ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ή ΣΥΜΦΕΡΟΥΣΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ… ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΘΙΜΟΥ

Eordaia.org 2 Μαρτίου 2020, 13:32 Ενημέρωση: 2 Μαρτίου 2020, 18:17

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ἢ ΣΥΜΦΕΡΟΥΣΑ

ΕΥΚΑΙΡΙΑ (ὁμιλία στὸν Συγχωρητικὸ Ἑσπερινὸ 1 Μαρτίου 2020)

Ἡπερίοδος τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ποὺ ἀνοίγεται μὲ τὸν ἀποψινὸ Κατανυκτικὸ ἑσπερινό, μπροστά μας, φαίνεται ξεκάθαρα ὅτι εἶναι μιὰ τελείως διαφορετικὴ περίοδος μέσα στὴν ἐτήσια ἐκκλησιαστική μας ζωή. Οἱἔννοιες ποὺ μᾶς δίνει, τὰ μηνύματα, τὰ κείμενα, τὸ τυπικό, τὸ τελετουργικό, διαφέρουν ὅλα· ἀκόμη καὶ τὰ …χρώματα!

Ἀνοίγει προπαρασκευαστικὰ μὲ τὸ Τριώδιο, περισσότερο δυναμικὰ μὲ τὴν Καθαρὰ Ἑβδομάδα καὶ ὁλοκληρώνεται, τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα, μὲ τὴν Ἀνάσταση. Ὅλη αὐτὴ ἡπερίοδος μᾶς προσκαλεῖνὰ τὴν ζήσουμε. Ὅπως κάθε βρέφος, ὅταν γεννιέται, θέλουμε νὰ βλέπουμε ὅτι ἔχει μπροστά του μιὰ μακρὰ ζωὴ γιὰ νὰ τὴν ζήσει. Ὅπως κάθε πιστός, ὅταν εἶναι ἑτοιμοθάνατος, βλέπει νὰ στέκεται στὸ κατώφλι τῆς ἄλλης ζωῆς ποὺ τὸν προσκαλεῖνὰ τὴν κληρονομήσει.

ἩΜεγ. Τεσσαρακοστὴ δὲν νοηματοδοτεῖται μόνο ἀπὸ τὸ κορυφαῖο γεγονός της, οὔτε καταξιώνεται μόνο στὴν Ἀνάσταση. Ἔχουν τεράστια σημασία τόσο ὁδρόμος ποὺ ὁδηγεῖμέχρις ἐκεῖ, ὅσο καὶ ὁβηματισμός. Οἱχριστιανοί, καλούμεθα νὰ μεταχειριστοῦμε τὸν ἄσφαλτο αὐτὸ δρόμο, περπατῶντας μὲ σωστὸ καὶ ὑγιὴ βηματισμό, προκειμένου νὰ φτάσουμε στὸ σκοπό μας, νὰ βροῦμε τὸν στόχο μας. Ποιὸς εἶναι ὁστόχος μας τῶν χριστιανῶν; Νὰ συναντήσουμε στὴ ζωή μας τὸν ἀναστημένο Κύριο καὶ στὴ συνέχεια νὰ ἀναληφθοῦμε μαζί Του.

Ἴσως διερωτηθεῖκάποιος: σ’ αὐτὸν τὸν στόχο μας, μποροῦμε νὰ φτάσουμε χωρὶς νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ συγκεκριμένα βήματα τῆς Μεγ. Τεσσαρακοστῆς; Ἐνδεχομένως· κάποιες μεγάλες φύσεις ἴσως νὰ τὰ καταφέρνουν, δὲν τὸ ἀποκλείω· ἂν εἶναι ἄνθρωποι ἐξαιρετικῆς ἁγιότητος καὶ κλίσεως· τίποτε δὲν εἶναι ἀδύνατο γιὰ τὸ Θεό.

Ὅμως· σ’ἐμᾶς δόθηκε δῶρο, αὐτὴ ἡεὔκολη διαδικασία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Σκεφθεῖτε ἕνα παράδειγμα· ὅτι εἶναι μεγάλη ἀνάγκη νὰ προλάβω τὸ τραῖνο. Ἄργησα, τρέχω μὲ τὶς βαλίτσες μου στὰ χέρια, ἐκεῖνο φεύγει, τὸ χάνω καὶ προκειμένου νὰ τὸ προλάβω πετῶτὶς βαλίτσες μου καὶ τρέχω πιὸ γρήγορα, ὁπότε ἁρπάζω μιὰ λαβὴ καὶ ἀνεβαίνω. Πρόλαβα! Ἀνέβηκα! Δὲν λυπᾶμαι τὸν κόπο, οὔτε τὶς βαλίτσες (βαλίτσες εἶναι ὅσα «στερούμαστε» τὴν Μεγ. Τεσσαρακοστή). Σημασία ἔχει ὅτι πρόλαβα τὸ τραῖνο (ποὺ εἶναι ὁΧριστός, ὁστόχος ποὺ εἶπα).

Αὐτὴ ἡἐπιτυχία, μοῦδίνει τεράστια αὐτοπεποίθηση καὶ χαρά. Καταλαβαίνετε, ἀγαπητοί μου; Τελικά, ἡΜεγ. Τεσσαρακοστὴ δὲν μᾶς προτείνει στερήσεις καὶ κόπους. Μᾶς προτείνει νίκες!

Αὐτὸ μᾶς τὸ σύστησε ὁἴδιος ὁΧριστός! Νὰ μὴν παραιτούμαστε, νὰ μὴν ἐγκαταλείπουμε, νὰ τρέχουμε, νὰ παλεύουμε, νὰ διεκδικοῦμε καὶ νὰ στοχεύουμε στὴν νίκη.

Αὐτή, ἀκριβῶς εἶναι, ἡ«κατὰ Χριστὸν ζωή». Τὸ ἐπαναλαμβάνω: νὰ μὴν παραιτούμαστε, νὰ μὴν ἐγκαταλείπουμε, νὰ τρέχουμε, νὰ παλεύουμε, νὰ διεκδικοῦμε, νὰ στοχεύουμε στὴν νίκη. Τὰ λόγια τοῦΧριστοῦἦταν: «…κουράγιο! ἐγὼ τὸν νίκησα τὸν κόσμο», ἐννοοῦσε: γιὰ χάρη μας.

Μά! θὰ μοῦπεῖτε: ἡζωὴ …δὲν ἔχει πάντα νίκες! Δίκιο ἔχετε!

