Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ

Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ ΙΙ: Κοίτα, φίλε μου, να δεις τι έπαθα. Πριν «αλέκτιορα φωνήσαι» ήρθε ο πολύς Πολάκης και με καπάκωσε. Διάβασα, έκπληκτος, τα παρακάτω που φέρεται να έχει πει στην Βουλή: 

Α.- “το άσυλο το σεβάστηκαν και οι Γερμανοί κατακτητές. Το Πανεπιστήμιο είναι ο χώρος της αντιπαράθεσης των ιδεών, της γέννησης και αντιπαράθεσης ιδεολογικών ρευμάτων, είναι ο χώρος που επωάζονται και θα συνεχίσουν να γεννιούνται ιδέες της κοινωνικής απελευθέρωσης». ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΥΡΙΕ ΠΟΛΑΚΗ ΜΟΥ. Αυτό το Άσυλο θέλω και γω ο ταπεινός. Όμως σήμερα το Πανεπιστήμιο έγινε (από αυτά που λένε δηλαδή) επίσης και χώρος διακίνησης ναρκωτικών, παράνομου εμπορίου πάσης φύσεως, παρεμπόδισης των καθηγητών να επιτελούν τα καθήκοντά τους, κακοποίησης των κτιριακών εγκαταστάσεων, παρεμπόδισης των (συμ)φοιτητών να εκφράζονται και να συμπεριφέρονται αντίθετα προς τους άλλους (συμ)φοιτητές κλπ., κλπ. Αυτά δεν τα ν βλέπετε; 

