ΕΠΙΚΕΙΔΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ

Κοιμήθηκε η κυρία ΕΛΕΝΗ, η μητέρα μας, η Γιαγια ΕΛΕΝΗ

Λένε πως…

«Η πιο ευτυχισμενη στιγμη Του Ευτυχισμένου είναι όταν αποκοιμιέται»

Επισης ότι «Ακόμα και όταν η ΖΩΗ σε ζώνει από παντού, ο θάνατος μπορεί να γελάσει εντός σου. “

Ετσι εγινε στην οικογενεια μας 

Δυο φορές μας η ζωή μας τα πήρε όλα. Η Τάσα μας …και ο Δημήτρης μας …

Η Ελενη ειπε:

“Θεέ μου πήρες αλλά άφησες και για μένα”

Μεγαλειώδης υπερβατικη φράση,,βαθιάς πίστης σε μία δομη Ανωτερης οργανωσης,,,Θεικη…. Αλλά και παρηγορια στην ανθρώπινη υπόσταση , που συνεχίζει να ζει, συνεχιζει να υπάρχει. Να έχει παρα το θανατο,  κι άλλα παιδιά κι αλλα αδέρφια κι άλλη υπομονή σ’ αυτή τη δύσκολη ζωή των ανθρώπων.

Ακόμα και όταν μας έπαιρναν τα πάντα υπήρχε η Ελενη, ….ένα σταθερό δέσιμο με τη ζωή, μια άγκυρα…κάποιος που ήξερε πως λειτουργει ΟΛΟ ΑΥΤΟ…μια κολόνα όταν γύρω η απελπισία γκρεμιζε τον κόσμο 

Άλλοι το λένε ρίζα….

Πρώτα η Τασα μας το λουλουδι μας που κοπηκε, Τα αδεια μας χέρια ο σβησμένος ήλιος σε ένα σκοτεινό ουρανό. Εκεί άντεξε…Και ο ΧΡΥΣΟΣ Χριστοφορος διπλα της να κοιτούν τον ουρανό. 

Μετά ο Δημήτρης μας…. το σπουργιτακι που ηθελε να ξαναπεταξει,,,ματωμενο στην ασφαλτο …εκεί έπρεπε να ξεχάσει… ο λυγμός την τύφλωσε και ήρθε σιγά σιγά η αλλαγή. 

Αλλα Πάντα υπήρχε απάντηση βουτηγμένη σε μια άπειρη αγάπη για όλους και όλα………

Μια γοητευτική ύπαρξη… η Ελένη.

Πριν 91 χρόνια έπεσε μέσα σε αυτή την λίμνη της ζωής και ταρακούνησε τα νερά της. Ο κυματισμός που έφτασε στην ακτή ταρακούνησε και ταλάντωσε πανέμορφα τη ζωή πολλών ανθρώπων

Δεκαετίες προσφοράς στην οικογένεια της, Μεγαλείο και συμπόνια και περιθαλψη ΕΚΕΙ μεσα που ελαχιστοι θα άντεχαν

Και να ήθελε να την ξεχάσουμε δε γινεται

Δεν είναι η φιλοξενια της,,,,,δεν είναι τα τραγούδια και οι χαρές που δημιουργούσε γύρω της,,το αστειο που παντα Εξόρκιζε την δηθεν σοβαρότητα…Δεν είναι οι ατάκες της που Αιφνιδίαζαν και σε πήγαιναν έκπληκτό στην ουσια. 

Είναι αυτό που ένιωθε  κάποιος δίπλα της ……Να  βρισκεται σε έναν ολόδροσο κήπο και να του έρχονται οι ευωδιές από αυτην που έκανε λουλούδια τα σπαράγματα της ζωής. 

Έιχε μία περίεργη αυτάρκεια στη ζωή,,έναν φυσικό πλούτο και πίστεψε ότι μπορεί να γράψει για αυτα που κουβεντιαζει μεσα της.

Και εγινε και βιβλίο αυτό……και λατρεύτηκε..…και οι ανάγνωσεις του ήταν πολλές……διαμαντακια για οσους εβλέπαν το μεγαλείο στα μικρά ανθρώπινα πράγματα,,,όπως αυτή έβλεπε το Θεο παντού. Και απελπισια ποτέ…

Όποιον και να ρωτήσεις που την γνωρισε καλα θυμάται:

Μια φράση, μειγμα αστειου και υπερβασης, σοφιας και βαθειας ανθρωπιας, τυλιγμενο σε  ρουχο κεντημενο με αγαπη, ταπεινότητα και συμπονια. 

Απο συμπόνια έγινε νοσοκόμα του Ερυθρου Σταυρού

Ζωγράφισε την ομορφιά μέσα της και έκανε ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑ και αλλους πινακες με τον ίδιο τρόπο που , κεντούσε τον πόνο και τα προβλήματα των γυρω.

η κυρία Ελένη…… που κοιταζε απευθειας ΜΕΣΑ …με εκεινα τα υπεροχα μαυρα ματια και απάντησε μια για πάντα:

 “η ζωή είναι μια τέχνη μάθε να την ζεις”

Σημερα……

Η απωλεια μεγαλη…ριζικη

Πρεπει να δουμε πως λειτουργει ολο αυτο χωρις ΕΣΕΝΑ πια, 

Αλλά με την πνοη σου που μας διαπέρασε όλους. 

Που μας εδειξες το συστατικο της ευτυχιας που ειναι οι υγιεις σχεσεις και η προσφορα

Κοίταξες στα μάτια την ζωή και την έκανες όμορφη. 

Ακόμη Και τον θάνατο σου περίμενες γαλήνια…

Δεν σου πρέπουν τα δακρυα αλλά θαυμασμός και χειροκρότημα. 

Και το δικό μας ευχαριστώ για όσα μας πρόσφερες.……….

Καθε κυματισμος φτανει στην ακτη. 

Η ταλάντωση σου δε σβήνει. 

Μας δονει….,

Όπως και το τραγούδι σου που ηχεί ακομα μέσα μας:

Έχε γεια Παντα γεια

Κυρία Ελένη

Μανουλα. 

Γιαγια Ελενη

Ο ΥΙΟΣ ΗΛΙΑΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑΣ