«Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΑΣΧΗΜΙΑΣ»… ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΙΤΣΚΟΥ

«Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΑΣΧΗΜΙΑΣ»…  ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΙΤΣΚΟΥ

Μια φορά κι έναν καιρό  ήταν ένας βασιλιάς …  «ο βασιλιάς της γνώσης και της αγάπης…» (για αυτούς που νιώθουν παιδιά και όχι μόνο !!)

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας βασιλιάς στη χώρα του πουθενά. Ο βασιλιάς αυτός ήταν πολύ έξυπνος και ικανός , αγαπούσε  πολύ τη γνώση , τις επιστήμες και τα γράμματα.  Ολημερίς και ολονυχτίς που τον έβρισκες που τον έχανες  πάνω σε ένα βιβλίο. (!!)

Πράγματι , στα χρόνια της βασιλείας του το βασίλειο του είχε μεγάλη πρόοδο και άνθισαν τα γράμματα και οι τέχνες. Χτίστηκαν παντού σχολεία , εκπαιδευτικά ιδρύματα , βιβλιοθήκες , νοσοκομεία , ερευνητικά κέντρα και κτίρια μεγάλα και περίλαμπρα που  έφταναν ίσαμε τον ουρανό,  τόσο ψηλά που δεν μπορούσε να τα κοιτάξει ανθρώπου μάτι . Οι επιστήμες και οι τέχνες γνώρισαν τέτοια άνθιση που το βασίλειό του έγινε γνωστό  στα πέρατα της οικουμένης  για τα επιτεύγματά του.(!!)

Ήταν μάλιστα  τέτοια τα επιτεύγματα της γνώσης και της επιστήμης του βασιλείου του  που αλλά βασίλεια πιο πλούσια κατά τα άλλα δεν μπορούσαν να το ανταγωνιστούν. Τα καλά και οι υπηρεσίες του βασιλείου του έγιναν αναγκαία , μοναδικά και αναντικατάστατα για  τα άλλα βασίλεια που έδιναν φλουριά πολλά για να τα αγοράσουν. Έφταναν μάλιστα σε σημείο να δίνουν κι άλλα πιο πολύτιμα  και ανεκτίμητα από τα φλουριά .(!!)

Η φήμη για την εξυπνάδα και ικανότητα του βασιλιά έφτασε στα πέρατα της οικουμένης και  όλοι μιλούσαν με θαυμασμό μεγάλο γι αυτόν, έτσι που τον ονόμασαν  «βασιλιάς της γνώσης» και το βασίλειο του «βασίλειο της γνώσης». Το παλάτι του ήταν περίλαμπρο , κομψοτέχνημα σωστό,  που όμοιό του δεν υπήρχε πουθενά στην πλάση όλη. Βιβλιοθήκες παντού απ άκρη σ άκρη , κήποι τεράστιοι πανέμορφοι με λογής- λογής λουλούδια και σπάνια φυτά. Το βασίλειό του ευημερούσε , τα ταμεία του ήταν γεμάτα φλουριά τόσα πολλά που δεν ήξεραν που να τα βάλουν. Οι κάτοικοί του ήταν πλούσιοι κι αυτοί, μορφωμένοι και ικανοί , είχαν φλουριά πολλά, σπίτια περίλαμπρα, ανάκτορα σωστά και άλλα  πολλά που δεν τα χωράει ανθρώπου νους. Να φανταστεί κανείς ένα κουμπί πατούσαν και ευθύς όλα γίνονταν (!!!). Όλα τα είχαν , όλα μπορούσαν να τα αγοράσουν …και όλα μπορούσαν να τα πουλήσουν.(!!) . 

            Ο βασιλιάς το μόνο που σκεφτόταν ήταν η διοίκηση του βασιλείου του . Είχε στόχους μεγάλους , στρατηγική και όραμα να πάει  το βασίλειο του από αυτό που  ήταν πέρα και πιο πέρα.¨Ήθελε να φτάσει στο φεγγάρι και πιο πέρα από αυτό. (!!) Μάλιστα, ήταν τόσο απορροφημένος με το σχέδιο του που δεν ενδιαφερόταν καθόλου για τον εαυτό του . (!!) Το ίδιο και οι υπήκοοι του βασιλείου του που  ολημερίς και ολονυχτίς δούλευαν για να πετύχουν τους στόχους και να κάνουν το όραμα  του βασιλιά τους πραγματικότητα.

