Το δικό μου αντίο στον Κοσμά Πουγαρίδη (γράφει η Ράνια Στυλιάδου)

ΟΚοσμάςΠουγαρίδηςδενήτανμέροςενός

Κεφαλαίου πουαφορούσεστηνκοινωνία, τηνεπιχειρηματικότητα, τηναυτοδιοίκηση, την πολιτική.

ΟΚοσμάςΠουγαρίδηςήτανΚεφάλαιοαπόμόνοςτου και μάλιστα πολύ μεγάλο. (¨μεγάλον¨ όπως θα έλεγε ο ίδιος καθώς δεν έχανε ευκαιρία να με μυεί εις την Ποντιακήν)

Πάντα πίστευαότιηγνωριμίακαιηεπαγγελματικήμαςσχέσηήταναυτό πουλέμε ¨δυνατόχαρτί¨ στοΒιογραφικόμου.

Θυμάμαι, αρχέςτου 2000 ότανμερωτούσαν πουεργάζομαι, έλεγαμεκαμάρι «στιςεφημερίδεςΠτολεμαίοςκαιΠαλμόςτουΚοσμάΠουγαρίδη». 

Γελούσανκαιταμουστάκιαμουαπόχαράκαιυπερηφάνεια.

Δενήτανάνθρωπος πουγνώριζακαλά, δενείμαστανφίλοι. 

Ήτανεργοδότηςμου. 

Ήταν ένας άνθρωπος που πάνταείχενα πειμίακαλήκουβέντα, ένααστείοκαι που όπου και αν ανταμώναμε έτεινε το χέρι του για μια θερμή χειραψία.

Τογεγονόςότι πολλοί, θαρρώ, ταυτιστήκαμεμετονεπικήδειολόγοτόσοτουυιούΑντώνηΠουγαρίδηόσοκαιτουαδερφούτουκ. Κοσμά, ΓρηγόρηΠουγαρίδη, νομίζω πωςαποδεικνύειτο πόσοκαλάτονξέραμε, χωρίςναχρειάζεταινατονγνωρίζουμε.

Μετηνεκδημίατουδενέγινεφτωχότερημόνονηκοινωνία. 

Έγινανφτωχότερεςκαιοιψυχές,πλημμυρίζονταςαπόθλίψη.

Ωστόσοείναιοιίδιεςαυτέςψυχές που ποτέδεν πρόκειταινατονξεχάσουν επειδή, απλά, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί. 

Μία εμβληματική μορφή όπως ο Κοσμάς Πουγαρίδης όχι απλά δεν μπορεί να ξεθωριάσει από τη μνήμη αλλά κρατιέται ζωντανή ως παράδειγμα, πρότυπο και μορφή που είχε την ικανότητα να κρατά χαρακτήρα «παλιάς κοπής», την ίδια ώρα που ήταν καινοτόμος, πρωτοποριακός, ευρηματικός. 

Καλό ταξίδι κ. Κοσμά

Καλή Ανάσταση

Θερμά συλλυπητήρια στην όμορφη οικογένειά του.