ΤΡΙΑΝΤΑΤΡΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ… ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΜΗΤΡΟΥΔΗ

Τριαντατρία και ένα μας κάνει τριαντατέσσερα, κατά ένα χρόνο λοιπόν μεγαλύτερος απ’τον Κύριο μας ηλικιακά (έπρεπε να υπάρχει

διαφορά). Λίγες μέρες μετά την σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου μας έλαβε χώρα το τραγικό του θανάτου συμβάν, αλλά ας μην ξεχνάμε η εξόδιος ακολουθία που γίνεται εντός της Διακαινησίμου εβδομάδας συνοδεύεται από εξαίρετα, ανεπανάληπτα τροπάρια, αναστάσιμους ύμνους (λίγοι θα τύχουν τέτοιας ακολουθίας).

Λένε πως όσοι ξεπέρασαν φόβους-εαυτό και κατέκτησαν τους αιθέρες, έρχονται πιο κοντά στον Θεό. Αν αληθεύει, το ταξίδι τους το χωρίς επιστροφή  είναι το καλύτερο ταξίδι, μια και τους οδηγεί στην πολιτεία της αιώνιας, ατελεύτητης χαράς!

   Βάση των παραπάνω, ζηλεύω αυτόν που ήρθε, έζησε και φεύγοντας συνεχίζει να ζει! Ο ποιητής Μαβίλης ξεκινά το ποίημα του «Λήθη» με το «Καλότυχοι οι νεκροί…» και εδώ ο στίχος αυτός ταιριάζει κι επίσης ο ποιητής Ραγκαβής γράφει στο ποίημα του «Ο Κλέφτης» (κι φυσικά για τους αγωνιστές της επανάστασης μας της εθνικοαπελευθερωτικής ο λόγος) γράφει «…ξέρει να ζήσει με τιμή, και να πεθάνει ξέρει….» και σ’άλλο σημείο γράφει «… Ελεύθερος ο κλέφτης ζει κι ελεύθερος πεθαίνει!». Κι αυτό το ποίημα ταιριάζει εδώ, γιατί μιλά για κάποιον που ξέρει να ζει, ξέρει και να πεθαίνει, μιλά για κάποιον που δεν φοβάται τίποτα!!!

   Όσοι δεν θέλουν-φοβούνται τον θάνατο, φοβούνται-αποφεύγουν να ζήσουν και ουσιαστικά πεθαίνουν κάθε στιγμή! Τους λυπάμαι!

  Στο αριστουργηματικό βιβλίο «Τζέην Εϊρ» της μεγάλης Σαρλότ Μπροντέ, όταν ο αποτρόπαιος κος Μπρόκλχερστ ρωτά “τι πρέπει να κάνει κάποιος για να μην πεθάνει κακός και βρεθεί στον λάκκο με τις φωτιές, την πίσσα, θειάφι, την κόλαση δηλαδή”, παίρνει την παιδιάστικη χαριτωμένη κι αθώα απάντηση απ’την ερωτηθείσα Τζέην που θα τον εξοργίσει «να φροντίσει να μην πεθάνει».

   Προσπαθούμε λοιπόν ίσως έτσι κι εμείς, επειδή φοβόμαστε τον θάνατο και τα μετά του, να μην πεθάνουμε και τότε ισχύει και το εξής:

   Όταν δεν θες να πεθάνεις, κλείνεσαι-κρύβεσαι, μαζεύεσαι-συγκλίνεις τα μέλη σου, δεν τα ανοίγεις ως τον Χριστό στο σταυρό. Φοράς μάσκες, κοιτάς χαμηλά, αποφεύγεις συναναστροφές-προστριβές, αποφεύγεις τον κόσμο. Ωστόσο, δεν υπάρχει περίπτωση να τον γλιτώσεις… Δεν τον γλιτώνεις… τον θάνατο!!! Δεν τον γλίτωσε κανείς!!!

   Και γιατί άραγε δεν θες τον θάνατο; Ίσως:

– Γιατί τον φοβάσαι (ξέρεις πως θα βρεθείς σε κόλαση;).

– Γιατί αγαπάς περισσότερο την ζωή; Όμως πια ζωή; Την «αποστειρωμένη»; Την αβίωτη;

– Γιατί ελπίζεις πως όσο θα παρατείνεται η διαμονή σου στην γη, ίσως’ρθει κάποια στιγμή και καταφέρεις και ζήσεις τελικά; Ίσως;

   Όμως, αν δεν θες να πεθάνεις, θα πεθαίνεις κάθε στιγμή (εξαιτίας της ζωής που κάνεις)! Κι αυτή είναι τιμή πληρωμής σου, είναι τιμωρία σου!!! Αν δεν θες να πεθάνεις…