ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΑΡΑΦΡΟΝΑ ΕΛΛΗΝΑ… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΑΡΑΦΡΟΝΑ ΕΛΛΗΝΑ… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΟΛΥΧΡΟΝΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
-Διερωτήθηκα πολλάκις, όταν οι πράξεις μιας κυβέρνησης, έρχονται σε
ευθεία αντίθεση με την συλλογική ιστορική μνήμη – την εθνική κρίση –
τις επιθυμίες – τις θέσεις – τα οράματα – τα όνειρα – τις μελλοντικές
βλέψεις – τις προσδοκίες – την ηθική και πατριωτική ταυτότητα -κ.λ.π
του λαού της, πως μπορούν να χαρακτηρισθούν;
-Με άλλα λόγια, όταν υφίσταται φανερή, εκδηλωμένη και βροντόφωνα
δηλωθείσα ανακολουθία επί ενός αναμφίβολα «εθνικού ζητήματος», μεταξύ
εκείνων, που κατά το Σύνταγμα ασκούν την πραγματική εξουσία σε μια
δημοκρατική χώρα -(του ίδιου του λαού της δηλαδή)- με τους
αντιπροσώπους τους -(τους βουλευτές τους δηλαδή)- τότε τι ακριβώς
μπορούμε να πούμε ότι συμβαίνει;
-Αβίαστα μπορώ να πω, *Η Δημοκρατία εν Αυλίδι*! Αφού, το πρώτο που
μου έρχεται στο νου, είναι ότι εκ μέρους των δεύτερων, γίνεται και
ασκείται η παραχωρηθείσα σε αυτούς εξουσία, καταχρηστικά! -Δηλαδή και
εν άλλοις λόγοις, συντελείται μια μορφή *κατάχρησης εξουσίας*!
-Και όταν ετούτη η κατάχρηση εξουσίας, κατά την κρίση της πλειοψηφίας
του λαού, προκαλεί σοβαρή βλάβη σε ένα εθνικό μας θέμα, ισάξιο της
εδαφικής παραχώρησης, αφού γίνεται παράδοση ενός ιστορικού ονόματος
συνδεδεμένου άρρηκτα με τον ελληνισμό και τον Έλληνα, πως μπορεί
ετούτο να ονομασθεί; *Εθνικό ξεπούλημα*, ίσως και επιεικώς; Ρωτώ!
-Και αν καταλήξουμε σε τούτο το συμπέρασμα, τότε γιατί μεγαλύτερο κακό
μου κάνει εμένα τον Έλληνα, εκείνος ο εχθρός, που έρχεται σαν
κατακτητής στην χώρα μου και όχι εκείνος που την παραδίδει αμαχητί;
Και αν σκεφτώ ότι *ο σιωπών δοκεί συναινείν*, τότε γιατί θα πρέπει να
χρεωθεί τέτοια εθνική ρετσινιά, όταν ορκίσθηκα στο εθνικό μας σύμβολο
ότι θα υπερασπιστώ την πατρίδα μέχρι της τελευταίας ρανίδας του
αίματος μου;
-Γιατί, χώρα και πατρίδα, δεν είναι μόνο έδαφος, γεωγραφικά και με
εδαφικά μόνο σύνορα! –ΑΛΛΑ πρώτιστα χώρα και πατρίδα, είναι ό ίδιος ο
λαός της, τα ήθη του, τα έθιμά του, η ιστορία του, η διαδρομή του στον
χρόνο και στον χώρο! Είναι τα πιστεύω του, οι δεσμοί του με τον
γενέθλιο τόπο του, την πάτρια και πατρώα του γη, εκεί που οι πρόγονοί
του έδωσαν στο παρελθόν αγώνες για να του την *εξασφαλίσουν* και
σήμερα, οφείλουν οι επίγονοι τους και ιδιαίτερα οι διοικούντες, να του
την *διασφαλίσουν*!
-Κι αν δεν μπορούν να του την διασφαλίσουν, οφείλουν να σηκώσουν τα
χέρια ψηλά και να αποχωρήσουν από το τιμόνι της χώρας!
-Και αντί, όπως ήδη χρεώθηκε, να κατηγορηθούν ενδεχόμενα στο μέλλον
για *έσχατη προδοσία* – να τιμηθούν αντίστοιχα, σαν οι άνδρες της
*πρώτιστης πολιτικής λεβεντιάς*, που για όφελος και συμφέρον του
κοινού καλού, όπως ο ίδιος ο λαός το ορίζει και το ταυτοποιεί,
αποποιήθηκαν εξουσιών και καρεκλών, ως οφείλουν να πράττουν οι άξιοι
εθνοπατέρες!
-Και με ετούτη την τελευταία σκέψη, κτυπάει το ρολόι και πετάγομαι
επάνω ανοίγω την τηλεόραση και έρχομαι, κάπως βίαια ομολογώ, στην
οικτρά ελληνική πραγματικότητα!
-Ζω στην Ελλάδα των 300! –Όχι του Λεωνίδα, προφανώς!
Ρουσσάκης Σαρ. Πολυχρόνης
Έλλην το γένος
Πατριώτης κατά το ήθος
Σκεπτόμενος κατά το έθος