Γι’αὐτό, ἡ«κατὰ Χριστὸν» ζωή, δὲν προτείνεται ὡς παραμυθένια ζωή, δὲν εἶναι ψευδαίσθηση. Μᾶς διδάσκει νὰ ἀγωνιζόμαστε, νὰ παλεύουμε, νὰ ματώνουμε, νὰ πέφτουμε καὶ νὰ σηκωνόμαστε, διαρκῶς. Ὁκανόνας τῆς «κατὰ Χριστὸν» ζωῆς, εἶναι ἕνας καὶ μοναδικός: νὰ μὴν μένουμε πεσμένοι ἀλλὰ νὰ σηκωνόμαστε ὄρθιοι καὶ νὰ ξανασυνεχίζουμε. Βεβαιωμένοι ἀπόλυτα, ὅτι σὲ ὅλη αὐτὴν τὴν πορεία δὲν θὰ εἴμαστε μόνοι μας, θὰ ἔχουμε συντροφιά μας τὸν Χριστό. Γι’αὐτὸ λέγεται ζωὴ «κατὰ Χριστόν».

Τί διαφέρει ἡζωὴ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν δική μας, τὴν «κατὰ Χριστὸν ζωή»; Μά! ἀκριβῶς σ’αὐτό. Καὶ οἱἄλλοι ἄνθρωποι ἀγωνίζονται, παλεύουν, ματώνουν, πέφτουν καὶ σηκώνονται· ὅμως μόνοι τους, χωρίς τὸν Χριστό!

Αὐτὸ τὸ «μαζί μὲ τὸν Χριστὸ» ἢ«χωρὶς τὸν Χριστὸ» εἶναι ἡεἰδοποιὸς διαφορὰ τοῦἀνθρώπου μὲ τὰ ἄλλα ἔμβια ὄντα, ποὺ κι ἐκεῖνα τρῶν, πίνουν, ἀναπαράγονται καὶ ψοφοῦν. Κι ἐκεῖνα πλάσματα τοῦΘεοῦεἶναι, αἰσθάνονται, ἀγαποῦν ἐνστικτωδῶς, θυμοῦνται, θλίβονται· ὅμως ὁΧριστὸς σ’ἐμᾶς, ἔδωσε ὄχι μόνο αὐτήν, τὴν στοιχειώδη ζωή,· ἔδωσε, κατὰ πὼς μᾶς εἶπε: «… καὶ περισσσὸν ζωῆς». Τί θὰ πεῖ«περισσὸν ζωῆς»; Σὲ τί συνίσταται αὐτὸ τὸ «παραπάνω ἀπὸ ζωή»;

Σημαίνει τὸ δῶρο ποὺ μᾶς δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ διαχειριζόμαστε ἐμεῖς οἱἴδιοι τὴν ζωή μας μὲ δύο τρόπους: μὲ ὑπευθυνότητα καὶ μὲ ἐλευθερία. Τί θὰ ποῦν αὐτὰ τὰ δύο;

Διαχειρίζομαι τὴν ζωή μου ὑπεύθυνα, σημαίνει ὅτι δὲν καταργῶτὴν λογική μου. Ἐλέγχω τὰ αἰσθήματά μου καὶ δὲν ἐγκαταλείπω τὶς ὑποχρεώσεις μου. Ἔτσι, ὁκαθένας μας ἀποφασίζει, ρυθμίζει, τροποποιεῖ, βελτιώνει, προσαρμόζει λογικὰ τὶς πράξεις του καὶ τὶς σκέψεις του σὲ δυναμικὴ συνεργασία μὲ τὰ δεδομένα τῆς ἐποχῆς μας, μὲ τὴν οἰκογένειά μας, μὲ τὸν πνευματικό μας κ.ο.κ

Διαχειρίζομαι τὴν ζωή μου ἐλεύθερα, σημαίνει ὅτι μελετῶ, ρωτῶ, μαθαίνω ἀπὸ τὴν πείρα τῶν ἄλλων ἢτὴν δική μου ἐμπειρία, παίρνω γνῶμες πολλῶν, ἀλλὰ στὸ τέλος ἀποκρυσταλλώνω δική μου ἄποψη καὶ ἐλεύθερα τὴν ἀκολουθῶ, χωρὶς νὰ μοῦτὴν ἐπιβάλλει κανένας ἄλλος ἄνθρωπος ἢκαμμιὰ ἀνάγκη. Ἡἄποψή μου αὐτή, δὲν σημαίνει ὅτι εἶναι ἀλάνθαστη, ὅμως εἶναι ἡ…δική μου! Ἂν κάποτε διαπιστώσω ὅτι ἡἄποψή μου ὑπῆρξε λαθεμένη, τότε πάλι ἐλεύθερα τὴν ἀλλάζω. Μπορεῖστὸ μεταξὺ νὰ πόνεσα, ὅμως ὁπόνος αὐτὸς εἶναι ἐμπειρία, μεγάλος πλοῦτος.

Ὅταν λοιπόν, λέμε ὅτι ἕνας ἄνθρωπος ἀποφασίζει νὰ ζήσει «κατὰ Χριστόν», αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἀποφασίζει νὰ δημιουργήσει ὑπεύθυνη καὶ ἐλεύθερη σχέση μὲ τὸ Χριστό. Τὸ λέω συχνὰ καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω ἐπειδὴ τὸ θεωρῶἀπαραίτητο, ὅτι στὴν Ἐκκλησία δὲν ἐρχόμαστε γιὰ νὰ κατανοήσουμε μιὰ ἔννοια, ἀλλὰ ἐρχόμαστε γιὰ νὰ δημιουργήσουμε μιὰ σχέση. Κατὰ τὴν οἰκοδόμηση αὐτῆς τῆς σχέσεως χρειάζεται νὰ συμπεριφερθοῦμε ὑπεύθυνα καὶ ἐλεύθερα.

Ἐδῶχρειάζεται νὰ ἀνοίξω μιὰ παρένθεση: Ἡ«κατὰ Χριστὸν» ζωὴ δὲν εἶναι ἕνας καὶ στερεότυπος τρόπος ζωῆς. Σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦΘεοῦἔζησαν βασιλεῖς, στρατηγοί, σοφοί, ἀγράμματοι, οἰκογενειάρχες, μοναχοί, κληρικοί, ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιά, ἄλλοι σὲ βοῦρκο ἁμαρτωλότητος ἄλλοι σὲ παρθενία καὶ ἁγνότητα, σὲ παλάτια, σὲ πόλεις, σὲ σκῆτες, σὲ ἐρήμους, σὲ ἐλεύθερα πολιτεύματα, σὲ σκλαβιές, σὲ μαρτύρια κλπ. Ὅλοι αὐτοὶ ἔζησαν «κατὰ Χριστόν», ὅμως, μὲ διαφορετικὸ τρόπο ὁκαθένας τους, οἰκοδόμησαν ξεχωριστὴ σχέση μαζί Του, τήρησαν τὸ θέλημά Του, ἡἘκκλησία τοὺς ἀνακήρυξε ἁγίους της καὶ μᾶς τοὺς προβάλει σὰν παραδείγματα. Κλείνω τὴν παρένθεση.

