Εὐχαριστία Β’…. Γράφει ο Αρχιμανδρίτης π. Νικηφόρος Μανάδης

Μεγάλη ἀνηφόρα. Δύσκολο γεγονός! Μᾶς

παραγγέλλει νὰ εὐχαριστοῦμε γιὰὅλα. Γλυκά, πικρά, ξινά, ἁρμυρά, ἀνάμικτα. Ὅσα ἔχει ἡ καθημερινότητα. Γιὰὅλα νὰ λέμε εὐχαριστῶ καὶ δόξα σοι ὁΘεός. «Ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε». Τὴν ἴδια ἀπάντησι δίνει ὁ μέγας Ἰὼβ στὴν γυναῖκα του, ὅταν τὸν πίεσε φορτικὰ γιὰ τὰὅσα βαριὰ τοὺς εἶχαν συμβεῖ. ἈπαντᾶὁἸώβ, «Ἂν δεχθήκαμε τὰἀγαθὰἀπὸτὸ χέρι τοῦ Κυρίου, τὰ κακὰ δὲν θὰ τὰὑποφέρουμε; Σὲὅλα αὐτά, ποὺ τοῦ συνέβησαν, ὁἸὼβ δὲν ἁμάρτησε σὲ κανένα» (2,10). «Ὁ Κύριος ἔδωκε, ὁ Κύριος τὰἀφήρεσε. Ὅπως ἀποφάσισε ὁ Κύριος, ἔτσι καὶἔγινε. Εἴη τὸὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας» (1,21).

Τελικὰ τὶ λέει γιὰ τὸἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε ὁ Μέγας Βασίλειος; «Μοῦ διατάχθηκε νὰ εὐχαριστῶ γιὰὅλα. Δηλαδὴ νὰ εὐχαριστήσω στρεβλούμενος; Ὅταν μὲ κατατρυποῦν; Ὅταν μὲ τεντώνουν πάνω στὸν βασανιστικὸ τροχό; Ὅταν μοῦ βγάζουν τὰ μάτια; Νὰ εὐχαριστήσω, ὅταν μὲ χτυπᾶ μὲἐξευτελιστικὲς πληγὲς κάποιος ποὺ μὲ μισεῖ; Ὅταν παγώνω μέσα στὸν πάγο; Ὅταν μὲ πνίγη ἡπεῖνα; Ὅταν εἶμαι δεμένος σὲ βασανιστικὸ ξύλο; Ὅταν χάσω ξαφνικὰ τὰ παιδιά μου, ἢ στερηθῶκαὶ τὴν γυναῖκα μου; Ὅταν σὲ ναυάγιο χάσω τὴν περιουσία μου; Ὅταν συναντήσω στὴ θάλασσα πειρατές, ἢ στὴν ξηρὰ ληστές; Ὅταν τραυματισθῶ; Ὅταν συκοφαντοῦμαι; Ὅταν περιπλανῶμαι; Ὅταν φυλακισθῶ;

Ὅλα αὐτὰ κι ἀκόμη περισσότερα πλέκουν κατηγορώντας τὸν Νομοθέτη καὶ καλοφτιάχνοντας τὴν ἀπολογία τῶν ἁμαρτημάτων τους. Θεωροῦν συκοφαντικὰὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ γίνουν αὐτὰ ποὺπροστάχθηκαν.

Τὶ λοιπὸν θὰἀπαντήσουμε; Ὅτι ὁἀπόστολος ἔβλεπε ἄλλα καὶ προσπαθοῦσε νὰἀνεβάση τὶς ψυχές μας ἀπὸ τὰ χαμηλὰ καὶ νὰ πετάξουν στὰὑψηλά. Προσπάθησε νὰ τὶς μεταθέση σὲ οὐρανια ζωή. Οἱἄλλοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ φθάσουν στὴν μεγάλη σκέψι τοῦ Νομοθέτη. Αὐτοὶ ποὺκυλιοῦνται στὰ πάθη τοῦ σώματος σὰν σὲ τέλμα, ὅπως τὰ σκουλίκια στὴν λάσπη. Αὐτοὶ εἶναι ποὺἀπαιτοῦν τὸἐφαρμόσιμο τῶν διατάξεων τοῦἀποστόλου.

Ὅμως ὁἀπόστολος προσκαλῆ «νὰ χαίρεται πάντοτε», ὄχι ὁὅποιος τυχών, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺἦταν σὰν τὸν ἴδιο. Ὁἴδιος δὲν ζοῦσε πιὰ σαρκικά, ἀλλὰ εἶχε μέσα του ζωντανὸ τὸν Χριστό. Ὁ Παῦλος σὰν νὰ μὴ δεχόταν καθόλου ἐνόχλησι ἀπὸ τὴν σάρκα, ἐπειδὴἦταν συνδεδεμένος μὲ τὸἀκρότατο ἀγαθό…

Γενικὰἡ ψυχή, ποὺ προσδέθηκε μόνιμα μὲ τὸν πόθο τοῦ Δημιουργοῦ καὶἀπόκτησε συνήθεια νὰχαίρεται μὲ πνευματικὲς ὀμορφιές, δὲν μεταβάλλει τὴν χαρὰ καὶ τὴν εὐθυμία της ἀπὸ τὶς ποικίλες μεταβολὲς τῶν σωματικῶν παθημάτων. Αὐτὰ δηλαδή, ποὺ εἶναι λυπηρὰ γιὰ τοὺς ἄλλους, τὰμεταπλάσσει σὲ προσθήκη εὐφροσύνης.

Ὅπως δηλαδὴἦταν ὁἀπόστολος. Χαιρόταν μὲ τὶς ἀσθένειές του, μὲ τὶς θλίψεις, μὲ τοὺς διωγμούς, μὲ τὶς στερήσεις καὶ τὶς φτώχειες του ποὺ τὶς θεωροῦσε καυχήματά του. Μὲ πεῖνα, μὲ δίψα, μὲψύχος καὶ γυμνότητα, μὲ διωγμοὺς καὶ στενοχώριες. Μὲ αὐτὰ ποὺἄλλοι δυσανασχετοῦσαν καὶἀρνοῦνταν τὴν ζωή, ὁἴδιος μὲ αὐτὰ χαιρόταν. Δυστυχῶς ὅσοι εἶναι ἀπαίδευτοι στὸ φρόνημα τοῦἀποστόλου καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι μᾶς προσκαλεῖ στὴν ζωὴ τοῦ Εὐγγελίου, τολμοῦν νὰ τὸν κατηγοροῦν, ὅτι ὁρίζει ἀδύνατα πράγματα» (ΕΠΕ 6,80-84).

ἀρ.νι.μα. 7.1.2021

στὸ προηγούμενο ἔγραψα λάθος τ’ἉηΒασιλιοῦ 2020!