ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΛΑΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΤΡΟΧΑΙΑΣ…. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ “ΤΕΜΟΝΑΕΚ”
Eξαίρετος Αστυνομικός, σωστός οικογενειάρχης, εκλεκτός φίλος. Η θλιβερή αγγελία του
θανάτου του σκόρπισε λύπη σε όσους τον γνώριζαν.
Ένας άνθρωπος με το χαμόγελο στα χείλη και πάντα με έναν καλό λόγο για όλους. Δύσκολα έγραφε το μολύβι του στα άψυχα μπλοκ της Τροχαίας γιατί ήταν ψυχή ο ίδιος. “Ααα δικός μας είναι βρε Γιώργο, πως να τον γράψω…” έλεγε με το πηγαίο χιούμορ του. Ήθελε να μαθαίνει και ρωτούσε, το ενδιαφέρον του νικούσε τον εγωισμό. Τιμούσε το Εθνόσημο. Και ύστερα ήρθαν τα άσχημα νέα. Το γελαστό παιδί άρχισε να προβληματίζεται …. Κανείς δεν το πίστεψε, ούτε κι ο ίδιος. Με χαμόγελο μας έλεγε…”θα περάσει κι αυτό, ο ΑΡΗΣ είναι για τα δύσκολα”. Πάλεψε σκληρά. Προσπάθησε να αντιμετωπίσει με αξιοπρέπεια την περιπέτεια της υγείας του. Νίκησε. Γύρισε πίσω στη δουλειά, κοντά μας δυναμικά. Όμως οι “διαταγές” του χάρου άλλες ήταν κι έπρεπε να εκτελεστούν. Την ημέρα της Μεταμόρφωσης διάλεξε για να μεταμορφώσει τον παράδεισο, να τον ομορφαίνει με την παρουσία σου. Δημητράκη να ξέρεις ότι την διαδρομή που έτρεξα για τους νεκρούς του Ναζιστικού ολοκαυτώματος του χωριού σου, της Ερμακιάς, θα συνεχίσω να την τρέχω, κι εσύ από ψηλά θα ρυθμίζεις την κυκλοφορία. Θα είμαι εκεί και θα σε περιμένω να με λες: “δικός μας έγινες κι εσύ βρε…”. Δημητράκη, ετοιμαζόμουν σε λίγο να σας αποχαιρετίσω, τερματίζοντας την υπηρεσιακή μου σταδιοδρομία. Δεν θα είσαι στο ραντεβού μας να σου σφίξω το χέρι και να σ’ ευχαριστήσω για όλα όσα ζήσαμε. Βιάστηκες να φύγεις. Δεν θέλω να γράφω τέτοια Δημητράκη, προτιμώ να τρέχει η ψυχή μου…και κάποια στιγμή θα συναντηθούμε. Καλό παράδεισο αγόρι μου και να ξέρεις ότι εκεί που πας δεν θα πονάς. Εμείς εδώ πονάμε αγόρι μου, πονάμε.
Καλό ταξίδι αγαπημένε συνάδελφε, καλή αντάμωση.
