ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ!… ΓΡΑΦΕΙ Ο π. ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΡΑΦΟΥΛΙΔΗΣ

Οι δράστες έφθασαν στο γραφείο του Διευθυντή της Ριζαρείου Σχολής, Επισκόπου Πενταπόλεως

Νεκταρίου, από τους παιδονόμους με την καταγγελία της «βαρείας παραβάσεως του κανονισμού» ήταν τέσσερις. Τους έλεγαν Σωφρόνη, Παπαχρήστου, Λελεδάκη και Παριζτόγλου. Φαινόταν αγριεμένοι, ροδοκόκκινοι, έτοιμοι να υποστούν τις συνέπειες της ανταρσίας.

Εκείνη την στιγμή έγραφε «παραινετικήν επιστολή προς τον αδελφόν ιερομόναχον». Ξαφνιάστηκε με τον θόρυβο. Ο κονδυλοφόρος ξέφυγε από τα δάκτυλα , η πένα πέταξε μία σταγόνα μελάνη στο χαρτί.

Προς τι ο θόρυβος, τι συνέβη;

Κύριε σχολάρχα, Σεβασμιώτατε …με συγχωρήτε, από δω ο Παπαχρήστου με είπε εις επήκοον όλων σφετεριστή, δηλαδή κλέφτη.

Είναι δυνατόν, αληθεύει; Σιγορώτησε ήρεμος.

Ψέματα λέει… μου έβρισε την πατρίδα. Είπε ότι εμείς οι Μετσοβίτες είμαστε Τουρκόγυφτοι και τρώμε νύχτα-μέρα γιαούρτι.

Σοβαρώς;

Να σας πω, πετάχτηκε ο τρίτος. Να σας πω την αλήθεια. Δεν του έδωσε να διαβάσει κάποια φυλλάδα, κάποιο περιοδικό…

Ποιο Περιοδικό;

Όχι περιοδικό…βιβλίο.

Ποιο βιβλίο;

Το ημερολόγιο του Σκόκου.

Πως βρέθηκε εις την σχολήν το ημερολόγιο του Σκόκου;

Δεν είναι ολόκληρο…είναι φύλλα-φύλλα. Το πέρασε κρυφά ο Περιτζόγλου.

Και εσύ διατί κατηγορείσαι;

Αυτός, κύριε διευθυντά, πετάχθηκε και έλαβε τον λόγο ο παιδονόμος, αυτός είναι ο καθαυτό υποκινητής της φασαρίας. Τους ερέθιζε με τρόπο και τους έσπρωξε να χτυπηθούν, για να γελάει.

Ακολούθησε σιγή.

Γύρισε, τους κοίταξε στα μάτια έναν- έναν. Τους κοίταξε με τα μεγάλα γαλανά μάτια του, χλωμός, βουβός, πικραμένος.

Αυτά όλα τα οποία εκάματε, άρχισε σιγά-σιγά να λέει, με λυπούν βαθύτατα. Με αναγκάζουν να τιμωρήσω τον εαυτό μου.

Τον εαυτό σας, κύριε σχολάρχα; Έκανε καταγεμάτος απορία ο παιδονόμος.

Μάλιστα. Να τιμωρήσω τον εαυτόν μου εις απεργία πείνας. Κύριε παιδονόμε, από ταύτην την μεσημβρίαν θα ειδοποιήσετε τον μάγειρον επί τρείς ημέρας να μην μου αποστέλλει φαγητόν. Εξηγήθημεν; Την ώρα του φαγητού θα προσεύχομαι δια την ανωμαλίαν.

Μάλιστα.

Με λυπούν, παιδιά μου, με λυπούν…εσείς οι αυριανοί πολίτες και μάλιστα μπορεί και ιερείς του Υψίστου, να συμπεριφέρεστε με τέτοιους τρόπους! Πηγαίνετε, παρακαλώ, πηγαίνετε και είθε ο Κύριος να αποστείλει έλεος και φωτισμό… είθε να σας συγχωρήσει. Απόμειναν άναυδοι. Απόμειναν να τον κοιτάζουν. Τα μάτια του μέσα στην σοβαρότητα και την συντριβή τους τόξευαν κάτι ανομολόγητο, κάτι το μεγαλειώδες.

Πηγαίνετε…ξανάκουσαν την φωνή του. Και παρακαλώ μέχρι της μεσημβρίας να έχετε πλήρως συμφιλιωθεί. Διότι άλλως θα συνεχίσω την τιμωρίαν. Τα πόδια κινήθηκαν, τα παπούτσια σύρθηκαν στο πάτωμα. Βγήκαν από το γραφείο ένας-ένας σκυφτοί, κατακίτρινοι, συνεπαρμένοι από φόβο και δέος. Το μεσημέρι και οι τέσσερις δεν φάνηκαν στην τράπεζα, δεν έβαλαν μπουκιά στο στόμα, κλείστηκαν στις κάμαρές τους και έκλαψαν. Έκλαψαν πικρώς. Έκλαψαν όσο ποτέ στην ζωή τους!1

Μεγάλος Άγιος! Μεγάλος Δάσκαλος! Μεγάλο παράδειγμα! Απίστευτη η πράξη του!

Τι μπορούμε να πούμε όλοι εμείς σήμερα μπροστά σε αυτό το μεγαλείο της αγάπης, της υπομονής, της αοργησίας, της πραότητας, της καρτερικότητας, του αυτομαστιγώματος του εαυτού του για τους άλλους; Τι έχουμε να πούμε; Μόνο σιωπή και μίμηση!

Υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της εν Χριστώ Αγάπης, του σημερινού εορτάζοντος μεγάλου Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως.

Την Ευχή και την Χάρη του να έχουμε!

π. Χρήστος Καραφουλίδης

1[1] Σωτ. Χονδρόπουλος, «Ο Άγιος του αιώνα μας» εκδ, καινούργια γη, Αθήνα, Ιούνιος 2012