Ὁπότε, ποιανοῦτὴν σχέση μὲ τὸ Χριστὸ θὰ μιμηθοῦμε; Ποιὸν ἀπὸ τοὺς παραπάνω θὰ ἀντιγράψουμε; Μὲ ποιὸν ἀπ’ ὅλους θὰ ταυτιστεῖὁκαθένας μας; Ἐδῶχρειάζεται νὰ ἀναπτύξουμε τὴν ὑπευθυνότητα καὶ τὴν ἐλευθερία ποὺ προανέφερα. Οἱζωὲς τῶν ἄλλων, τῶν ὁποιωνδήποτε ἄλλων, δὲν ἀντιγράφονται. Δὲν μποροῦμε νὰ μιμηθοῦμε τὶς πράξεις τους. Ἂν τὸ προσπαθήσουμε, θὰ πελαγοδρομήσουμε καὶ θὰ μπερδευτοῦμε. Θὰ κλονιστοῦμε συθέμελα καὶ τότε θὰ ρθεῖὁπονηρὸς καὶ θὰ μᾶς ρίξει στὴν ἀμφιβολία, στὴν ἀπόγνωση, μέχρι καὶ στὴν ἀπιστία.

Ὅμως, ὑπάρχει κι ἄλλος σοβαρὸς κίνδυνος: ὅταν νομίσουμε ὅτι μιμούμεθα ἐπαρκῶς τὶς ζωὲς κάποιων ἁγίων τῆς πίστεώς μας, ποὺ ἔζησαν τὴν «κατὰ Χριστὸν» ζωή, τότε κινδυνεύουμε νὰ ρθεῖπάλι ὁπονηρὸς καὶ νὰ μᾶς ρίξει στὴν ὑπερηφάνεια καὶ στὴν ἔπαρση, γιὰ τὸ τάχα κατόρθωμά μας. Καὶ ξέρουμε καλά, οἱχριστιανοί, ὅτι ἡὑπερηφάνεια εἶναι ἑωσφορικὴ ἁμαρτία. Λοιπόν, τί θὰ κάνουμε;

Νά! τὶ θὰ κάνουμε. Πρῶτα-πρῶτα θὰ μάθουμε καλὰ καὶ ὑπεύθυνα τὸ θέλημα τοῦΘεοῦ. Ὄχι, ἐξ ἀκοῆς, οὔτε ἀπὸ τὶς κινηματογραφικὲς ταινίες τῆς Μεγ. Ἑβδομάδος, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, τὴν Καινὴ Διαθήκη. Ἔπειτα θὰ βροῦμε στοὺς βίους τῶν Ἁγίων, πὼς βιώθηκε τὸ θέλημα τοῦΘεοῦσὲ διαφορετικὲς ἐποχές, ἀπὸ διαφόρους χριστιανούς. ἩἉγία Γραφή, ἀπὸ τὴν μιὰ καὶ πῶς τὴν ἔζησαν διαχρονικὰ οἱχριστιανοί, ἀπὸ τὴν ἄλλη. Ἔτσι θὰ καταλάβουμε τὴν τεράστια δυναμικὴ τῆς ἱερᾶς μας Παραδόσεως. Μέσα σ’αὐτὴν τὴν ἱερά μας Παράδοση ἀναπνέουμε κι ἐμεῖς, σήμερα.

Ὁπότε θὰ προσαρμόσουμε τὴν «κατὰ Χριστὸν» ζωὴ στὰ μέτρα μας. Θὰ σκεφθῶλογικὰ καὶ ἐλεύθερα: τί μπορῶνὰ κάνω ἐγώ, ἀπὸ ὅση ποικιλία παραδειγμάτων μοῦδίνει ἡἘκκλησία; Τί ταιριάζει στὴν ἐποχή μου; Τί ἁρμόζει στὸ χαρακτῆρα μου; Πόσες εἶναι οἱἀντοχές μου; Τί δέχεται ἡοἰκογένειά μου; Ὅμως, προσοχή: στὴν προσπάθειά μου αὐτὴ δὲν θὰ αὐτενεργήσω, οὔτε θὰ αὐθαιρετήσω, ἐπειδὴ τότε, θὰ βγῶἔξω ἀπὸ τὴν ἱερά μας Παράδοση. Θὰ κόψω ἄνθη μέσα ἀπὸ τὸν κῆπο τῆς Παραδόσεώς μας, ἀλλὰ μὲ ὑπευθυνότητα ἐπιλογῆς καὶ ἐλευθερία. Ἕνας σοφὸς ἅγιος, ἔλεγε: «ὅλες οἱπράξεις τῶν ἁγίων εἶναι ἀξιοθαύμαστες, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὅλες ἀξιομίμητες».

Ἐμεῖς, δὲν ζοῦμε στὶς Κατακόμβες, οὔτε στὰ βυζαντινὰ χρόνια, οὔτε στὰ ἁγιορείτικα μοναστήρια, οὔτε στὴν τουρκοκρατία. Ἡἐποχή μας ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὶς ἀρετές, δὲν προβάλει τὴν τιμιότητα, περιφρονεῖτὴν ἁγιότητα, μᾶλλον κάνει καὶ κάτι χειρότερο: ἐκτροχιάζει τὴν ἁγιότητα σὲ προγνωστικὸ καζαμία καὶ παράλογη θαυματουργία! Ὁπότε εἶναι ἐξάπαντος ἀνάγκη, τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, τὴν ἐμπειρία τῶν ἁγίων μας καὶ τὴν ποικιλότροπη «κατὰ Χριστὸν» ζωή, νὰ τὰ προσαρμόσουμε στὴν δική μας ἐποχὴ καὶ στὴν δική μας ζωὴ μὲ ὑπευθυνότητα καὶ ἐλευθερία.

Τί θέλω νὰ πῶ: Εἴπαμε ὅτι ἡΜεγ. Τεσσαρακοστὴ εἶναι ἡδιαδικασία ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ συνάντηση μὲ τὸν Ἀναστημένο Κύριο. Ἡδιαδικασία αὐτὴ προβλέπει νηστεία, ἐγκράτεια, ἐλεημοσύνη, προσευχὴ καὶ μελέτη Καινῆς Διαθήκης. Στόχος μας ποιός εἶναι; εἴπαμε νὰ διορθώσουμε τὴν συμπεριφορά μας, νὰ βελτιώσουμε τὸν χαρακτῆρα μας, νὰ καθαρίσουμε τὸν νοῦμας. Ὁπότε τί θὰ κάνουμε; Ἐδῶ, ἴσως χρειαστοῦμε τὴν βοήθεια ἑνὸς πνευματικοῦἀνθρώπου. Θὰ ἀντλήσουμε ἀπὸ τὴν ἱερά μας Παράδοση ὅ,τι μᾶς βοηθάει, ὅ,τι μᾶς ταιριάζει, ὅ,τι μᾶς ἐξυπηρετεῖπροκειμένου νὰ πετύχουμε τὸν στόχο μας ἀκολουθῶντας τὸν βηματισμὸ τῆς Μεγ. Τεσσαρακοστῆς, σήμερα. Ὄχι ὑπερβολές, ὄχι ἀκρότητες, ὄχι ἀντιγραφές, ἀλλὰ δημιουργικὲς συνθέσεις. Ὄχι αὐθαιρεσίες, οὔτε πειραματισμούς, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῆς Παραδόσεώς μας. Μὲ σύνεση, μὲ σοβαρότητα, μὲ ὑπευθυνότητα, μὲ ἐλευθερία.

