ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ ,ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΤΟΝ ΖΩΝΤΑΝΟ ΙΗΣΟΥ… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΛΑΣ
Ας μεταφερθούμε νοερά σ᾽ ένα παρόμοιο γεγονός, με
αυτό που ζούμε σήμερα, που έζησαν οι χριστιανοί: το Πασχα του 262 εις την μεγάλη πόλη της εποχής εκείνης, δηλαδή την Αλεξάνδρεια.
Είχε ξεσπάσει εμφύλια διαμάχη, σαν τις τόσες μέσα στην μεγαλούπολη, και μετά πείνα και μετά πανούκλα. Οι χριστιανοί εόρταζαν το Πάσχα του 262 και θα έπρεπε να φοβούνται τα πάντα, γιατί τους καταδίωκαν και γιατί κινδύνευαν να πεθάνουν όχι μόνο από κάποιο διωγμό αλλά και από την μολυσματική αρρώστεια που ευτυχώς η εποχή μας δεν έζησε και ούτε ελπίζουμε να την ζήσει ποτέ.
Οι περισσότεροι λοιπόν από τα αδέρφια μας, την εποχή εκείνη, από υπερβολική κι αδερφική αγάπη, αφοσιωμένοι ο ένας στον άλλον, χωρίς να νοιάζονται για τον εαυτό τους, άφοβα έκαναν επισκέψεις στους αρρώστους, τους προσέφεραν τις υπηρεσίες τους, τους περιποιούνταν “εν Χριστώ” και πέθαιναν πολύ ευχαρίστως μαζί τους, αφού προηγουμένως πάθαιναν μόλυνση από την επαφή τους με τους άλλους, κολλούσαν την αρρώστια από τους πλησίον και, με τη θέλησή τους, δοκίμαζαν τους πόνους. Και πολλοί, αφού περιποιήθηκαν τους άλλους στην αρρώστια τους και τους έδωσαν δύναμη, οι ίδιοι πέθαναν, μεταφέροντας κατά κάποιο τρόπο το θάνατο εκείνων στους εαυτούς τους.
Και αφού με απλωμένα χέρια σήκωναν τα σώματα των αγίων και τα έπαιρναν στην αγκαλιά τους, και τους έκλειναν τα μάτια και τα στόματα και τους κουβαλούσαν στους ώμους τους, και τους μετέφεραν έξω, τους αγκάλιαζαν και τους έλουζαν και τους στόλιζαν με τη νεκρική στολή, μετά από λίγο χρόνο, το ίδιο γινόταν και σ’ αυτούς, γιατί, πάντοτε εκείνοι που απέμεναν στη ζωή, ακολουθούσαν στο θάνατο αυτούς που πέθαναν προηγουμένως.
Η ζωή γι᾽αυτούς ήταν μόνο ο Χριστός και τίποτε αλλο , ούτε ο θάνατος, θα μπορούσε να τους χωρίσει από την πηγή της ζωής.
Οι εθνικοί, οπως κάνουμε και εμείς οι σημερινοί “χριστιανοί” , όμως έκαναν τα τελείως αντίθετα· έδιωχναν ακόμη και εκείνους που μόλις άρχιζαν να αρρωσταίνουν, και απέφευγαν τους αγαπημένους τους και τους πετούσαν στους δρόμους μισοπεθαμένους, και τους νεκρούς τούς έριχναν άταφους στα σκουπίδια, στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τη διάδοση και το άγγιγμα του θανάτου, πράγμα διόλου εύκολο να αποφύγουν, παρά τις πολλές προφυλάξεις τους !!!
Οι ασθενείς του κορωνοϊού, στην μεταπατερική εποχή με την ψεύτικη αγάπη , οδηγούνται στον θάνατον μόνοι σαν τα σκυλιά, χωρίς να μπορούν να δουν πρόσωπο φιλικό. Το μόνο που βλέπουν πριν πεθάνουν και εξαφανισθούν είναι οι μάσκες και οι άσπρες στολές των ιατρών και νοσοκόμων. Απελπιστικά μόνοι προσπαθούν με τις τελευταίες δυνάμεις που τους απέμειναν να στείλουν κανένα μήνυμα στα προσφιλή πρόσωπα που είναι τόσο μακριά τους , και τους είναι εντελώς αδύνατο ν᾽ακούσουν τους πόνους και τα βογγητά του θανάτου, αδύνατον να παρρηγορήσουν.
Ας κλάψουμε για αυτά που κάνουμε στους αδελφούς που αφήνουμε μόνους τους την πιο δυσκολή ώρα,ας κλαψουμε για την δειλία μας (που την ονομάζουμε σοφία) . Να πούμε στον Πατέρα Μας «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τη απιστία».
Να παρακαλούμε αδιάλειπτα να μας προσθέτει ο Κύριος πίστη στη ζωή μας«Πρόσθες ημίν πίστιν[», γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος να κλονίζεται με τα τελευταία γεγονότα που συμβαίνουν στον κόσμο η πίστη μας, και να μας δωσει την δυναμη της ομολογιας στους δυσκολους καιρους που ηρθανε!!!!!
Καλό αγώνα
