ΠΑΠΑΦΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ 3.12.1926 +23.8.2020… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΜΑΝΑΔΗΣ
Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ καὶ ὁ ὀνομαστὸς ἐν ἱερεῦσι π.Φώτιος
Γεωργίας. Ὀνομαστὸς ἐν ἱερεῦσι, ἐν ἀνθρώποις καὶ ἐν Κυρίῳ. Πόσο μᾶς χρειάζονται τέτοιοι ἱερεῖς; Ἆραγε ἔχει τέτοια ἀνάγκη ὁ «ἀνενδεὴς Κύριος;». Κι ὅμως ἔχει «ἀνάγκη!». Ἀφοῦ ἀναρωτιέται «ποιὸν νὰ διαλέξη καὶ τίνα νὰ ἀποστείλη;» Κι ὁ προφήτης θαυμάζει λέγοντας, «ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων τὴν εἰρήνην τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ ἀγαθά…»!
Τέτοιος ὑπέροχος δοῦλος Κυρίου διετέλεσε ὁ πολυαγαπημένος μας καὶ πολυσέβαστος γιὰ τὴν ἡλικία του παπαΦώτης. Λέγαμε παπαΦώτης κι ἐννοούσαμε τὴν ἀκρίβεια σὲ ὅλα, τὴν τελειομανία του, νὰ μὴν σκανδαλίση, νὰ μὴν ξεμείνη καμμιὰ δραχμὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν τσάντα του μὲ τὰ οἰκονομικά του, αὐστηρὸς στὴν λειτουργία του, στὸ ἐξομολογητήρι του. Ἦταν μέτρο γιὰ ὅλα καὶ γιὰ ὅλους μας ὁ εὐλογημένος παπαΦώτης μας.
Ἐγεννήθη στὸ ὀνομαστὸ γιὰ τοὺς Μακεδονομάχους του Λέχοβο στὶς 3.12.1926. Γιὸς τοῦ Παναγιώτη καὶ τῆς Σουλτάνας. Μεγάλωσε ὀρφανὸς ἀπὸ ἡλικίας δύο ἐτῶν καὶ εἶχε ὡς φυλαχτὸ τὴν εὐσεβέστατη μάννα του μέχρι τέλους της πάντα μαζί του. Μαθήτευσε πρῶτα καὶ στηρίχθηκε ἀπὸ τὸ φυλλάδιο ΑΓΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ! Σὲ ἡλικία 20 ἐτῶν γιὰ πρώτη φορὰ ἄκουσε μάθημα Κατηχητικοῦ καὶ συγκινήθηκε. Ἀπὸ τότε διάβαζε σὲ ὅλην τὴν ζωή του τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἅγιο Χρυσόστομο, μάλιστα δὲ τὴν ἀντέγραφε καὶ μὲ τὸ χέρι του. Μετὰ παιδικῆς καυχήσεως μᾶς ἔδειχνε τὰ χειρόγραφα ἀντίτυπα τῶν ἁγίων κειμένων.
Στὶς 16.11.1952 ἐνυμφεύθη μετὰ τῆς Γεωργούλας Στ. Ἀλεξίου καὶ ἀπόκτησαν τέκνα τὸν Παναγιώτη καὶ τὴν Ἑλένη.
Σὲ ἡλικία 30 ἐτῶν γράφτηκε στὸ Νυκτερινὸ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης ἐργαζόμενος ἀμισθεὶ στὸ Οἰκοτροφεῖο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ τῆς Ἀδελφότητος ΖΩΗ. Ἐκεῖ γνώρισε τὸν λαμπρὸ ἱεροκήρυκα ἀρχιμ.Λεωνίδα Παρασκευόπουλο, τὸν ὁποῖο ὑπηρέτησε στὸ φτωχοσπιτάκι του στὸ Πανόραμα.