Πόσο μπορῶνὰ νηστεύσω κι ἀπὸ τί; πόσο εἶναι ἐφικτὸ νὰ ἐγκρατευθεῖτὸ ζευγάρι; πόσο μπορῶνὰ προσευχηθῶκαὶ πῶς; ποιά ἱερά μας Κείμενα μπορῶνὰ μελετήσω καὶ μὲ ποιόν τρόπο; Στὴ συνέχεια, πῶς μπορῶνὰ διορθώσω τὴν συμπεριφορά μου; Πῶς μπορῶνὰ βελτιώσω τὸν χαρακτῆρα μου; πῶς μπορῶνὰ καθαρίσω τὸν νοῦμου; Δηλ. πῶς μπορῶνὰ ἀρχίσω νὰ ζῶ«κατὰ Χριστόν». Τί σημαίνει νὰ ζήσω «κατὰ Χριστόν»; Σημαίνει νὰ συζήσω μὲ τὸν Χριστό, αὐτὸ σημαίνει! Κι ὅταν οἱἄνθρωποι ἀρχίσουμε νὰ συζοῦμε μὲ τὸ Χριστό, τότε Ἐκεῖνος ἔρχεται καὶ κατασκηνώνει μέσα μας καὶ ἀρχίζει τὴν διαδικασία τῆς θεώσεώς μας.

Ἐπιμένω, μὴν ξεχνᾶτε! ὅλα αὐτὰ μὲ ὑπευθυνότητα καὶ ἐλευθερία. Γιατί ἐπιμένω; Ἐπειδή, πολλὲς φορὲς ζοῦμε τόσο λαθεμένα τὴν «κατὰ Χριστὸν» ζωή μας, ποὺ μᾶς δημιουργεῖται ἡἐντύπωση ὅτι κάνουμε ἀγγαρεία. Νομίζουμε ὅτι ὁΘεὸς θέλει νὰ στερούμαστε κι ὅταν στερούμαστε ἱκανοποιεῖται. Νομίζουμε ὅτι ἡἘκκλησία ἐφευρίσκει ἐξιλεωτικὲς ποινὲς γιὰ τὰ παιδιά της. Ὅτι τάχα, ὑπάρχει στὴν Πίστη μας ἕνας μακρὺς κατάλογος μὲ «μή», ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἀποφεύγουμε. Κι ἕνας τεράστιος κατάλογος μὲ «πρέπει», ποὺ χρωστᾶμε νὰ ἐκπληρώνουμε. Καὶ ὅλα αὐτά, χωρὶς λογικὴ καὶ χωρὶς κανένα δικαίωμα ἐλεύθερης ἐπιλογῆς. Ἔ! λοιπόν, σᾶς τὸ λέω ἀπερίφραστα, ὅτι αὐτὰ δὲν εἶναι ἡ«κατὰ Χριστὸν» ζωή. Ἡ«κατὰ Χριστὸν» ζωὴ δὲν εἶναι ἀγγαρεία. ὉΘεὸς δὲν θέλει νὰ στερούμαστε, δὲν ἱκανοποιεῖται ὅταν ὑποφέρουμε. ἩἘκκλησία δὲν ἔχει ποινές. Στὴν Πίστη μας δὲν ὑπάρχουν «μή», δὲν ὑπάρχουν «πρέπει».

Φοβᾶμαι, ὅτι τώρα, κάποιοι ἀπὸ σᾶς θὰ μοῦπεῖτε: τὴν ψυχὴ μᾶς ἔβγαλες! Θὰ μᾶς πεῖς, τελικά, τί εἶναι ἡ«κατὰ Χριστὸν» ζωή;

Ἀγαπητοί μου, Πατέρες, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μου, Ζωὴ «κατὰ Χριστὸν» εἶναι ὅ,τι φέρνει χαρὰ στὸν ἄνθρωπο!

ὉΧριστὸς ἐπέμενε καὶ τὸ ἐπανέλαβε πολλὲς φορὲς τὸ βράδυ τῆς Μεγ. Πέμπτης, λίγο πρὶν παραδοθεῖστοὺς σταυρωτές του: «Σᾶς ἀφήνω τὴν χαρά μου, …ἐγὼ ἦρθα γιὰ νὰ χαίρεσθε, μὲ τέτοια χαρὰ καὶ τόση χαρά, ποὺ κανεὶς ποτὲ δὲν θὰ μπορεῖνὰ σᾶς τὴν πάρει».

Τί εἴδους χαρὰ ἐννοοῦσε ὁΚύριός μας; Καὶ ποῦτὴν εἶχε Ἐκεῖνος τὴν χαρά, λίγες ὥρες πρὶν τὴν σταύρωσή του, τὴν ὁποία μάλιστα προγνώριζε ὅτι θὰ συμβεῖ; Κάθε χαρά, εἶναι «κατὰ Χριστόν»; Ὑπάρχει χαρὰ μακρυὰ ἀπὸ τὸν Χριστό; Αὐτὰ εἶναι ἀδυσώπητα ἐρωτήματα ποὺ χρειάζεται ν’ ἀπαντηθοῦν.

Πρῶτα ν’ἀποφύγουμε μιὰ παρεξήγηση: ὑπάρχει, ἆρα γε, χαρὰ στὴν ἁμαρτία; Εἶπα ὅτι ζωὴ «κατὰ Χριστὸν» εἶναι ὁτιδήποτε φέρνει χαρὰ στὸν ἄνθρωπο. Μπορεῖ, λοιπόν, κάποιος νὰ πεῖ, ‘ἐγὼ χαίρομαι ποὺ ἁμαρτάνω’; Σᾶς ἀπαντῶκατηγορηματικά: ὄχι! Δὲν ἀκούστηκε ποτὲ ἄνθρωπος νὰ λέει ‘χάρηκα στὴ ζωή μου ποὺ ἁμάρτανα’, ποτέ! Ἀντίθετα· πολλοὶ εἶπαν ‘ἄδικα χαράμισα χρόνια βουτηγμένος σὲ ἁμαρτίες’. Ξέρετε γιατί; ἐπειδή, ἡἁμαρτία ποτὲ δὲν φέρνει χαρά, ἀληθινὴ χαρὰ στὸν ἄνθρωπο. Χαίρεται, μὲ τὶς ἁμαρτίες του, ἔστω γιὰ λίγο, ξέρετε ποιός; αὐτός, ποὺ ποτὲ δὲν βίωσε τὴν μοναδικὰ ἐξαιρετικὴ νίκη, ποὺ εἶναι ἡνίκη κατὰ τῆς ἁμαρτίας. Ὅποιος νοιώσει αὐτὴ τὴν νίκη, δὲν ξαναγυρίζει ποτὲ στὴν ἁμαρτία του.

