Σκέψεις… από τις επισκέψεις…στο Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοια και στο Αυγουστίνειο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Φλώρινας (γράφει η Σοφία Απαζίδου Διευθύντρια της ΣΑΕΚ Αμυνταίου)

Σκέψεις… από τις επισκέψεις…στο Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοια και στο Αυγουστίνειο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Φλώρινας (γράφει η Σοφία Απαζίδου Διευθύντρια της ΣΑΕΚ Αμυνταίου).

Σκέψεις…… από τις επισκέψεις………

στο Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοια και

στο Αυγουστίνειο Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Φλώρινας

γράφει η Σοφία Απαζίδου

Διευθύντρια της ΣΑΕΚ Αμυνταίου

ΜουδόθηκεηευκαιρίαωςΔιευθύντριατηςΣΑΕΚΑμυνταίου, τοχρονικόδιάστημα πριντηΜεγάληΕβδομάδακαι πολύνωρίτερα πριντην περίοδοτωνΧριστουγέννων, νασυνοδέψωτουςκαταρτιζόμενουςτηςΣΑΕΚΑμυνταίουστιςδομές: ΚέντροΚοινωνικήςΠρόνοιαςΠεριφέρειαςΔ. ΜακεδονίαςκαιΑυγουστίνειοΕκκλησιαστικόΓηροκομείο. Γέμισααπόεικόνες, πρόσωπα, κινήσεις, γέλια, προβληματισμούςκαιτακράτησαστηνψυχήμου. 

Απότασυναισθήματαόμως πουγεννήθηκανμέσαμου, υποχρεώνομαιναεκφράσωτηχαράκαιτηνευγνωμοσύνημουστιςδομές, στουςΠροέδρουςτουςκαιστουπαλληλικότους  προσωπικό. Όχιμόνογιατίμαςδέχθηκανμεχαράκαιθέλησανναμαςκάνουνέστωγιαλίγοκοινωνούςστοέργοτουςαλλά περισσότεροαπ όλαγιατίείδαιδίοιςόμμασι πόσοκαλά, σανσεοικογένεια, ήταντα παιδιάτουΚέντρουαλλάκαιοι παππούδες πόσοκαθαροί, περιποιημένοικαιχαρούμενοιήταν. 

Ο πολιτισμόςμίαςκοινωνίαςφαίνεταιαπότηνοικονομικήτηςανάπτυξηκαιαυτόείναιαποδεκτόγενικότερα.  Προσωπικάόμωςόλοκαι περισσότεροτατελευταίαχρόνια, πιστεύωστηνταύτισητου πολιτισμούμετονίδιοτονάνθρωπο. Όσο περισσότερηαξίαέχειηζωήενόςανθρώπουστηνκοινωνία πουζειτόσο πιοανεβασμένοείναιτοεπίπεδοτου πολιτισμούτου. Πιστεύωστις πολιτισμικέςεκδηλώσεις πουμαζεύουνγύρωτουςανθρώπους πουχαμογελούνκαιαρνούνταιναδούνετομέλλονχωρίςταεχέγγυατου παρελθόντοςκαιτηςιστορίαςτους. Πιστεύωστιςκινήσειςτωνανθρώπων πουαγκαλιάζουντους πάντεςκαιδεναφήνουνκανένανμόνοτουνα παλεύει ….  

Σ’ αυτότονδρόμοσυνάντησατηΣοφίαΣελεμίδου, πρόεδροτουΚέντρουκαιτονιερέα π. ΧριστόδουλοΠαπαδόπουλο, υπεύθυνοτουΓηροκομείου. 

Οιάνθρωποιγιαναεπικοινωνήσουντηναξίατους πρέπεινασυναντιούνταισε …… συνεχόμενασταυροδρόμια. Πρέπεινααναφέρουντικάνουνκαι πόσοσπουδαίοείναιαυτό πουκάνουν. Πρέπεινατοφωνάζουνόσο πιοδυνατάμπορούν. Κάποιαστιγμή, κάποιοιθ’ακούσουνκαιθαφωνάξουνμαζίτους. Στοτέλος, μέσααπότοναγώνατηςαλληλεγγύης, τηςαλληλοβοήθειαςθαφτάσουμεκαιστο πολύδύσκολο «τηναναγνώρισητηςαξιοσύνηςτουάλλου» καιστημίμησηελληνικών προτύπων. Θααγγίξουμετον πόνοκαιτηχαράτωνσυνανθρώπωνμας.. Αυτόγιατοοποίο πάνταζήλευαντουςΈλληνεςκαιχάθηκεσεμεγάλοβαθμόμετάτην περίοδοτουκορωνοϊού…..

Οιυπάλληλοιτωνδύοιδρυμάτωνδιακονούντουςσυνανθρώπουςμαςσε περιβάλλοντα πουδημιούργησανχωρίςμιζέριακαιθυμίζουντηνκανονική, καθημερινήζωή. Απότηνάλλη, ανοίγουντην πόρτατουςκαιμας προτείνουντοχέριγιανα πορευτούμεμαζίόπουμπορούμεστοδύσκολοαυτόδρόμοτηςανθρωπιάς. Οβαθμόςδυσκολίαςτηςεργασίαςαυτήςείναιοαξιακόςβαθμόςτηςανθρωπιάς πουαπαιτείταιείτεγιαναεργαστείςείτεγιανατείνειςχείραβοηθείαςαπ έξω ……Ανθέλεικάποιοςναδιαπιστώσειμέχρι πουφτάνουνοι «ανώτεροιβαθμοίανθρωπιάς» δενέχει παράνασηκώσειτοτηλέφωνοκαινακλείσειραντεβούμετουςυπευθύνουςτων παραπάνωδομών….

ΤυχερήηΦλώρινα … Αλήθεια…