            Τα χρόνια όμως περνούσαν και χάνονταν σαν τον νερό μέσα από την χούφτα . Ο βασιλιάς παραμελούσε τον εαυτό του  και δεν ενδιαφερόταν καθόλου γι αυτόν. Ζούσε σε ένα άλλον κόσμο αυτό της γνώσης, της επιστήμης και της φιλοδοξίας. (!!) Δεν ενδιαφέρθηκε να βρει βασίλισσα και να κάνει παιδιά που τα γέλια τους και οι χαρούμενες φωνούλες τους θα αναστάτωναν ευχάριστα το παλάτι.  Στο περίλαμπρο παλάτι του  επικρατούσε «νεκρική» σιωπή  και μία ανησυχητική ηρεμία. Σιγά -σιγά  ο βασιλιάς άρχισε να μαραζώνει και το χαμόγελο  να χάνεται από τα χείλη του , έγινε κακόκεφος και θλίψη  άρχισε να τον κυριεύει.

            Ένα πρωί ο βασιλιάς ξύπνησε κακόκεφος και κοιτάχθηκε στον καθρέφτη του. Γύρισε με αποστροφή το βλέμμα του από την ασχήμια που είδε στο είδωλό του. Έσπασε τον καθρέφτη από τα νεύρα του και ζήτησε να του φέρουν άλλον μα… το αποτέλεσμα πάλι το ίδιο. Κοιταζόταν  ξανά και ξανά  για μέρες  μα …η ασχήμια αποκρουστική . (!!) Έστειλε τελάληδες στα πέρατα της οικουμένης , αυτοί που κατασκεύαζαν  καθρέπτες να κάνουν έναν που να τον δείχνει όμορφο αλλιώς θα έχαναν τη ζωή τους. Οι κατασκευαστές πράγματι, έκαναν τους πιο θαυμαστούς καθρέπτες , περίτεχνους, χρυσούς ,  κομψοτεχνήματα σωστά αλλά το αποτέλεσμα το ίδιο. Ο βασιλιάς εξακολουθούσε να δείχνει άσχημος  και αυτοί θανατώνονταν ο ένας μετά τον άλλον. Θλίψη μεγαλύτερη κυρίευσε τον βασιλιά  και σκοτάδι  απλώθηκε στην ψυχή του. (!!)

Ένα πρωί εμφανίστηκε στο παλάτι ένας γέροντας  ρακένδυτος, φτωχικός και βρώμικος με κουρέλια για ρούχα. Το μόνο που  ξεχώριζε πάνω του ήταν το πρόσωπό του. (!!) Πρόσωπο βρώμικο αλλά τόσο φωτεινό, τόσο χαρούμενο , ίδιος ο ή(Η)λιος. (!!) Συνάντησε  τον βασιλιά και του είπε ότι αυτός θα τον βοηθήσει να δει το είδωλό του όμορφο στον καθρέπτη ξανά , αρκεί να μείνει στο παλάτι μαζί του  και να κάνει ότι του πει. Πράγματι ,έτσι έγινε. Ο γέροντας  έμενε δίπλα στο βασιλιά ολημερίς και ολονυχτίς , σε συμβούλια και διαβούλια, συναντήσεις με  συμβουλάτορες  και άρχοντες του τόπου , παντού και πάντα μαζί.