Νὰ σᾶς πῶἕνα παρεμφερὲς παράδειγμα: οἱἄνθρωποι …ζοῦμε! ὅταν λέμε ὅτι ζοῦμε, ἐννοοῦμε ὅτι χτυπάει ἡκαρδιά μας καὶ τρέχει τὸ αἷμα στὶς φλέβες μας· ὅμως, ἡἉγία Γραφὴ λέει τὸ ἀντίθετο, ὅτι δὲν ζοῦμε ὅλοι. Πολλοὶ «νομίζουν ὅτι ζοῦν, ὅμως στ’ ἀλήθεια εἶναι νεκροί». Ὅταν ἡἘκκλησία λέει ‘ζῶ’ ἐννοεῖ: γνωρίζω ποῦβρισκόμουν πρὶν γεννηθῶ, γιατὶ γεννήθηκα, γιατὶ ὑπάρχω, ποιὸς εἶν’ὁρόλος μου στὴν ζωὴ καὶ τί θὰ συμβεῖστὸ τέλος μου. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἀμείλικτα ἐρωτήματα βρίσκουν τὶς ἀπαντήσεις τους μέσα στὸ ἀναπόφευκτο γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως.Ὅποιος δὲν πιστεύει στὴν Ἀνάσταση, ἡζωή του δὲν ἔχει προοπτική. Ζωὴ χωρὶς προοπτικὴ δὲν ἔχει ἀξία, ὁπότε δὲν ἔχει καὶ νόημα ὕπαρξης.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἁμαρτία: συνεχίζει νὰ ἁμαρτάνει ὅποιος δὲν ἀντικατέστησε τὴν ἁμαρτία μὲ καθαρότητα τοῦνοῦ, τῶν πράξεων καὶ τῶν προθέσεών του. Οἱἄνθρωποι εἴμαστε «ἐκ τῆς φύσεώς μας» πλασμένοι γιὰ τὸ καλό, γιὰ τὸ καθαρό, γιὰ τὸ ὄμορφο. Ἡἁμαρτία εἶναι «παρὰ φύσιν» κατάσταση, μᾶς βλάφτει, μᾶς ἀμαυρώνει, μᾶς ἀλαφιάζει, μᾶς πονάει καὶ μᾶς κακογερνάει.

Λοιπόν, γιατὶ νηστεύουμε; Γιατὶ ἐγκρατεύονται τὰ ζευγάρια; Γιατὶ διορθώνουμε τὸ χαρακτῆρα μας; Γιατὶ βελτιώνουμε τὴν συμπεριφορά μας; Γιατὶ προσπαθοῦμε νὰ καθαρίσουμε τὸν νοῦμας;

Μά! γιὰ τὴν δική μας …«πνευματικὴ εὐζωΐα».

Μᾶς τὰ συστήνει ὁΧριστὸς ἐπειδὴ θέλει νὰ ἐπιστρέψουμε στὴν παραδείσια κατάστασή μας, ὅπου ἡκαλωσύνη, ἡεὐπρέπεια, ἡἀρετή, ἡἁγιότητα ἦταν φυσικά μας ἰδιώματα.

Μᾶς τὰ προτείνει ἡἘκκλησία γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι ἀξίζουμε περισσότερο ἀπὸ τὶς ἀπαιτήσεις μας. Γιὰ νὰ μὴν μᾶς ρίχνουν χαμηλὰ τὰ πάθη μας, γιὰ νὰ μὴν μᾶς σέρνουν οἱὀρέξεις μας, τὰ νεύρα μας, οἱἐγωϊσμοί μας καὶ οἱἀδυναμίες μας. Στερούμαστε ἀπὸ μόνοι μας ὁτιδήποτε μᾶς σκλαβώνει, ὥστε νὰ σταθοῦμε ψηλότερα ἀπ’αὐτό. Γιὰ ν’ἀποκτήσουμε αὐτοπεποίθηση, δυναμισμό, ἀντοχή, ἐπιβολὴ στὸν ἑαυτό μας καὶ τελικά, γιὰ νὰ νικήσουμε τὴν ζωή.

Δὲν μᾶς τὰ ἐπιβάλλει ὁΘεός, δὲν μᾶς τὰ ὁρίζει στανικὰ ἡἘκκλησία, μόνοι μας ξέρουμε ποῦπάσχουμε καὶ γυρεύουμε τὸ ἀνάλογο ἀντίδοτο. Ὄχι αὐθαίρετα φάρμακα οὔτε ἀμφίβολα βοτάνια, ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὴν ἱερά μας Παράδοση, σύμφωνα μὲ ὅσα μᾶς φανέρωσε τὸ Εὐαγγέλιο.

Ἔτσι ἡ«κατὰ Χριστὸν» ζωή, φέρνει χαρά, ὀμορφιά, αὐτοπεποίθηση, δυναμισμὸ καὶ ρεαλισμό. Δίνει παρρησία, ὄχι ἄγχος· πατάει στέρεα· ὄχι σὲ ψευδαισθήσεις. Ἡ«κατὰ Χριστὸν» ζωὴ εἶναι ταπεινή, ὁπότε διώχνει τοὺς φαρισαϊσμούς· εἶναι ἀληθινή, ὁπότε ἐλευθερώνει ἀπὸ ἐνοχές· ἔχει παρρησία, δὲν εἶναι δειλή, ἐκπέμπει σοβαρότητα καὶ ὑγιὲς φρόνημα, ὄχι ἀρρωστημένες θρησκοληψίες, γεροντισμοὺς καὶ ἀνυποληψίες.

Στὴν «κατὰ Χριστὸν» ζωὴ δὲν μὲ ὑποκαθιστᾶὁΧριστός, δὲν ἐξαφανίζει ὁπνευματικὸς τὴν προσωπικότητά μου, δὲν μὲ ἐξουθενώνει μὲ ποινὲς ἡἘκκλησία. Ἐγὼ ἀποφασίζω νὰ ζήσω «κατὰ Χριστόν», ἐγὼ ἀποφασίζω νὰ Τὸν προσκαλέσω ὅποτε θέλω στὴ ζωή μου καὶ νὰ Τὸν κρατήσω κοντά μου ὅσο θέλω.

