ΟΠΙΣΘΕΝ ΟΛΟΤΑΧΩΣ!!!
ΟΠΙΣΘΕΝ ΟΛΟΤΑΧΩΣ!!!
Αναφέρει σε ένα λόγο του ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ότι από την παράβαση του πρώτου ανθρώπου
παρεκτράπηκαν οι φυσικές δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης, ο νους, η διάνοια, η δοξασία, η φαντασία και η αίσθηση, οι όποιες συνιστούν το τρίμερες της ψυχής, το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό. Και γι’ αυτό το λόγο μπορεί μεν να συλλογίζεται ο άνθρωπος, δυσκολεύεται όμως να συλλογίζεται ορθά. Μπορεί μεν να επιθυμεί, επιθυμεί όμως ανόητες επιθυμίες και πράξεις. Μπορεί μεν να οργίζεται, θυμώνει και μισεί παράλογα. Και γι’ αυτό τα νοήματα του και τα διανοήματα, οι δοξασίες και οι φαντασίες και όσα αντιλαμβάνεται με τις αισθήσεις, είναι ανάπηρα και στραβά και σφαλερά.
Η επήρεια του πονηρού σε αυτούς τους ανθρώπους είναι διπλή.
Όπως δηλαδή ένα γεράκι, ενώ πετάει για τροφή, δελεάζεται στον αέρα απ’ αυτόν πού απλώνει το δίχτυ για να το συλλάβει, αφού τοποθετήσει πάνω το δίχτυ και κάτω το δόλωμα• εν συνεχεία το γεράκι ορμώντας στην τροφή, μπλέκεται στο δίχτυ και συλλαμβάνεται, και αφού του ράψουν τα μάτια γίνεται υποχείριο στον κυνηγό χωρίς να το θέλει• κατά τον ίδιο τρόπο λοιπόν και ο διάβολος γνωρίζοντας ότι η οπτική δύναμη των ανθρώπων είναι ασταθής, βάζει μπροστά στον άνθρωπο ως τροφή, τον Οικουμενισμό, την ορθότητα στο δόγμα και στους κανόνες, το σχίσμα, την αποκλειστικότητα στην μόνη Αλήθεια, την αποτείχιση, την μοναδικότητα, την καθαρότητα, τον αποκλεισμό, την περιχαράκωση γύρω από τον εαυτό μας, την προσβολή, την κατάκριση, την μείωση, την ύβρι, τον χλευασμό, την αδιακρισία, το εμείς και εσείς, το δικό μου και δικό σου, την ιδιοκτησία, την ανυπακοή και την αυθάδεια απέναντι στην Εκκλησία και στον Επίσκοπο- Χριστό, την ασέβεια και την έπαρση στους ιερείς και στον κάθε αδελφό… και άλλα πολλά- πάρα πολλά, που όλα αυτά μαζί, είναι το λεπτό και αόρατο χέρι του γνωστού… χαιρέκακου, που σαν δίχτυ – γιατί χωρίς την αμαρτία, δεν μπορεί να συλλάβει την ψυχή του ανθρώπου και όταν δελεάσει την ψυχή του με το να γευτεί την ηδονή ότι αυτός- αυτοί κατέχουν την Αλήθεια και είναι στο σωστό δρόμο, στην σωστή πορεία και όχι στην Αίρεση και στην πλάνη, τότε αμέσως τους συλλαμβάνει στο δίχτυ του, και πρώτα – πρώτα ράβει τα μάτια τους για να μη δουν καν το φως και το δρόμο με τον οποίο θα διαφύγουν, μέχρις ότου τους καταστήσει στην δική του υπακοή και υπακούν πλέον μόνο σ’ αυτόν. Και μετά απ’ αυτή την κατάσταση το γεράκι δε θέλει να διαφύγει από τον κύριο του, διότι του άρεσε, συνήθισε, κολακευμένη από αυτόν και χορταίνοντας με τις δικές του τροφές, τις σκυλοτροφές, τα περιττώματα, έως ότου καταστραφεί από τις ακαθαρσίες και βρωμερές τροφές. Κι όταν καταλάβει ότι αυτή διεφθάρη, τότε την λιώνει με πείνα και με όλα τα κακά, και την εξολοθρεύει!!!
Άλλα ο μεν κυνηγός δεν έχει τη δύναμη να ελκύσει το γεράκι προς την τροφή, δηλαδή το δόλωμα, ο διάβολος όμως μπορεί να κινήσει και αυτές τις ορέξεις της ψυχής, αν βρει ψυχή γυμνή από τη χάρη του Χρίστου. Γι’ αυτό όπως ανέφερα προηγουμένως δηλ. ότι είναι διπλή η επήρεια του προς εμάς. Όμως η ψυχή που του υποτάχθηκε με αυτό τον τρόπο και τόσο πολύ, δεν μπορεί πλέον να κάνει τίποτε, παρά μόνο να αντιληφθεί ότι βρίσκεται σε κακή κατάσταση και ότι το θέλημα της είναι δέσμιο, και ωσάν από τα βάθη του Άδη να καλέσει τον Θεό πού κατέβηκε έως τον κατώτατο Άδη, να έρθει και να τη σώσει. Αυτό μόνο μπορεί, να λύσει όμως τον εαυτό της και να διαφύγει δεν μπορεί, όπως δεν μπορεί ούτε και αυτός πού βρίσκεται δέσμιος στη φυλακή. Μπορεί όμως να επικαλεσθεί το όνομα του Ιησού, να μετανοήσει, να έλθει εις εαυτόν, να έλθει σε επίγνωση, να πάει να ζητήσει συγνώμη και συγνώμες, να κλάψει, να παρακαλέσει, να εξομολογηθεί, να συντρίψει τον κακό εαυτό του και τις παράλογες τοποθετήσεις του. Και αφού αισθανθεί βοήθεια και συνδρομή, τότε μπορεί να ορμήσει να φύγει, αφού δυναμώθηκε με την επίκληση του Χριστού, γιατί αυτός είναι ο ελευθερωτής των ψυχών. Και όταν φύγει, θα προστρέξει σ’ έναν από τους οικονόμους της χάριτος, για να μην τη βρει αφύλακτη ο πονηρός και την αρπάξει πάλι• από αυτόν και θα διαπαιδαγωγηθεί μέχρις ότου μπορέσει να αναλάβει την πανοπλία του Θεού και με αυτήν να αντισταθεί προς τα τεχνάσματα του διαβόλου, προς τις αρχές, προς τις εξουσίες, προς τους κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνεύματα της πονηρίας. Γιατί εναντίον τέτοιων και τόσων πολλών εχθρών, ψυχή που είναι απομακρυσμένη από το σώμα της Εκκλησίας, από τους αδελφούς της, από τον Ηγούμενο Επίσκοπό της και πιστεύει ότι είναι συνδεδεμένη με τα δήθεν… αγωνιστικά και πνευματικά, τότε δεν μπορεί να στρατευθεί γυμνή αν δεν ενδυθεί την πανοπλία του Θεού και να πράξει όπως ακριβώς ο στρατιώτης, κι αν ακόμη είναι πολύ γενναίος, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει άοπλος και γυμνός τα τόξα και τα μαχαίρια και τα σιδερένια ακόντια των εχθρών διότι αυτός θα σκοτωθεί αμέσως. Γι’ αυτό το λόγο όσοι τα αγνοούν αυτά, πέφτουν σαν πρόβατα στη σφαγή.