Β.- Και ο κ. Πολάκης συνεχίζει: «Αυτό δεν θέλετε, αυτό πολεμάτε. Νομίζετε ότι με τη διάταξη που φέρνετε του τύπου ελεύθερα να μπαίνει η αστυνομία και με την υπόγεια διάδοση ότι οποιοσδήποτε μπορεί να παίρνει τηλέφωνο θα το σταματήσετε. Θέλετε Πανεπιστήμια στην κατεύθυνση και καλά της σκέπης τεχνοκρατικής αριστείας. Την ιστορία όμως, κ. Κεραμέως, τη γράφουν οι άνθρωποι που οραματίζονται. Και τέτοιους ανθρώπους παράγει η ιστορία του ασύλου στα Πανεπιστήμια. Εκτός αν θέλετε να φέρετε και στα Πανεπιστήμια σεκιούριτι ιδιώτη σαν αυτόν που βάλατε στην ΕΥΠ. Θέλετε να δημιουργήσετε μια κατάσταση τύπου “στρατιωτάκια στη σειρά που δεν σηκώνουν κεφάλι”. Μην δείχνετε τόσο πάθος ενάντια στα Πανεπιστήμια». ΑΑΑΑ ΚΥΡΙΕ ΠΟΛΑΚΗ ΜΟΥ, ΑΝ ΑΥΤΑ (τα υπό Β) θέλει η κυρία Κεραμέως, τότε ΜΑΖΙ ΣΟΥ. Εγώ όμως ο αφελής (και είμαι, είμαι πολύ αφελής) ένα πράγμα θέλω. Να σταματήσουν οι έκνομες ενέργειες που περιγράφω παραπάνω (υπό Α). Δεν γίνεται και αυτό να επιτευχθεί και το Πανεπιστήμιο να μην υποταγεί στις κακές δυνάμεις της κ. Κεραμέως που καραδοκούν; Ή το ένα ή το άλλο, δηλαδή; Έρρωσο.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ (ΠΑ): Κάποτε και τώρα. ΚΑΙ Πως λειτουργεί μια γλάστρα. ΚΑΠΟΤΕ, (επαναφέρω μέρος περυσινής μου ανάρτησης) το ΠΑ ήταν ηρωική απαίτηση και επίτευγμα του Φοιτητικού Κινήματος. Το επικαλούνταν οι φοιτητές για την προστασία των πολιτικών φρονημάτων τους, για τα οποία διώκονταν. Τότε, το λεγόμενο «Σπουδαστικό» της Ασφαλείας είχε γραφείο στην είσοδο του κεντρικού κτιρίου. Ασφαλίτες παρακολουθούσαν μαθήματα καθηγητών και συνελεύσεις φοιτητών, για να καταγράφουν διδάσκοντες και διδασκομένους. Το φοιτητικό κίνημα απαιτούσε την απομάκρυνση της Αστυνομίας από τον Πανεπιστημιακό χώρο, όχι για την συγκάλυψη ποινικών παρανομιών, αλλά για την εξασφάλιση της ελευθερίας της έκφρασης των φρονημάτων των φοιτητών. Και το επέτυχε, σε μεγάλο βαθμό. Το ΠΑ έγινε συνείδηση και κατακτήθηκε χωρίς νομοθετική παρέμβαση. Καθηγητές, με προσωπικότητα και δύναμη ψυχής, επικαλούμενοι το ΠΑ, απαγόρευαν την είσοδο αστυνομικών στα σπουδαστήρια και στα εργαστήριά τους, όπου κατέφευγαν κυνηγημένοι για τα φρονήματά τους φοιτητές. Λέγεται, δεν μπόρεσα να το επιβεβαιώσω με κάποια γραπτή πηγή, ότι ο κάποτε (στην εποχή του Μεταξά), πρύτανης του ΑΠΘ, Αβροτέλης Ελευθερόπουλος, απευθυνόμενος στην έφιππη Αστυνομία που εισήλθε στον Πανεπιστημιακό χώρο, κυνηγώντας φοιτητές, που διαδήλωναν τα πολιτικά τους φρονήματα, είπε: «Ίπποι, επί ίππων, απέλθετε». ΤΩΡΑ; ΤΩΡΑ, με τις από δεκαετίες κρατούσες πολιτικές ελευθερίες, θα έλεγε κανείς ότι ΠΑ, με το ηρωικό περιεχόμενό του, δεν θα το επικαλεσθεί κανείς. Και δεν το επικαλείται. Τώρα εν ονόματι του ΠΑ γίνονται κάθε φύσεως ποινικά κολάσιμες πράξεις, με τους διδάσκοντες να παρακολουθούν αμέτοχοι και την Αστυνομία να κόβει βόλτες, γιατί δεν έχει εντολή να επέμβει. ΚΑΙ Η ΓΛΑΣΤΡΑ; Πού κολλάει η γλάστρα; ΦιλοΖΥΡΙΖΑΙΟΣ φίλος μου, Πανεπιστημιακός, είχε την αφελή φιλοδοξία, πριν αρκετά χρόνια, να μπει στον υπό κατάληψη και από τους φοιτητές φρουρούμενο χώρο της εργασίας του, όχι για να εργαστεί (θα ήταν θράσος αυτό), αλλά για να ποτίσει την γλάστρα του και να φύγει. Ο φρουρός φοιτητής, του το απαγόρευσε. Πρότεινε ο Πανεπιστημιακός να τον συνοδεύσει για να διαπιστώσει την αλήθεια των λόγων του, ότι δηλαδή μόνο την γλάστρα να ποτίσει ήθελε. Κατέστη αδύνατον. Ο φίλος μου έφυγε ολοταχώς ες τα οπίσω. (Αν συνεδρίασε, σχετικώς, το Πρυτανικό Συμβούλιο δεν το γνωρίζω). Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι ο και σήμερα φιλοΣΥΡΙΖΑΙΟΣ φίλος μου δηλώνει ότι το ΠΑ δεν είναι τόσο απλή υπόθεση. Είναι πολύπλοκο. Δεν μπορεί να λυθεί τόσο εύκολα. Προφανώς, θυμάται (ή μήπως ξέχασε;) την γλάστρα του.