Κάθε πρωί ξυπνούσαν και πήγαιναν πότε για ψάρεμα, πότε για κολύμπι και πότε χάνονταν με τις ώρες μέσα στα δάση, σε απάτητα βουνά και ρεματιές. Χαίρονταν τον ήλιο , τη θάλασσα και την ομορφιά της πλάσης. Κάθονταν ώρες ατέλειωτες κάτω από βαθύσκιωτα δέντρα και άκουγαν το θρόισμα των φύλλων και τους  ήχους της φύσης. Άλλες φορές πάλι κάθονταν κάτω από τον ξάστερο ουρανό και του μιλούσε ο γέροντας για την ομορφιά του κόσμου και της ψυχής και πως μπορείς να την ανακαλύψεις μέσα σου. Κυρίως όμως του μιλούσε για την ομορφιά του ο(Ο)υρανού και για τον μ(Μ)έγα  δ(Δ)ημιουργό της Πλάσης. Του έμαθε να χαίρεται ότι τον περιβάλλει γιατί όλα γύρω του είναι σταλαγματιές της αγάπης του δ(Δ)ημιουργού  τ(Τ)ου , και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Όλα είναι μικρές αγάπες, μέσα από τις οποίες φτάνουμε στην μεγάλη Αγάπη. Του μιλούσε για την δύναμη της αγάπης και πως αυτή μπορεί να μεταμορφώσει τον άνθρωπο να τον κάνει να δει συνηθισμένα πράγματα με ασυνήθιστο τρόπο ή ασυνήθιστα με συνηθισμένο. Του μιλούσε για την πνευματική ωραιότητα , την αρετή και το «εσωτερικό κάλλος» που δεν χάνεται στο διάβα του χρόνου αλλά θεριεύει, γιατί το ωραίο απαντά το «καλό» και το κάλλος του προσώπου  απαντά την «καλοσύνη της ψυχής».  Του μιλούσε για την ομορφιά όπως και την ασχήμια που πηγάζει μέσα από την ψυχή. Του εξηγούσε ότι η ασχήμια της ψυχής είναι χειρότερη από οποιαδήποτε άσχημη εξωτερική εικόνα. Του εξηγούσε ότι η «δύναμη της γνώσης» που πηγάζει από το μυαλό  είναι αδύναμη όταν δεν συμπορεύεται με τη «δύναμη της αγάπης» που πηγάζει από την καρδία.

 Σιγά -σιγά  άρχισε να αχνοφέγγει πάλι  το χαμόγελο στο πρόσωπο του βασιλιά  και ήρθε και πάλι η χαρά. Το σκοτάδι διαλύθηκε και το πρόσωπό του φωτίστηκε με ένα φ(Φ)ως που όμοιό του δεν υπήρχε , είχε μία γλυκύτητα και μία χ(Χά)ρη μοναδική. (!!) Κάθε πρωί ο βασιλιάς ξυπνούσε χαρούμενος και γελαστός , έβλεπε τον ή(Η)λιο και ευχαριστούσε τον δ(Δ)ημιουργό τ(Τ)ου για τη μέρα που τ(Τ)ου χάρισε .(!!)  Ένα πρωί ο  βασιλιάς ξύπνησε και βρήκε δίπλα του έναν καθρέπτη. Ο καθρέπτης αυτός ήταν απλός , άκομψος και χοντροκομμένος τόσο που όμοιος του σε ασχήμια δεν υπήρχε άλλος. Πήρε τον καθρέπτη ο βασιλιάς και κοίταξε το είδωλό του. (!!)  Εντυπωσιάστηκε και μαγεύτηκε από την «ωραιότητα» του ειδώλου του. (!!) Έψαξε γεμάτος αγωνία και απορία απεγνωσμένα τον γέροντα αλλά δεν τον βρήκε πουθενά στο παλάτι. Ο γέροντας είχε εξαφανισθεί. Έτσι όπως ξαφνικά είχε έρθει στο παλάτι, έτσι εξαφανίστηκε,θαρρείς κι άνοιξε η γης και τον κατάπιε. Νόμιζε πως ήταν ψευδαίσθηση αυτό που έβλεπε στον καθρέπτη. Κοιταζόταν ξανά και ξανά για μέρες  μα…το αποτέλεσμα πάλι το ίδιο. Το πρόσωπό του αστραποβολούσε  και το είδωλό  ήταν πιο όμορφο από ποτέ. (!!)

