ΕΚ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΩΣ ΑΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ!… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΜΑΝΑΔΗΣ

ΣΥΓΓΝΩΜΗ γιὰ τὴν παραποίησι τοῦ λειτουργικοῦ

λόγου. Ὅμως ὑπάρχη συμβατότης-συμφωνία μὲ τὸ περὶ συγχωρήσεως πνεῦμα τοῦἁγίου Εὐαγγελίου. Ἡἁγία Συγχώρησι εἶναι ἡ μετὰἀκριβείας ΜΙΜΗΣΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥ! Τότε τοῦ μοιάζουμε καὶ εἴμαστε γνήσια παιδιά του. Χωρὶς τὴν ἁγία Συγχώρησι εἴμαστε παιδιὰ τοῦἀλλουνοῦ μὲ τὰ κέρατα καὶ τὴ μαύρη οὐρά! Τὶὑπέροχοι εἶναι οἱἄνθρωποι, ποὺ συγχωροῦν καὶ δὲν σταματοῦν νὰ συγχωροῦν ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά!!! Καὶ πόση κακομοιριὰ φωλιάζει σαὐτοὺς ποὺ δὲν μποροῦν νὰ συγχωροῦν. Μὲ τὶἁλυσίδες εἶναι ἁλυσοδεμένη μία γερόντισσα 95 ἐτῶν, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ συγχωρήση τὴν γειτόνισσά της γιὰ κάποιον ψεύτικο λόγο; «Ἄει, κουρίτσιμ’, Λένου. Νὰ μὶ σχουρνᾶς. Σὶ στιναχώρσα». Εἶπε ἕνας γέρος παπᾶς σὲ μιὰ γειτόνισσά του, δυὸ μέρες πρὶν κλείση τὰ μάτια του. «Ἄει κι μένα νὰ μὶ σχουρνᾶς, ἀφέντ’», εἶπε κι αὐτή. Ἔτσι ἔσβυσε ἡ μεταξύ τους μαυρίλα.

ΑΥΤΟ τὸ μεγαλεῖο τῆς συγχωρήσεως τοῦ Χριστοῦἐπὶ τοῦ σταυροῦ θαυμάζει ὁἅγιος Χρυσόστομος καὶἐπεκτείνει τὸν λόγο του σὲἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, ποὺ συγχωροῦσαν τοὺς κακοποιοῦντες αὐτούς. Λέει, ὅτι ὁ πρωτομάρτυρας Στέφανος, «εὐχόταν γιὰ τοὺς λιθοβολοῦντες μετὰ ζήλου κι ὄχι ὄρθιος καὶἀδιάφορα, ἀλλὰ γονατιστός, μὲ κατάνυξι καὶ μὲ πολλὴν συμπάθεια. Θέλεις νὰ σοῦ δείξω καὶἄλλον σύνδουλο, ποὺἔπαθε πολὺ περισσότερα ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους;

Ὁἀπόστολος Παῦλος λέει. «Ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους τρεῖς φορὲς ραβδίσθηκα, μιὰ λιθοβολήθηκα, ἕνα μερόνυχτο τὸ πέρασα ναυαγὸς μέσα στὴ θάλασσα» (Β’ Κορ 11,25). Μετὰἀπὸ αὐτὰὅμως τὶ λέη; «Εὐχόμουν νὰ μὴ σωθῶἐγὼ χάριν τῶν ἀδελφῶν μου καὶ συγγενῶν μου κατὰ σάρκα» (Ρωμ 9,3).

Θέλεις νὰ δῆς καὶἄλλον, ὄχι ἀπὸ τὴν Καινὴἀλλὰἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη; Αὐτὸ εἶναι περισσότερο θαυμαστό. Διότι αὐτοὶ δὲν προστάζονταν νὰἀγαποῦν τοὺς ἐχθρούς, ἀλλὰ νὰ βγάζουν τὸ μάτι τοῦἐχθροῦ γιὰ τὸ μάτι τους καὶ τὸ δόντι του γιὰ τὸ δόντι τους καὶ νὰἀνταποδίδουν τὸἴσο κακό. Κι ὅμως αὐτοὶἔφθασαν στὸ φρόνημα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἄκου τὶ λέει ὁ Μωϋσῆς, ποὺ λιθοβολήθηκε καὶ περιφρονήθηκε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους πολλὲς φορές. «Ἂν συγχωρήσης τὴν ἁμαρτία τους, συγχώρησέ την. Ἂν ὅμως δὲν τὴν συγχωρήσης, τότε νὰ σβύσης κι ἐμένα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς ποὺ μὲἔχεις σημειωμένο» (Ἔξοδος 32,31-32). Βλέπεις, ὅτι προτάσσει τὴν σωτηρία τῶν ἄλλων πρὶν ἀπὸ τὴν δική του. Μωϋσῆ δὲν ἔσφαλλες σὲ τίποτα. Γιατὶἐπιθυμεῖς νὰ συμμετέχης στὴν τιμωρία τους; Λέει, ὅτι δὲν αἰσθάνομαι καθόλου τὴν εὐτυχία μου, ὅταν δίπλα μου ἄλλοι δυστυχοῦν. Θὰἀρκοῦσαν καὶ μόνο αὐτὰ τὰ παραδείγματα, γιὰ νὰ διορθώσουμε μὲ βεβαιότητα τοὺς ἑαυτούς μας.  

Θὰ προσθέσω ὅμως καὶ κάποιον ἄλλο, ποὺ εἶχε τὸἴδιο φρόνημα. Ὁ Δαυΐδ ὅταν εἶδε τὸν Ἄγγελο νὰ κατασφάζη τὸ στράτευμά του, ἐπειδὴ μέτρησε καὶ περηφανεύτηκε, εἶπε. «Ἐγὼὁ ποιμένας ἁμάρτησα, ἐγὼἔπραξα τὸ κακό. Ἂς πέση ἡ τιμωρία σου πάνω σὲ μένα καὶ στὴν οἰκογένειά μου» (Β’Βασ 24,17).

ΤΕΛΟΣ ὅταν οἱἸουδαῖοι ἔβρισαν καὶἀτίμασαν τὸν προφήτη Σαμουήλ, ὁ Θεός, γιὰ νὰ τὸν στηρίξη, τοῦ εἶπε «αὐτοὶ δὲν ἐξουθένησαν ἐσένα, ἀλλὰἐμένα». Ὁ Σαμουὴλ ποὺ εἶχε καταφρονηθῆ καὶἐξουθενωθῆ εἶπε, «Ποτὲ νὰ μὴ συμβῆ σὲ μένα νὰἁμαρτήσω τόσο, ὥστε νὰ παύσω νὰ προσεύχωμαι στὸν Κύριο γιὰ σᾶς» (Α’Βασ 12,23). Θεωροῦσε ἁμαρτία τὸ νὰ μὴ προσεύχεται γιὰ τοὺς ἐχθρούς του» (Ἰω Χρυσ εἰς τὸν σταυρὸν καὶ εἰς τὸν ληστὴν ΕΠΕ 36,30-32).

ἀρ.νι.μα.

ἁγίου Εὐσταθίου

20.9.2018