Ρώτησε ὀνομαστοὺς ἐργάτες τοῦ εὐαγγελίου καὶ ἁγιορεῖτες κι ἔτσι προσῆλθε καὶ χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν Γέροντα ἐπίσκοπο Αὐγουστῖνο, τὸν ὁποῖο γνώριζε ἀπὸ τὸ 1947. Τὴν Συμμαρτυρία του ὑπογράφει ὁ ὀνομαστὸς πνευματικὸς τῆς Θεσσαλονίκης π.Βασίλειος Καϊμάκης. Χειροτονήθηκε διάκονος τὴν Παρασκευὴ 17.4.1970 στὸν ἹΝ Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης καὶ πρεσβύτερος τὴν 3.5.1970 στὸν ἹΝ Ἀναλήψεως Σωτῆρος Περδίκκα. Στὸν Περδίκκα διορίσθηκε καὶ διέμενε στὸ πρεσβυτέριο, ποὺ ἔχτισε μὲ τὰ χέρια του, μέχρι τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία του στὶς 30.8.1986 γιὰ λόγους ὑγείας.
Μετὰ τὴν συνταξιοδότησί του ἀποσύρθηκε στὸ πατρικό του σπίτι στὸ Λέχοβο, τὸ ὁποῖο κατέστη λαϊκὸ προσκύνημα. Διακονοῦσε τὴν ἐξομολόγησι μὲ τὶς ὧρες, ἀλλὰ φλύαρους καὶ ἀργόσχολους δὲν ἤθελε. Ἐκεῖ λειτουργοῦσε καὶ κοινωνοῦσε κάθε πρωΐ. Ἐκεῖ εἶχε ἕτοιμο καὶ τὸ φέρετρό του, ὡς διαρκῆ ὑπόμνησι τοῦ θανάτου. Ἀκόμη δὲ καὶ ὁ τάφος του ἦταν ἕτοιμος μὲ τὰ χέρια του.
Τὸν ὑπηρέτησαν μὲ πολλὴν ἀγάπη ἄνθρωποί του στὸ Λέχοβο, ἡ κόρη του Ἑλένη καὶ τέλος ὁ γιός του Παναγιώτης. Τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία καὶ τὴν ταφή του ἐτέλεσε στὸ Λέχοβο μετὰ πολλῆς συγκινήσεως ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κύριος Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος τὸν σεβόταν καὶ τὸν ἀγαποῦσε. Τὸν ἐτίμησε δὲ μὲ τὸ ὀφφίκιο τοῦ ἀρχιμανδρίτου καὶ μετὰ λαμπροῦ Ἐπικηδείου λόγου. Τὸν ἀγαποῦσε καὶ ὁ μακαριστὸς Σιατίστης Ἀντώνιος, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν ἔκειρε μεγαλόσχημο μοναχό.
Ἀμοιβαία ἦταν ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἐκτίμησι μὲ τὸν ἐπίσκοπό του π.Αὐγουστῖνο. Χαιρόταν ὁ ἐπίσκοπος τὸν ζηλωτὴ ἱερέα του καὶ τὸν ἔδειχνε ὡς ὑπόδειγμα στοὺς νεωτέρους. Καὶ ὁ π.Φώτιος χαιρόταν τὸν ζηλωτὴ Κυρίου ἐπίσκοπο Αὐγουστῖνο. Τὸ ἀπέδειξε αὐτὸ ἰδιαίτερα σὲ καιροὺς κρίσεως διαφόρων προσώπων. Παρέμεινε κοντὰ στὸν ἐπίσκοπο χωρὶς δεύτερες σκέψεις.
Τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο ἐτέλεσε τὴν Κυριακὴ 27.9.2020 στὴν ἐνορία ἹΝ Ἀναλήψεως Σωτῆρος Περδίκκα, ὅπου διηκόνησε ὁ π.Φώτιος ὡς ἱερέας, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κύριος Θεόκλητος, ἄλλη ἀμοιβαία ἀγάπη καὶ ἐκτίμησι. Προσῆλθαν πολλοὶ στὸ μνημόσυνο μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια του.
Τέτοιους λαμπροὺς ἱερεῖς χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία μας. Σὰν τὸν παπαΦώτη μας. Καλὸν παράδεισο, πατέρα μου.
«Εἶπες κάποτε νὰ τελέσω μόνος μου τὴν κηδεία σου καὶ νὰ γίνη στὸν ἹΝ Ἁγίας Σκέπης Πτολεμαΐδος, ὅπου διακόνησες τὸ ξεκίνημά της. Ἀλλὰ στὰ ἄλλαξε ὅλα ὁ Μητροπολίτης Καστορίας. Καὶ καλῶς ἔπραξε».
Εὔχου γιὰ ὅλους μας.
Νικηφόρος.
