ΛΟΥΤΡΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙΩΝ…. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ π. ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΜΑΝΑΔΗΣ

Εἶναι ἀπόγευμα τῆς 10ης Σεπτεμβρίου τοῦ σωτηρίου ἔτους

2020 καὶ μόλις βασίλεψε ὁἥλιος. Ἀπὸ τὸν δυτικὸἐξώστη τῆς Μονῆς βλέπω ἕνα ὑπέροχο θέαμα. Εἶναι πολὺἁπλὸ καὶ συγχρόνως μοναδικό. Ἕνα σμῆνος περὶ τὰἑκατὸ πετροχελίδονα λικνίζονται μὲ πολλὴν χάρι στὸν χῶρο μας. Κατὰ διαστήματα, ἀνὰ εἴκοσι συγχρόνως, κάμνουν βουτιὰ στὴν τεχνητὴ λιμνούλα τῆς Μονῆς καὶ παίρνουν τὸ λουτρό τους. Κανένα δὲν «ἐπακουμβᾶ, οὔτε ἐμβολίζει» τὸἄλλο, ὅπως μάθαμε ἐσχάτως μὲ τὴν φρεγάτα ΛΗΜΝΟΣ. Ἐπὶ 15’ γίνονται αὐτὲς οἱ κάθετες ἐφορμήσεις τους. Ἔρχονται κατὰ κύματα μὲ δική τους σειρὰ καὶ προγραμματάκι. Ἀκουμποῦν στὸ νερὸ τὰ πόδια, τὸ  λευκό σῶμα καὶ τὸἄκρο τῶν φτερῶν τους. Ἀντιλαμβάνεσαι πιὸ πολὺ παρὰἀκοῦς τὸν ἐλαφρὸ φλοῖσβο τοῦ καθενὸς καὶὕστερα διαγράφονται ὁμόκεντροι κύκλοι. Οἱ κύκλοι αὐτοὶ μεταξύ τους ἐφάπτονται χωρὶς διαμαρτυρίες μέχρι ποὺ χάνονται, γιατὶ σὲ λίγο ἔρχονται οἱἑπόμενες εἰκοσάδες.

Στὸ τέλος τῆς χελιδονοπαραστάσεως ζήλεψε κι ἕνας σκαντζόχοιρος. Βρῆκε κάποια δίοδο στὸν καλὸφράχτη τῆς λιμνούλας καὶ εἰσῆλθε κι αὐτὸς στὸὑγρὸ στάδιο. Ποῦ πᾶς καημενούλη μὲ τὸ χωρὶς φτερὰἔνδυμά σου; Δὲν ἔχεις φτερά, ἀλλὰἀγκάθια… Καὶ πῶς νὰ πετάξουν τὰἀγκάθια σου; Κατῆλθε λοιπὸν στὴν λίμνη, ἀλλὰ κουτρουβαλώντας τὴν ἀγκαθερὴ μπάλλα του. Ἔστειλε κι αὐτὸς ἕνα κύμα κυματάκια ὡς τὴν ἀπέναντι πλευρὰ τῆς λίμνης, κι ὕστερα ἔσβυσαν ὅλα. Μᾶλλον συνάντησε «ἐν βυθῷτὴν Φαραωνίτιδα πανστρατιά» στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, ὅπου βούλιαξαν ὅλοι «ὡσεὶ μόλυβος». Κρῖμα ὁ φτωχούλης. Δροσιὰἀναζητοῦσε κι αὐτός!

Γιὰ τὰ φτερωτὰ πετροχελίδονα ἡ λιμνούλα μας εἶναι παράδεισος. Γιὰ τὰ τριφύλλια τῶν ἀγρῶν μας εἶναι δρόσος Ἀερμών καὶ ζωή. Ὅμως γιὰ τὸν φουκαράκο τὸν σκαντζόχοιρο…

ἀρ.νι.μα.