ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ… ΓΡΑΦΕΙ Ο π. ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΜΑΝΑΔΗΣ

«Τῼἁγίῳ καὶ Μεγάλῳ Σαββάτῳ τὴν θεόσωμον ταφὴν καὶ τὴν εἰς ἅδου κάθοδον τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦἑορτάζομεν, δι’ ὧν τῆς

φθορᾶς τὸἡμέτερον γένος ἀνακληθέν, πρὸς αἰωνίαν ζωὴν μεταβέβηκε.

ΚΑΤΑτὸἅγιοκαὶΜεγάλοΣάββατογιορτάζουμετὴνἴδιατὴνθεόσωμηταφὴκαὶτὴνκάθοδοστὸνἅδητοῦΚυρίουκαὶΘεοῦκαὶΣωτήραμαςἸησοῦΧριστοῦ, μὲτὴνὁποίατὸἀνθρώπινογένοςἀνακλήθηκεκαὶμετέβηστὴναἰωνίαζωή».

Ὥστελοιπόν, «ἐντάφῳσωματικῶς, ἐνἅδου (τόπῳ) δὲμετὰψυχῆς… πάνταπληρῶνὁἀπερίγραπτος». Ἦλθε καὶἡ μεγάλη ὥρα τῆς ἐκπληρώσεως τῆς προφητείας Ἰωνᾶ. Ἔπρεπε νὰ μείνη καὶ στὴν κοιλιὰ τοῦ κήτους τῆς γῆς ἐπὶ τρεῖς μέρες. Δὲν βιάζεται ὁ Χριστός. Ὑπομένει τὶς διαδοχικὲς ἄκρες ταπεινώσεις. Ἀπὸ τὴν ἐνανθρώπησι στὴν Βηθλεὲμ μέχρι τὶς ἀντιλογίες καὶ τὴν ἀμφισβήτησι ἐπὶ τρία χρόνια, τὸν ἐπιχειρηθέντα λιθοβολισμό, τὴν προδοσία, τὴ σύλληψι, τὰ ψευτοδικα-στήρια ἐπὶ μία νύχτα ἀπὸὅλους τοὺς φανταγμένους τῆς ἐξουσίας, ἔπλυνε τὰ χέρια του ὁἄλλος καὶ ξέμπλεξε μὲ τὸν ἔλεγχο, τὸν ἐμπαιγμὸ τῶν ἐμπτυσμάτων, τῶν κολαφισμῶν, μὲ πορφύρα, μὲ καλάμι γιὰ σκῆπτρο καὶἀγκάθινο στεφάνι, τὴν καταδίκη, τὸἐξουθενωτικὸ φορτιὸ τῶν κορμῶν τοῦ Σταυροῦ του, τὰ γυφτόκαρφα τῆς σταυρώσεως, μετέωρος καὶ γυμνὸς μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς, τὰ χολιασμένα ξιδοκράσια, τέλος τὸν ἐπὶ σταυροῦ θάνατο καὶ τὴν ταφή. Ὅλα αὐτὰ εἶναι στὴν γραμμὴ τῆς συγκαταβάσεως, καὶ συνεχεῖς μορφὲς ἄκρας ταπεινώσεως.

Στὸ παρὸν σημείωμα θὰὑπογραμμίσουμε μόνο τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ. Ὁ προφήτης παίρνει ἐντολὴ νὰ μεταβῆ στὴν Νινευή, μεγάλη πόλι τῶν Ἀσσυρίων, γιὰ κήρυγμα μετανοίας, ἀλλὰ δραπετεύει. Ποῦ πᾶς καημένε προφήτη; Σκέφτηκε. «Γιατὶ νὰ γλυτώση αὐτὴἡἁμαρτωλούπολι; Ἂν πάω καὶ κηρύξω, θὰ μετανοήσουν. Ἐπειδὴὅμως ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς τῶν μετανοούντων, ἄρα θὰ μετανοήση ὁ Θεὸς καὶ δὲν θὰ τοὺς καταστρέψη. Ἑπομένως δὲν θὰ πάω γιὰ κήρυγμα καὶἔτσι θὰ καταστραφοῦν». Γιαὐτὸ πῆρε τὸ πλοῖο γιὰ τοὺς Θαρσίς. Ἐκεῖ συνελήφθη στὸ δίχτυ τοῦ Μεγάλου Ψαρᾶ. Τὸν ἔρριξαν στὴν τρικυμισμένη θάλασσα κι ἔγινε γαλήνη. Ἔμεινε στὴν κοιλιὰ τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρες. Μετά ἀπὸ τὸ μάθημα ματαβαίνει στὴν Νινευὴ καὶ κηρύττει, «ἔτι τρεῖς ἡμέραι καὶ Νινευὴ καταστραφήσεται». Ἀλλὰ δὲν τοῦἔγινε ὁὑποκάρδιος πόθος. «Ὦ Κύριε, ἀφοῦἡἁμαρτωλούπολι δὲν κατεστράφη, καλλίτερα εἶναι νὰ πεθάνω…». Κάθεται ἀπέναντι ἀπ’ τὴν πόλι ἀναμένοντας νὰ χορτάση καταστροφή. Ὅμως πόνεσε γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς κολοκυθιᾶς, ποὺ τοῦἔδινε τὴν σκιά της. Κι ὁ Θεὸς τοῦ λέει. «Ἐσὺ πόνεσες γιὰ μιὰ κολοκυθιά, γιὰ τὴν ὁποία οὔτε κακοπάθησες, κι οὔτε τὴν ἔθρεψες. Αὐτὴ νύχτα φύτρωσε καὶ νύχτα ξεράθηκε. Κι ἐγὼ δὲν θὰ λυπόμουν μιὰ πόλι ποὺ κατοικεῖται ἀπὸ περισσότερους ἀπὸ δώδεκα μυριάδες ἀνθρώπων καὶ πόσα ζωντανά;». Ὁ Θεὸς νοιάζεται καὶ γιὰ τοὺς εἰδωλολάτρες!!! Σὰν τὶἄλλα παράξενα θὰἰδοῦμε ἐκεῖἘπάνω; «Τὶἄρα ἔσται», ποὺἔλεγε ὁ μέγας Ἀρσένιος;

Τὰ μηνύματα τῆς προφητείας τοῦἸωνᾶ εἶναι ἡ τριήμερος ταφὴ καὶἡἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς τῶν μετανοούντων. Τέλος δὲ τὸ κήρυγμα τῆς μετανοίας δὲν περιορίζεται μόνο σὲἕναν περιούσιο λαό, ἀλλὰ σὲὅλες τὶς ἀνοιχτὲς ἀκοές!!!

Μ.Σάββατο 7.4.2018

ἀρ.νι.μα