Δὲν μοῦἐπιβάλλεται τίποτε. Καμμιὰ στέρηση, κανένα «πρέπει», κανένα «μή». Δὲν μοῦζητᾶτίποτε ὁΘεός, παρὰ μόνο τὶς ἁμαρτίες μου γιὰ νὰ τὶς διαγράψει, ὥστε, χωρὶς τύψεις νὰ συνεχίσω ἐλεύθερα, λογικὰ καὶ μὲ ἀξιοπρέπεια τὴν ζωή μου. Μόνος μου ἀποφασίζω νὰ στερηθῶτὶς ἁμαρτίες μου, τὰ πάθη μου, τὶς ἀδυναμίες μου, τὰ λάθη μου, ἐπειδὴ ἔχω πεισθεῖὅτι αὐτὰ μοῦστεροῦν τὴν χαρὰ ἀπὸ τὴν ζωή μου. Μόνος μου ἐμπιστεύομαι τὸν Χριστὸ καὶ καταθέτω στὰ χέρια Του τὸν κακό μου ἑαυτό, γιὰ νὰ μὲ ἀλλάξει, νὰ μὲ διορθώσει, νὰ φωτίσει μὲ τὸ φῶς Του τὴν ζωή μου.

Εἶπα: «μόνος μου …καταθέτω στὰ χέρια Του τὸν ἑαυτό μου…» ναί! καλὰ τὸ εἶπα, ὅπως ἀκριβῶς καταθέτω τὰ χρήματά μου σ’ ὅποια Τράπεζα μοῦδίνει μεγαλύτερο ἐπιτόκιο!

Δική μου εἶναι ἡἀπόφαση νὰ ζήσω «κατὰ Χριστόν», λογικὴ καὶ ἐλεύθερη ἐπιλογή μου. Ὁπότε ἡΜεγ. Τεσσακοστὴ δὲν εἶναι στέρηση, δὲν εἶναι ὑποχρέωση, εὐκαιρία εἶναι, τὸ συμφέρον μου εἶναι. Ἐπιδίωξη εἶναι, ζητῶἐγὼ ὁἴδιος νὰ μὲ πάρει στὴν ἀγκαλιά Του, ἐπειδὴ ξέρω καλά, ἔχω πεισθεῖἀπόλυτα ὅτι χέρια τοῦΘεοῦ, εἶναι χέρια καλά. Τὰ μόνα καλὰ καὶ τρυφερὰ χέρια.

Τότε, αὐτὸς ὁτεσσαρακοστιανὸς βηματισμὸς δὲν βαστάει μόνο ὅσο ἡΣαρακοστή, διαρκεῖὅλο τὰ χρόνο. Γίνεται τρόπος ζωῆς μου. Καὶ εἶναι ἡδική μου, ἡπροσωπικὴ «κατὰ Χριστὸν» ζωή. Καὶ εἶναι τόσο ὄμορφη ζωή. Ἐπειδή, τότε εἶναι ποὺ ὁἄνθρωπος ἀποκτᾶμοναδικὴ καὶ προσωπικὴ σχέση μὲ τὸν Θεό. Συζεῖμαζί Του. Κάθε φορὰ ρωτᾶ: «αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμῶ, τὸ θέλεις, Θεέ μου; ἂν ‘ναι’, τὸ πράττω. Ἂν αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμῶδὲν τὸ θέλεις, ἐμπιστεύομαι τὴν κρίση σου, ἂς γίνει τὸ θέλημά Σου». Ὁδηγῶντας τὸ αὐτοκίνητο, περπατῶντας στὸ δρόμο, κολυμπῶντας στὴ θάλασσα, ἢγονατιστὸς ἢξαπλωμένος, προσεύχομαι: «εὐχαριστῶΘεέ μου γιὰ ὅσα μοῦδίνεις καὶ γιὰ ὅσα, ἀπὸ ἀγάπη, μοῦστερεῖς, …φανέρωσέ μου τὸ θέλημά Σου, …δός μου ἐσὺ τὴν δύναμη νὰ τὸ ἐφαρμόσω, μόνος μου δὲν τὰ καταφέρνω, προσπάθησα, τὸ …ξέρεις»!

Αὐτὸ σημαίνει «ζῶσυνεταιρικὰ» μὲ τὸ Χριστό, μὲ ἐμπιστοσύνη καὶ σιγουριά. Δὲν Τοῦλέω: «γιατὶ σὲ μένα, Θεέ μου»! ἀλλὰ λέω: «καλύτερα σὲ μένα, ποὺ Σὲ ξέρω καὶ σ’ἀγαπῶ, ἂν τὸ ἔδινες σὲ ἄλλον, μπορεῖνὰ μὴν τὸ ἄντεχε». Δὲν Τοῦλέω: «πᾶρε τὸ σταυρό μου»! ἀλλὰ λέω: «δυνάμωσε τὴν πλάτη μου καὶ τὰ μπράτσα μου γιὰ νὰ τὸν σηκώσω…».

Ἔτσι οἱἄνθρωποι γινόμαστε ἀνθεκτικοί, ὄχι ψεύτικοι! Χαιρόμαστε τὴν ζωή μας, ὅσο κι ἂν μᾶς πονάει, τὴν ἀπολαμβάνουμε μὲ ἦττες καὶ νίκες. Δὲν εὐτελίζουμε τὴν προσωπικότητά μας, ἐπειδὴ τὴν χτίζουμε διαρκῶς. Δὲν τεμπελιάζουμε. Τὰ χέρια μας, τὴν ἡμέρα δουλεύουν ἀκατάπαυστα καὶ τὴν νύχτα ὑψώνονται στὸν οὐρανό.

Εἶπα, «ὑψώνονται…»· ἄρα λοιπόν, σ’αὐτὸν τὸν βηματισμὸ τῆς «κατὰ Χριστὸν» ζωῆς, δὲν εἴμαστε μόνοι. Τραγικὸ νὰ ζεῖκανεὶς χωρὶς Θεό. Οὔτε τὴν χαρά του ξέρει ν’ἀπολαύσει, μόνος, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὶς δυσκολίες του μπορεῖνὰ σηκώσει, μονάχος. Στὴν «κατὰ Χριστὸν» ζωὴ δὲν εἴμαστε μόνοι, ποτέ.

Προπονητής, ἀθλητικὸς γιατρός, σύντροφος, συνοδοιπόρος, συνεργὸς καὶ συναθλητὴς εἶναι ὁἴδιος ὁΧριστός, μέσῳτῆς λειτουργικῆς καὶ μυστηριακῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἔτσι ὅπως αὐτὴ ἐντείνεται στὴν περίοδο τῆς Μεγ. Τεσσαρακοστῆς.

Λειτουργίες «τετελειωμένες», Λειτουργίες προηγιασμένες, Χαιρετισμοί, Ἀπόδειπνα, εὐχὴ μὲ τὸ κομποσχοίνι (δὲν εἶναι μόνο φυλαχτὸ στὸν καρπό), περισσότερη προσευχή, λίγες μετάνοιες, ἐξομολόγηση, εὐχέλαιο, ἀρκετὴ μελέτη τῆς Ἁγίας

Γραφῆς κ.ἄ., τί εἶναι ὅλα αὐτά; βήματα εἶναι, τῆς «κατὰ Χριστὸν» ζωῆς, ποὺ ὀμορφαίνουν τὴν Μεγ. Τεσσαρακοστὴ τῆς ζωῆς μας καὶ μᾶς ὁδηγοῦν στὸ τέλος τῆς Μεγ. Ἑβδομάδος, γιὰ νὰ συναντήσουμε ἐκεῖ«τὸν ἐραστὴ τῆς ψυχῆς μας» τὸν Ἀναστημένο Κύριό μας.

