ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΑΡΑΒΑ
οἱἐνοικοῦντεςἐπὶτῆςγῆς (Ἡσ. 26,9)
Ὅλοιτόν ξέρουν στά βουνά τῆς βόρειας Ἑλλάδος,
Κοζάνη καίτά Γρεβενά καί πόλη τῆςΠαλλάδος.
Μάκαίστόἐξωτερικό πολλοί τόνἐνθυμοῦνται,
κι ἔβαλανστή ζωή σκοπό σ’ ὅλανάτόνμιμοῦνται!
Μάἕνας πού ἔχειὠφεληθεῖ περισσότερο ἀπ’ ὅλους,
αὐτόςτόνἀπαρνήθηκε κι ἀκολουθεῖ «διαβόλους»:
ΤόνἄθλιοΟἰκουμενισμό, τή Νέα Ἐποχή,
Σιωνισμό, Μασονισμό, τοῦ Πάπα τήν ευχή.
Καίμήνξεχνᾶς, ταλαίπωρε, στή Φλώρινα πού μένεις, δέντήνἀνέδειξεςἐσύ· τήβρῆκεςδοξασμένη.
Ξέρεις ποιόςτήνἐδόξασε, τή δόξασε ἐκεῖνος,
ὁ ἅγιοςἘπίσκοπος ὁ μέγας Αὐγουστίνος!
Σ’ αὐτόν μαθήτευσες κι ἐσύ, πάνω ἀπ’ ἑξήντα χρόνια,
καί τώρα τόνἐπρόδωσεςμέ τόση καταφρόνια!
Ἀρνήθηκεςστόν γίγαντα καίπᾶςστόν ἐπηρμένο,
Βοσπόρου τόνἐπίσκοποτόν τόσο πλανεμένο!
Καίκυνηγᾶς, ἀμείλικτα, αὐτούς πού τόνμιμοῦνται,
γιατί δένσυμφωνοῦν μ’ ἐσᾶς· γιάτοῦτοσᾶςἀρνοῦνται.
Καίμήνξεχνᾶς, ὤ δέσποτα, πώς τελευταία δίκη,
θά ’ναι τ ’ ἀδέκαστουΚριτῆ· φοβοῦτήνκαταδίκη!
Μ.Κ.
6/8/2020









