«Τὰ σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦνται. Χριστὸς ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου!»

«Τὰ σύμπαντα σήμερον χαρᾶς πληροῦνται. Χριστὸς ἐτέχθη ἐκ τῆς Παρθένου!»

Ἀγαπητοί μου.

ἩἘκκλησία μας διακηρύσσει σήμερα μὲ τὸν λόγο τοῦἁγίου ὑμνωδοῦ της, ὅτι τὰσύμπαντα γέμισαν μὲ χαρά, αὐτὴν ποὺἔλειπε, μὲ τὴν ἐκ Παρθένου Γέννησι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἕνα γεγονὸς διαρκές. Ὅπως εἶναι ἡἄχρονος ἐκ Πατρὸς γέννησι τοῦ Κυρίου, κατὰ τὴν ὁποία συνεχῶς γεννᾶται. Ἔτσι καὶἡ γέννησί του στὸν χρόνο, πραγματοποιεῖται συνεχῶς. «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε». «Ὁ οὐρανὸς καὶἡ γῆ, σήμερον ἡνώθησαν, τεχθέντος τοῦ Χριστοῦ. Σήμερον Θεὸς ἐπὶ γῆς παραγενόμενος, καὶἄνθρωπος εἰς οὐρανοὺς ἀναβέβηκε». Μέγα Θαῦμα!

Ὁἀπόστολος Παῦλος κατὰ τὴν δοθεῖσα ἀπὸἁγίου Πνεύματος σοφία βλέπει καὶ θαυμάζει τὸ μυστήριο, ποὺ γιορτάζουμε σήμερα. «Ἔκλινε οὐρανοὺς καὶ κατέβη». Σαὐτὴν τὴν μεγαλειώδη εἰκόνα βλέπει «τὴν χάρι, τὴν γενναιοδωρία τοῦ Κυρίου. Ἐνῶἦταν πλούσιος, λέει, ἐπτώχευσε ἑκουσίως, γιὰ νὰ πλουτήση ὁ πάμπτωχος πνευματικὰἄνθρωπος» (Β’ Κορ 8,9). Ὅλα συμβαίνουν μὲἀκρίβεια, ὅταν θέλη ὁ Θεός! Αὐτὴἡἐσχάτη πτωχεία τοῦ Κυρίου ὀνομάζεται καὶ κένωσι. Χωρὶς κένωσι δὲν μποροῦσε νὰ πραγματοποιηθῆ τὸ μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεώς του. Μὲ ποιὸν ἄλλον τρόπο θὰ μποροῦσαν νὰ πέσουν συγχρόνως δέκα ἢἑκατὸἥλιοι πάνω στὴν γῆ; Μόνο μὲ τὴν κένωσι! Ἡ δὲ κένωσί Του ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου σύλληψί του κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, συνεχίζει μὲ τὴν γέννησί του στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεὲμ καὶἀνέρχεται μέχρι τὴν κορυφὴ τῶν γεγονότων, ποὺ εἶναι «ἡἐν Σταυρῷ θεία κένωσις». Χωρὶς νὰ γίνη κάρβουνο ἡ γῆ!

Ἡ λέξι κένωσι, μὲ τὸ τόσο ἄδειο περιεχόμενό της, ἀποκτᾶ μεγαλειῶδες γέμισμα μὲ τὴπρᾶξι τοῦ Κυρίου μας. Πράγματι ὡς λέξι, στὰἔγκριτα λεξικά μας, κένωσι σημαίνει τὸἐντελῶς ἄδειο: ἄδεια χέρια, ἄδειο στομάχι, ἄδειο κεφάλι, ἄδειο σπίτι, ἄδειο ψυγεῖο, ἄδειο ταμεῖο, ἄδειο πορτοφόλι. Γενικὰ εἶναι τὸ μάταιο καὶἄκαρπο. Καὶ μὲὅποια λέξι συντεθῆ τὸκενὸς σημαίνει τὸ πολὺἄδειο. Ἂς ἀναφέρουμε μόνο τὴν κενοδοξία.

Ὅμως, στὸ μέγα μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου, ἡ κένωσι σημαίνει ὅλην τὴν μεγαλειώδη βούλησι τοῦ Θεοῦ Πατρὸς νὰἀποστείλη τὸν Μονογενῆ Υἱόν του, γιὰ νὰ σώση τὸν ἄνθρωπο. «…ἐν μορφῇ Θεοῦὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τῷ εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ’ ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος…» (Φιλιππησίους 2,5-8). Καὶ μόνο τὸ γεγονὸς ὅτι εἰσῆλθε στὴν χωμάτινη διάστασι τοῦἀνθρώπου εἶναι ἡἐσχάτη ταπείνωσι. «Σαρκοφόρος Θεός!» Μόνο σὲ στιγμὲς τοῦἐπίγειου βίου τοῦ Κυρίου ἔχουμε κάποιες σημαντικὲς ὑπογραμμίσεις τοῦ κενωθέντος μεγαλείου του. Ἔχουμε τὴν φανέρωσι τῆς ἁγίας Τριάδος κατὰ τὴ βάπτισι καὶ στὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως, ὅπου οἱ παρόντες μαθηταὶἀλλοιώθηκαν τὴν θεία ἀλλοίωσι, ὥστε δὲν ἤξεραν τὶἔλεγαν!

