Ὂϊ τὰ ζημνιάρκα, ὄϊ τὰ γκαβά… (γράφει ο Αρχιμανδρίτης π. Νικηφόρος Μανάδης)

Ὂϊ τὰ ζημνιάρκα, ὄϊ τὰ γκαβά… Μ’ἔδουσι μνιὰ ζμπρουξιὰ γιρὴ ἀποὺ

‘νΚρήτ’ ἕνα καλὸ δγιάβασμα γιὰ τςΒλεπέδες=Ἀγρουφύλακις! Mὶ τὄστειλι ἡ θκήμας ἡ Κατιρίν. Εἴχαμι κι μεῖς θκοίμας κι τςἴλιγάμι ντραγαταραί. Κλοῦτσα κρανίσια στοὺ χέρ’ κι σφυρίχτρα γιρὴ στοὺ στόμα. Ἅμα τνἄκουγάμι παρατουρνούσαμι. Στέκουνταν σνκουρφὴ στ’γκουρτσιά, στ’Κουτουλουκώτσ’ τ’ἀμπέλ’, κι τ’ἀγνάντιβι ὅλα. Εἶχι κι κριβάτ’ ἀπάν’ στ’γκουρτσιά. Ἡ δάσκαλους ἡ Λίας στοὺ βιβλίουτ’ γιὰ τοὺ χουργιὸ γράφ’ καμνιὰ 13 ντραγαταραί. Ἰμεῖς στοὺν κιρό μας πρόλαβάμι: Ντραγατουμήκα Ντραγατουβασίλ’ κι Τζουκουιάνν’ (κιαὐτοὶ τςεἴχαμι ἀκουστά), τοὺν Γκισιλούλ’, τοὺν Μιχαλουζιώγα, τοὺν Ἀντών’ τ’Κουτούλα κι τιλιφταίουν τοὺν Τάκη τ’   Γκουριάμα (Μικρόβαλτο σιλὶς 243). Φύλαγαν τὰ χουράφχια, τὰ δέντρα κι τ’ἀμπέλια. Ἅμα γένουνταν καμνιὰ ζημνιὰ ἡ ντραγάτς ἰπιλαμβάνουνταν σνὑπόθισ’. Ζημνιὰ ἔφκιαναν τὰ ζημνιάρκα, τὰ ζουντανά, κι μεῖς τὰ πιδγιά, τσιαπατουργιά! Οἱ τζιουμπαναραὶ ἔφκιαναν στὰ καλαμπούκια κι στ’ἀμπέλια. Γιόμπζαν τ’ντραγατσίκατς ρόκις ἢ σταφύλια! Ἄστα…Ἀνέχεια, χαζά κι μψόχαζα…

Ἰά, ἤμασταν πιδγιὰ κάναν κιρό κι βουσκούσαμι τ’ἀρνιά μας. Τἄχαμι ἰκεῖ σνκατηφόρα στ’Μπατσιάκα τὰ μαντριά, σὰν παρακάτ’ ἀπ’ τοὺ Κοιμητήριου. Ἰτότις ἦταν ψιφτουχώραφα. Ἰκεῖ ἡ Τζιουνουμήτσιους τοὔχει βρώμ’. Καντίπουτας δηλαδής, λαμπουγυάλια κι μαυρουπίπιρου. Ἰμεῖς ἔπιζάμι κι αὐτάϊας τὰ ζημνιάρκα κι γκαβὰ μαζὶ ἀρίθκαν σνἰρμάδα τ’βρώμ’. Ἔμ ἔφκιασάμι ζημνιά. Μᾶς ἄρζι κιόλας, ἀφοῦ τ’ἀρνιά μας λαγκόνιαζαν μνιὰ χαρά. Ἔλα ὅμους ἁπ’ εἴχαμι κι τοὺ τζιριμέ. Αὐτόϊας ἦταν ἅμα σὶ τσάκουνι ἡ ντραγάτς ἢ τ’ἀφιντικό. Ὅπους κι ἰμᾶς. Μᾶς τσάκουσαν καλά κι μνιὰ κι δγυὸ μᾶς πααίν’ στοὺ Δικαστήριου ἁπ’ γένουνταν ἰκείνουν τοὺν κιρὸ στοὺ χουργιό μας. Τοὔλιγαν, νὰ δῆς, Μιταβατκὸ Ἀγρουνουμκό. Ἔρχουνταν ἀπ’ ὅλα τὰ χουργιὰ λουΰρ λουΰρ. Γιόμπζι τοὺ χουργιό μας μπλάργια, γουμάργια κι ἄντρ’. Παρακουραζμέν’ κι τιμουρζμέν’ ἀνθρῶπ’. Ὅλ’ μὶ σκτίσια κι ἄρβυλα προυκιασμένα. Φτουχουλουγιὰ ρὰ κι μέγα ἔλεος! Μὶ κάνα μψουπλάσταρου στοὺν τρουβᾶ κι στοὺ πνάκ’ ἢ στοὺν τυρουφάη λίγου τυρί, καμνιὰ τσιγαρίδα κι κάνα κρουμύδ’ γιὰ μισμιργιανό. Ἔμ καλουπέρασ’ δὲ χάλιβις; Ἄει, διακουπὲς στοὺ Μκρόβαλτου! Εἶδις;

Στοὺ θκόμας τοὺ δικαστήριου οὔτι κι ποὺ θυμοῦμι πῶς κι τί γίνκη. Θαρρῶ μόνου τὰ οὐνόματά μας εἴπαμι κι ἔσουσι ἡ δλιά. Νἆταν ὅλ’ συνουημέν’; Οὔτι κι θυμοῦμι τίπουτας. 

8.9.2025

ἀρνιμα