Τα πράγματα στο βασίλειο του βασιλιά  άρχισαν να αλλάζουν. Άρχιζε να αλλάζει και ο βασιλιάς. Βρήκε μία «ωραία» βασίλισσα και έκανε πέντε «ωραία» παιδιά. Στο παλάτι δεν επικρατούσε πλέον σιωπή αλλά παιδικές φωνούλες ακούγονταν παντού και ξεσήκωναν χαρούμενα τον κόσμο. Ο βασιλιάς πλέον αφιέρωνε πολύ χρόνο στον εαυτό του , στη βασίλισσα και στα παιδιά του. Τους μιλούσε για το θαύμα και την ομορφιά της ζωής καθώς και  τον μ(Μ)έγα δ(Δ)ημιουργό της . Τους μιλούσε ια την δύναμη της γνώσης μα πιο πολύ τους μιλούσε για τη δύναμη της αγάπης και την πραγματική  ομορφιά της  ψυχής.

 Μαζί με τον βασιλιά άρχισαν να αλλάζουν σιγά –σιγά και οι υπήκοοί του. Βρήκαν χρόνο να ασχοληθούν με τον εαυτό τους , τις  απλές καθημερινές χαρές της ζωής  και την ομορφιά της φύσης ,βρήκαν κι αυτοί τη «βασίλισσά » τους  και έκαναν πολλά παιδιά. Οι δρόμοι, τα πάρκα και οι πλατείες του βασιλείου γέμισαν από χαρούμενες  παιδικές φωνές και γέλια.  Κατάλαβαν το μεγαλείο της απλότητας και ότι η χαρά είναι στα απλά και καθημερινά . Ζούσαν έντονα την κάθε στιγμή  και γι’ αυτούς κάθε μέρα ήταν ένα θαύμα, μια γιορτή .

 Ο βασιλιάς που ήταν γνωστός στα πέρατα της οικουμένης ως  «βασιλιάς της γνώσης»  έγινε τώρα ο « βασιλιάς της  αγάπης και της γνώσης» και το βασίλειό του  « το βασίλειο της αγάπης και της γνώσης» κι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. (!!)

 Συνελόντι ειπείν..(= συνοψίζοντας..)

Η ομορφιά πηγάζει από μέσα μας  και είναι η  πορεία ανύψωσης της ψυχής  προς την αρετή , το «ωραίο», το «εσωτερικό κάλλος» . Όσο πιο πολύ η ψυχή ελευθερώνεται από την εξωτερική σωματική ομορφιά, τόσο  πιο ωραία γίνεται ,γιατί απλά το «ωραίο» δεν ενδημεί μόνο και κύρια στο σώμα αλλά στην αρετή. Ο άνθρωπος γεννιέται όμορφος γιατί η εσωτερική ομορφιά, το εσωτερικό φ(Φ)ως είναι αυτό που κάνει  τα πρόσωπα να ακτινοβολούν και να απαστράπτουν. Εξωτερικά το πρόσωπο μπορεί να μην είναι όμορφο, αλλά το φ(Φ)ως που προέρχεται από τις πηγές της αιώνιας ζωής το κάνει να φαίνεται  πάντα όμορφο και ακτινοβόλο. Το αντίστροφο όμως δεν μπορεί να συμβεί ,γιατί η εξωτερική ομορφιά προέρχεται από διαφορετική πηγή και δεν μπορεί να επηρεάσει την εσωτερική ομορφιά .

Εν τέλει η ασχήμια της ψυχής είναι που κάνει να φαίνεται ένα πρόσωπο άσχημο.(!!)

Αντί επιλόγου….

(Ο ύμνος της αγάπης -Προς Κορινθίους Α’ Επιστολής του Αποστόλου Παύλου )

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί…. (=Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.)

 …Βλέπομεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη…( = …Γιατί, πραγματικά, τώρα βλέπουμε απροσδιόριστα σαν σε θαμπό καθρέφτη. Τότε όμως θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό, τότε όμως θα γνωρίσω τέλεια, όπως ακριβώς με έχει γνωρίσει ο Θεός. Aυτά, λοιπόν, που μένουν τελικά, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Αυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη..

Εν Πτολεμαΐδι 21 Ιουνίου 2018

Αικατερίνη Ίτσκου