Κόρη οφθαλμού… γράφει η Ουρανία Στυλιάδου

Νοέμβρηςσχεδόν. Κρύο.

Έκλεισατο παράθυροτουσπιτιούκαιάνοιξααυτότηςψυχήςσου,ναζεστάνειλίγοοντουνιάς. Αυτόκάνωτατελευταία 23 χρόνια.

Μμμμμμμ. Γλυκιάηγεύσητηςαγάπης, τηςτρυφερότητας,τηςνιότηςσου.

Καθώςσεκοιτάζω, συνάμακαισεακούω. Δίχωςναμιλάς.

Μουταλένεόλαταμάτιασου. Τα πολύτιμάσουκρυσταλλάκια πουλαμποκοπούνακόμακαιότανταέχειςκλειστά.

Όλα επάνω σου είναι ένα χαμόγελο. Τα μαλλιά, η μύτη, τα χείλη, το ίδιο σου το σώμα, όλα ένα χαμόγελο γιατί χαμόγελο σημαίνει χαρά.

Η χαρά της ζωής.

Αυτής της ζωής που η ύπαρξή σου έχει καταφέρει τον πόνο της να τον κάνει ευτυχία, την πίκρα της να την κάνει γλυκό του κουταλιού, το γκρίζο της να το κάνει γαλάζιο και τη συννεφιά, μαξιλάρι μου.

Δεν είσαι μία. Είσαι τα πάντα

Δεν είσαι μόνον για τώρα. Είσαι για πάντα

Δεν είσαι εσύ. Είμαστε εμείς.

Πολύτιμες οι στιγμές που σε έχω κοντά μου και περισσότερο πολύτιμες αυτές που δε σε έχω. Γιατί τότε πρέπει να κοπιάσω να σε βρω, να σου μιλήσω, να ακούσω ένα σου «γεια».

Ευλογία και Ευγνωμοσύνη.

Αυτές είναι οι ασπίδες μου για να σε φυλάξω ως κόρην οφθαλμού

Ως πολύτιμη και ανεκτίμητη κόρη.

Ο.Τ.Σ