῶν ἁγίων˙ ὁ πρῶτος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς.

Ἀλλὰ καὶ ἡ φύση καὶ ἡ ζωὴ δὲν μᾶς δίνει παραδείγματα;               Τὸ ἀηδόνι κελαηδάει τόσο γλυκά. Ὅμως πότε; Μόνον ὅταν ὅλαγύρω του εἶναι σιωπηλὰ καὶ αὐτὸ εἶναι κρυμμένο. Ὁ κορυδαλλὸςπετάει ψηλά. Ὅμως ποῦ κάνει τὴ φωλιά του; Στὰ χαμηλότερα μέρη. Πότε τὸ πλοῖο βυθίζεται βαθύτερα στὴ θάλασσα; Ὅταν εἶναιφορτωμένο. Ποιά κλαδιὰ τοῦ δένδρου λυγίζουν πιὸ χαμηλά; Ὅσαεἶναι φορτωμένα μὲ καρπούς.

Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι πολὺ μεγάλη ἀρετή. Χωρὶς αὐτήν, καὶτὶς ἄλλες ἀρετὲς νὰ ἔχουμε, εἴμαστε σὰν ἐκεῖνον ποὺ μεταφέρει ἕνακιβώτιο μὲ πολύτιμη σκόνη, ἀλλὰ χωρὶς κάλυμμα. Ὁ σφοδρὸς ἄνεμοςθὰ σκορπίσει τὴν πολύτιμη σκόνη. Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἕναπράγμα παράξενο. Τὴ χάνουμε, μόλις σκεφθοῦμε ὅτι τὴν ἔχουμε. Ὅσοπιὸ καλὰ τὴν κρύβουμε μέσα μας, τόσο πιὸ πολὺ τὴ διατηροῦμε. Δὲντὴν ἐπιδεικνύουμε. Μόνη της φαίνεται.

Γιὰ νὰ γίνουμε μεγάλοι, πρέπει νὰ γίνουμε μικροί. Γιὰ νὰγίνουμε μεγαλύτεροι, πρέπει νὰ γίνουμε μικρότεροι. Καὶ γιὰ νὰγίνουμε πολὺ μεγάλοι, πρέπει νὰ γίνουμε ἐλάχιστοι.

Ὁ ταπεινόφρων σκύβει χαμηλά, ἀλλὰ μπροστὰ στὸν Θεὸστέκεται ψηλά. Σκύβει καὶ “πλένει”, ἀνακουφίζει τὸν πόνο τῶνἀνθρώπων˙ ὅπως ὁ Κύριος ἔσκυψε καὶ ἔπλυνε τὰ πόδια τῶν μαθητῶνΤου, ἀκόμη καὶ τοῦ Ἰούδα. Τὸ ὑπόδειγμά του εἶναι ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος δὲν ἦλθε γιὰ νὰ τὸν ὑπηρετήσουν, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπηρετήσει. Σημασία ἔχει ὄχι πόσους ὑπηρέτες ἔχουμε, ἀλλὰ πόσους ὑπηρετήσαμε.

Ἡ ἐξουσία δὲν καθιστᾶ τὸν ἄνθρωπο μεγαλύτερο. Δὲν τοῦ δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἀλαζονεύεται καὶ νὰ ὑπερηφανεύεται. Ὅσο μεγάλος εἶσαι, τόσο νὰ ταπεινώνεις τὸν ἑαυτό σου, μᾶς λέγει ἡ ΠαλαιὰΔιαθήκη. Ὅσο καὶ ἂν κάποιος ἀποκτᾶ μεγαλύτερη ἐξουσία ἢ ἐπιτυγχάνει μεγαλύτερες νίκες, παραμένει ὁ ἴδιος σωματικά. Ἡ σκιά του δὲν μεγαλώνει. Αὐτὸ ὑπενθύμιζε ὁ βασιλιὰς τῆς Σπάρτης, ὁ Ἀρχίδαμος, στὸν βασιλιὰ τῆς Μακεδονίας, στὸν Φίλιππο, τὸν πατέρα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου.

Ὑπερήφανος ὁ Φίλιππος γιὰ τὶς νίκες του στοὺς πολέμους, δέχθηκε ἕνα γράμμα ἀπὸ τὸν Ἀρχίδαμο: «Φίλιππε, κοίτα τὴ σκιά σου στὸν ἥλιο. Θὰ διαπιστώσεις ὅτι δὲν ἔγινε καθόλου μεγαλύτερη ἀπ’ ὅ,τι ἦταν πρὶν ἀπὸ τὶς νίκες σου».

Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἡ πιὸ ρεαλιστικὴ πράξη. Ἔτσι τὴχαρακτήριζε ὁ Βενιαμὶν Φραγκλίνος: «Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι τὸκαλύτερο καὶ ἀσφαλέστερο εἶδος ρεαλισμοῦ ἀπ’ ὅσα γνώρισα».

Ἂς ζοῦμε, λοιπόν, ἀδελφοί μου, μὲ φρόνημα ταπεινό, γιὰ νὰ μᾶςὑψώσει ἐν καιρῷ ὁ Κύριος τῆς δόξης.

Ἀμήν.

2/4