(Εἶπα, «ἐραστὴ τῆς ψυχῆς μας…»! Θὰ μοῦπεῖτε, τώρα, τί ξέρει ἡἐποχή μας ἀπὸ ἔρωτα καὶ ἀγάπη; Δὲν μιλῶγιὰ τὸν ἔρωτα καὶ τὴν ἀγάπη ποὺ τὰ συναντᾶμε στὸ δρόμο, ποὺ ντρεπόμαστε ὅταν τὰ βλέπουμε στὴν τηλεόραση καὶ ποὺ κλαῖμε ὅταν τὰ διαβάζουμε κουρελιασμένα στὰ διαζύγια. Ὅμως, αὐτὸ τὸ θέμα θὰ τὸ θίξω σὲ ἄλλη εὐκαιρία).

Τότε, λοιπόν, μόνο ὅταν συναντήσουμε «τὸν ἐραστὴ τῆς ψυχῆς μας», μόνο τότε μαλακώνει ἡκαρδιά μας, κατανύσσεται ἡψυχή μας, γαληνεύει ἡσκέψη μας, συμφιλιωνόμαστε μὲ τοὺς συνανθρώπους μας, ἀγαπᾶμε τοὺς δικούς μας, κλείνουμε τὸ μάτι στοὺς ἐχθρούς μας, ἑρμηνεύουμε ὅλα ὅσα μᾶς συμβαίνουν (εἴτε καλὰ εἴτε κακά), τὰ προσπερνᾶμε ὅλα, δὲν φοβόμαστε τίποτε, ὀμορφαίνει ὁκόσμος γύρω μας, χαιρόμαστε τὰ πάντα, διαφεντεύουμε τὴν ζωὴ μὲ τὰ χέρια μας, αἰσθανόμαστε φίλοι τοῦΧριστοῦ, «οἰκεῖοι» τοῦΘεοῦκαὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας Του. Αὐτὴ εἶναι ἡ«κατὰ Χριστὸν» ζωή, ἀγαπητοί μου.

Κάτι ξέχασα…! Δὲν εἶπα τίποτε γιὰ τὴν κόλαση! Μά! τί νὰ πῶ; τὴν κόλαση τὴν ζοῦμε κάθε μέρα, ἀπὸ ἐδῶἀκόμα. Μιὰ ἁπλὴ περιήγηση στὰ δελτία εἰδήσεων φανερώνει τὴν κόλαση στὴν ὁποία ἤδη ζοῦμε. ἩἘκκλησία μιλάει γιὰ παράδεισο, γιὰ ζωή, γιὰ χαρά, γιὰ Χριστό. Ἔλεγε ἕνας πονεμένος σοφός, ἅγιος ἄνθρωπος: «ἂν μοῦἔλεγαν ὅτι ὁΧριστὸς εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸν παράδεισο, θὰ προτιμοῦσα νὰ πάω στὸ Χριστὸ κι ὄχι στὸν παράδεισο». Καὶ κατέληγε: «Κύριε, κι ἂν δὲν ὑπῆρχε παράδεισος θὰ σ’ἀγαποῦσα κι ἂν δὲν ὑπῆρχε κόλαση θὰ σὲ λογάριαζα».

Ὅμως, νὰ σᾶς πῶκάτι καὶ γιὰ τὴν κόλαση. Ξέρετε τί εἶναι κόλαση; Κόλαση εἶναι ἡἔλλειψη κοινωνίας μὲ τὸ Χριστό. Ἡ«κατὰ Χριστὸν» ζωή, ὅπως σᾶς τὴν περιέγραψα, χωρὶς θεία Κοινωνία δὲν εὐδοκιμεῖ. Ὅσα σᾶς εἶπα, εἶναι τὰ δικά μας βήματα πρὸς τὸν Χριστό. Ἡθεία Κοινωνία εἶναι ὁἴδιος ὁΧριστὸς ποὺ ἔρχεται σὰν φῶς γιὰ νὰ φωτίσει τὸ βαθὺ καὶ σκοτεινὸ χάος μέσα μας. Ζωὴ «κατὰ Χριστὸν» εἶναι τὸ μπόλιασμα τῆς ζωῆς μας στὴν ζωή Του. Χωρὶς αὐτὸ τὸ μπόλιασμα μένουμε ἀγριόδενδρα, χωρὶς καρπούς. Χωρὶς θεία Κοινωνία ἡσχέση μας μαζί Του εἶναι σχέση φιλοσοφική, θεωρητική… καὶ ἡἀγάπη μας πρὸς Ἐκεῖνον εἶναι ἀγάπη …πλατωνική, ἐνῶμὲ τὴν θεία Κοινωνία… γίνεται ἐρωτική, πραγματική, ζωντανή, ζεστή.

Ἐδῶἔρχεται τρομαγμένος, πανικόβλητος ὁπονηρός, νὰ μᾶς ψιθυρίσει τὸ ἔσχατο ψέμμα του: Μά! εἶσαι ἄξιος γιὰ νὰ κοινωνήσεις; Ψέμμα σατανικό, «παγίδα λιμοκτόνος»! Ταπείνωση μᾶς χρειάζεται καὶ λογικὴ συναίσθηση! Γιατί, ποιός εἶναι ἄξιος; Μήπως ἐμεῖς ποὺ σᾶς κοινωνᾶμε; ξέρουμε οἱἱερεῖς, ὅτι πολλὰ πρωϊνὰ Κυριακῶν, ὅταν ξυπνᾶμε, θέλουμε νὰ τρέξουμε μακρυὰ ἀπὸ τὶς Ἐνορίες μας, νὰ πᾶμε νὰ κρυφτοῦμε στὰ βουνά, ἐπειδὴ δὲν ἔχουμε πόδια νὰ ρθοῦμε ἐδῶ, οὔτε μάτια νὰ κοιτάξουμε τὸ Χριστό. Ὅμως, …ἐρχόμαστε (καὶ μακάρι νὰ μᾶς ὑπολογίσει, ὁφιλάνθρωπος Θεός, ἔστω αὐτὸ τὸ ψυχικὸ κόστος). Λειτουργοῦμε ταπεινωμένοι, γιὰ χάρη σας, ἐπειδὴ ἐσεῖς εἶστε πιὸ ἄξιοι ἀπὸ ἐμᾶς καὶ περιμένετε νὰ κοινωνήσετε ἀπὸ τὰ χέρια μας. Γιὰ χάρη σας, κοινωνᾶμε κι ἐμεῖς. Ἕνα μόνο εἶναι τὸ ἐλαφρυντικό μας, ὅτι δὲν κρίνουμε ποτὲ τὸν ἑαυτό μας ἄξιο. Ἀλλοίμονο σ’αὐτόν, ποὺ κρίνει τὸν ἑαυτό του ἄξιο. Ξέρουμε ὅτι «θὰ κριθεῖχωρὶς ἔλεος, αὐτὸς ποὺ δὲν δείχνει ἔλεος».

