Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟ(ΥΙΟΥ… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΛΑΣ

Αρκεί μία μικρή επίσκεψη σε κάποια εκκλησία για να δει κανείς

πόσο έχει αλλάξει ο χριστιανισμός , καθώς και τα μεγάλα πνευματικά κενά που  εφανίσθηκαν  σε όλη αυτή την εποχή  του κορωνοϊού.
 Ένας περίεργος και πρωτόγνωρος οικουμενισμός ένωσε τον κόσμο όλο ,  και εξίσωσε τον χριστιανισμό με κάθε πολιτικό, οικονομικό, φιλοσοφικό ή θρησκευτικό πιστεύω του μεταμοντέρνου ανθρώπου. 
Οι χριστιανοί  , κλήρος και λαός , απάντησαν  με τον ίδιο τρόπο της αγαπολογίας που μιλάνε  οι πολιτικοί, οι γιατροί, τα άπιστα  είδωλα  του κόσμου τούτου:
“Μένουμε σπίτι, όχι από φόβο, μόνο από αγάπη για τον συνάνθρωπο.”
 Αλλά η χαρά της αναστάσεως του Κυριου ,το μήνυμα της Ζωής και της νίκης του θανάτου ,  μετατράπη σε ένα περίεργο συναίσθημα φόβου, μαυρίλας  και πνευματικού εγκλεισμού.  Οι χριστιανοί έμειναν μόνοι, παραδόξως μόνοι σαν τους υπολοίπους ανθρώπους που δεν διέθεταν πίστη εις την αιώνιον ζωή. Ποιός ο λόγος λοιπόν να υπάρχουν τα διαφορετικά δόγματα και θρησκείες από την στιγμή που ένας μικροσκοπικός ιός έκανε όλες τις θρησκευτικές ηγεσίας να ευθυγραμμισθούν απόλυτα στον  τον ίδιο τρόπο πράξης;
Επομένως ο ιός δεν χτυπάει μόνο τον συνάνθρωπο , αλλά κυρίως και ειδικά την πίστη των σημερινών χριστιανών και τους φέρνει στο δίλημμα.  Είναι προτιμότερο η ζωή χωρίς ευχαριστία,  χωρίς ακολουθίες, χωρίς χριστό ή η ζωή μαζί με Αυτόν;  Ο Θεός είναι ο αρχηγός της ζωής μας αυτός που κανονίζει το μέλλον μας ή πιστεύουμε μόνο στην επιστήμη και τη πολιτικο-οικονομική εξουσία;  Αυτές από δώ και πέρα θα κανονίζουν τα της πίστεως; Μπορώ ν᾽ακολουθήσω τους πολιτικούς και να “θυσιάσω»  σε αυτούς  ή  είναι προτιμότερον ο Χριστός;
Ο χριστιανός  δηλώνει   έμπρακτα ότι επειδή δεν μπορεί να έχει αντίθετον γνώμη από την πολιτική εξουσία, θα ακολουθήσει τυφλά αυτό που θα αποφασίσει η κυβέρνηση με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διακριθή ο ρόλος ,του  πιστου  ανθρώπου  στον Χριστό  ,από τον ρόλο του πολιτικού του αιώνος τούτου.
Όπως μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κανείς όλα αυτό γίνεται για να ” επιδείξει”
 ο «χριστιανός» ότι «αγαπάει» τον συνάθρωπό του και δεν επιθυμεί να του μεταφέρει  θανατηφόρες ασθένειες. Και έπεται συνέχεια …
Ας θυμηθούμε την παραβολή του καλού  σαμαρείτη να δούμε αν κάνουνε  το θέλημα του  Θεού??? Με ποιον τρόπο δείχνουμε την αγάπη στον συνανθρωπο  μας??? Ειμαστε διπλα του , τον καθαρίζουμε  τις πληγές ,τον φροντίζουμε,τον πάμε στο πανδοχείο  ή  τον αφήνουμε μόνο και εμείς φέγουμε και κρυβόμαστε να γλυτώσουμε ???
Θα μπορούσε να διερωτηθεί κανείς τι κακό έκαναν οι σημερινοί χριστιανοί και γιατί βρίσκονται σε απόσταση από τους χριστιανούς της παλαιάς εποχής;

Καλό αγώνα