Οἱ λόγοι τῶν ἁγίων μας γιὰ τὴν κένωσι τοῦ Κυρίου ὑπογραμμίζουν μὲ θαυμασμὸ τὸγεγονός. «Ἀφοῦ καταδέχθηκε μιὰ φορὰ νὰ γίνη ἄνθρωπος, ὁ Χριστὸς πέρασε ἀπὸὅλα τὰεὐτελῆ, γιὰ νὰ καταπατήση τὴν ἀνθρώπινη ἀλαζονεία» (Ἰω Χρυσ ΕΠΕ 6,16-18).

Ὅλη ἡἐπίγεια πορεία τοῦ Χριστοῦἦταν μία διαρκὴς κένωσι. Μία ἁλυσίδα μὲ κρίκους πράξεων συνεχοῦς κενώσεως. Κένωσι ἦταν καὶὅταν δάκρυζε ἀνθρωπίνως, ἢὅταν ρωτοῦσε ποῦ εἶναι θαμμένος ὁ Λάζαρος, ἢὅταν κουρασμένος καθόταν στὸ φρέαρ τῆς Σαμαρείας, ἢὅταν μὲ τὸ σάλιο του ἔφτιαχνε λάσπη, γιὰ νὰ φτιάξη μάτια στὸν ἐκ γενετῆς τυφλό. Παντοῦκαὶ συνεχῶς διέρχεται ἀπὸἀπίθανα περιστατικὰ κενώσεως, γιὰ νὰ σώση τὸν ἄνθρωπο. Τὶμεγαλεῖο εἶδε καὶ τὸν θαύμασε τόσο ἐκεῖνος ὁἙκατόνταρχος, ὅταν τοῦ εἶπε, πὼς δὲν ἀξίζει νὰ εἰσέλθη στὸν οἶκο του, ἀλλὰ πὲς ἕνα λόγο ἐδῶ ποὺ εἶσαι καὶ θὰ γιατρευθῆὁ δοῦλος μου!

Τέλος ὁ μέγας Χρυσόστομος δὲν διστάζει νὰ κάνη καὶ μιὰ παράτολμη σύγκρισι μεταξὺ Θεοῦκαὶἀνθρώπου, γιὰ νὰ τονίση τὴν τεράστια κένωσι τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν ἐνανθρώπησί του βάζοντας ὡς μέσο συγκρίσεως τὰ κουνούπια! Ἀναρωτιέται, «Πόση τάχα νὰ εἶναι ἡ διαφορὰμεταξὺ Θεοῦ καὶἀνθρώπου. Τάχα νὰ εἶναι ὅση εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺἀνθρώπου καὶκουνουπιῶν, ἢ εἶναι πολὺ περισσότερη; Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ὁἄνθρωπος μὲ τὰ κουνούπια ἔχει μιὰ κάποια ὑπαρκτὴἀναλογία. Ὅμως ἡ διαφορὰ Θεοῦ καὶἀνθρώπου εἶναι ἀπείρως χαώδης! Θεὸς καὶἄνθρωπος δὲν ἔχουν καμμία σύγκρισι» (εἰς Β’ Κορ ὁμιλ Λ’ ΕΠΕ 20,150).

Αὐτὴν τὴν χαώδη διαφορὰ γέμισε μὲ τὴν κένωσί του ὁ Κύριος γεννώμενος ὡς ἄνθρωπος ὑπὸ Μαρίας τῆς Παρθένου ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας. Διότι, «Ὅπου Θεὸς βούλεται νικᾶται φύσεως τάξις» καὶ γίνονται ὅλα θεοπρεπῶς.

Ἀγαπητοί μου. Σήμερα ἑορτάζουμε αὐτὸ τὸ μέγα γεγονὸς τοῦ κενωθέντος μεγαλείου τοῦΚυρίου μας μὲ τὸν ἐρχομό του στὴν γῆ. Αὐτὸ δίνει καὶ τὸ νόημα στὴν γιορτή. Δηλαδὴ πῶς νὰ γιορτάσουμε καὶ πῶς νὰ γιορτάζουμε καὶ πῶς νὰ μὴ γιορτάζουμε. Πῶς νὰ ζοῦμε καὶ τὶ νὰἀποφεύγουμε. Ποιὸ εἶναι τὸ μεγάλο καὶ ποιὸ εἶναι τὸ μικρό. Ποιὸ εἶναι τὸ ψεύτικο καὶ ποιὸεἶναι τὸἀληθινό.

Τέλος, «Αὐτοῦἀκούετε» (Ματθαίου 17,5 Μάρκου 9,7 Λουκᾶ 9,35). Ἂς βάλλουμε ὡς γέμισμα τῆς ζωῆς μας τὴν μεγαλειώδη κένωσι τοῦ Χριστοῦ μας καὶ τότε ὅλα γύρω μας καὶ μέσα μας θὰ γλυκάνουν, θὰ διορθωθοῦν καὶ θὰἁγιασθοῦν.

Μετὰἑορτίων εὐχῶν

ἐν Χριστῷ Γεννηθέντι

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν & Ἑορδαίας

ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ

Το μήνυμα διάβασε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Χρήστος Καραφουλίδης στον ΙΝ Αγίου Μάρκου της Κρυοβρυσης Εορδαίας