Ἀγαπητοί μου, Πατέρες, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μου.

ὉΘεὸς μᾶς ἔπλασε, ὅμως δὲν τοῦἔχουμε καμμιὰ ὑποχρέωση γι’αὐτό. ὉΧριστὸς σταυρώθηκε γιὰ μᾶς, ὅμως ποτὲ δὲν μᾶς ζήτησε εὐθύνες γι’αὐτό. Μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ἐπέμενε συνεχῶς «χαίρετε… πάλι θὰ σᾶς τὸ πῶ, νὰ χαίρεσθε».

Καταλαβαίνετε, ἀδελφοί;

Νηστεύουμε, ἐγκρατευόμαστε, καλλιεργοῦμε τὸν ἑαυτό μας, διορθώνουμε τὸν χαρακτῆρα μας κ.ἄ. ὄχι ἐπειδὴ αὐτὰ εἶναι ἀναγκαῖες ὑποχρεώσεις μας καὶ ἀπαραίτητα καθήκοντα ἀπέναντι στὸ Θεό. Ὅσα κάνουμε, ὅσα στερούμαστε, ὅσα προσφέρουμε στὸ Θεό, εἶναι εὐκαιρίες ποὺ ὠφελοῦν τὸ δικό μας συμφέρον. Δὲν μᾶς ἔπλασε ἀπὸ κάποια ἀνάγκη του, ὁΘεός. Δὲν ὠφελήθηκε ὁΧριστὸς μὲ τὴν σταύρωσή Του. Ἀπὸ ἀγάπη γιὰ μᾶς, ἔγιναν ὅλα.

ἩΜεγ. Τεσσαρακοστὴ μᾶς ὑποδεικνύει τὸ ὄφελός μας. Βῆμα-βῆμα μᾶς ὁδηγεῖστὸν Ἀναστημένο Κύριο, ποὺ μᾶς πῆρε στὴν πλάτη Του καὶ μᾶς κουβαλάει γιὰ νὰ μᾶς ξεκουράσει: «ἐλᾶτε σὲ μένα οἱκουρασμένοι καὶ οἱβαρυφορτωμένοι κι ἐγὼ θὰ σᾶς ξεκουράσω», μᾶς εἶπε. Ἡζωὴ δὲν εἶναι κούραση, ἡἁμαρτία εἶναι. Τὰ προβλήματα καὶ οἱστενοχώριες δὲν εἶναι ἀνυπέρβλητα, ἡἀπελπισία μας εἶναι.

ἩΜεγ. Τεσσαρακοστὴ μᾶς φέρνει νίκες, μᾶς προτείνει λύσεις, μᾶς ἐλευθερώνει ἀπὸ σκλαβιές, μᾶς διώχνει τὶς ψευδαισθήσεις, μᾶς φέρνει στὰ συγκαλά μας, μᾶς φέρνει χαρά. Καὶ ἡμεγαλύτερη χαρά, εἶναι ἡδιαρκὴς παρουσία τοῦΧριστοῦστὴν ζωή μας. Στὴν ζωή μας, ποὺ δυστυχῶς κάποτε τὴν συνηθίζουμε μίζερη, τραγικὴ καὶ ἀπέλπιδα, ἐπειδή, οὔτε τὸ χωράει ὁνοῦς μας, ὅτι ὁΧριστός, ἀκόμα καὶ σ’ἐκείνη τὴν κατάντια μας, δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει.

Τότε, μά! ἀκριβῶς τότε, ἂν ἀκούσει ἀπὸ τὸ στόμα μας ἔστω κι ἕναν ψίθυρο μετανοίας, ἂν ἀφουγκραστεῖστὴν καρδιά μας ἔστω κι ἕνα θρόϊσμα ἐλπίδας, ἂν δεῖστὸ πρόσωπό μας ἔστω κι ἕνα δάκρυ ἐμπιστοσύνης, σ’ Ἐκεῖνον λοιπόν, τότε, ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦοὐρανοῦΤου ὁΧριστός, ἐξακοντίζεται σὰν ἀστραπή, ἐκτινάσσεται σὰν βολίδα, σχίζει τὸ σύμπαν κι ἔρχεται νὰ μᾶς βρεῖ. Σ’ὅποιο βοῦρκο κι ἂν καθόμαστε, σ’ὅποια σκοτάδια κι ἂν περπατᾶμε, ἔρχεται δίπλα μας, χωρὶς θόρυβο, σιωπηλὸς χωρὶς κουβέντες, κάθεται κοντά μας νὰ μᾶς συντροφεύσει, νὰ μᾶς κάνει παρέα, νὰ μᾶς πεῖ«ἐδῶεἶμαι, μὴ φοβᾶσαι». Περιμένει, περιμένει ὁμεγάλος Ζητιάνος τῆς ψυχῆς μας ν’ἀποφασίσουμε ἐμεῖς. Νὰ ἀποφασίσουμε, πότε θὰ τοῦποῦμε «πᾶμε

Κύριε». Καὶ τότε, ὅταν ποῦμε «πᾶμε Κύριε», μᾶς ἁρπάζει στὴν ἀγκαλιά Του καὶ σὰν σφεντόνα μᾶς ἐπιστρέφει στὴ Βασιλεία Του. Ξέρετε, γιατί; Γιὰ νὰ μᾶς τὴν χαρίσει, ἐπειδὴ κάποτε μᾶς ὀνόμασε κληρονόμους Του.

Μπροστὰ σ’αὐτὴν τὴν Μεγ. Τεσσαρακοστή, ποὺ ἀνοίγεται μὲ τὸν ἀποψινὸ Κατανυκτικὸ ἑσπερινὸ μπροστά μας, συγχωρέστε με σᾶς παρακαλῶ, Ἱερεῖς τὸν ἀρχιερέα σας, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς τὸν Ἐπίσκοπό σας, ὡς ἄνθρωπο καὶ συνάνθρωπό σας καὶ εὔχομαι, εὐλογῶκαὶ σᾶς συγχωρῶὅλους σας ἀνεξαιρέτως. Ἂς συγχωρεθοῦμε μεταξύ μας γιὰ νὰ μᾶς συγχωρέσει ὅλους, ὁκαλὸς Θεός. Ἀμήν.

Eordaia.org

Όλα τα άρθρα του συντάκτη ›

Eordaia.org

Σχετικά άρθρα

«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ – ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ » ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΘΙΜΟΥ

ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΘΙΜΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ (ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ)

Ομιλία Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου στον Α΄ Κατανυκτικό Εσπερινό της Συγχωρήσεως