ΞΥΠΝΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΡΟΪΔΑ ΖΩΗΣ Η ΒΕΖΥΡΟΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΣΚΛΑΒΟΠΟΥΛΑ… ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΜΗΤΡΟΥΔΗ
ΞΥΠΝΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΡΟΪΔΑ ΖΩΗΣ Η ΒΕΖΥΡΟΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΣΚΛΑΒΟΠΟΥΛΑ… ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΜΗΤΡΟΥΔΗ
Στην γαλέρα της Ζωής Σκλαβόπουλα ή κορόϊδα είναι οι μαύροι κι άραχνοι που κλεισμένοι-φυλακισμένοι στα υπόγεια ανήλιαγα, υγρά και κατασκότεινα μπουντρούμια της τραβάνε αδιάκοπα νύχτα κι ημέρα το αβάσταχτο κουπί! Από την άλλη τα Βεζυρόπουλα ή ξύπνιοι είναι όσοι ανέμελα, χαρούμενα, ευτυχισμένα και γλυκά-ειρηνικά σουλατσάρουν στο κατάστρωμα της και διασκεδάζουν, χαίρονται τον ήλιο, το φως, τον καθάριο αέρα κι έχουν και καμπίνες όμορφα στολισμένες-επιπλωμένες για να πάνε και να ξεκουράζονται όποτε το θελήσουν!
Τα Σκλαβόπουλα ή κορόϊδα απ’την ώρα που γεννήθηκαν εκπαιδεύτηκαν να υπακούν, να σιωπούν, να μην ζητούν, να μην γελούν, να μην λαχταρούν, επιθυμούν. Συνήθισαν στο σκάσε-σκασμός-βούλωστο, στο χρωστάς-οφείλεις-πρέπει, στο δώσε-τρέξε-βιάσου-πρόσεχε, στο δεν έχεις, δεν μπορείς, τσακίσου…
Τα Βεζυρόπουλα ή ξύπνιοι απ’την ώρα που γεννήθηκαν εκπαιδεύτηκαν στο να ζητούν, να θέλουν, να παίρνουν, να απαιτούν, διατάζουν. Μάθαν να ακούνε σε λέξεις όπως πουλάκι μου-καμάρι-στολίδι-θησαυρέ-χρυσό μου. Ξέρουν πως τους χρωστούν, πως τους οφείλουν, πως μόνο πρέπει να τους υπηρετούν και το διεκδικούν…
Τα Σκλαβόπουλα ή κορόϊδα ζουν μια κόλαση εδώ και στην άλλη ζωή ξέρουν πως η κόλαση θα συνεχιστεί, μια και δεν υπάρχει ελπίδα η ψυχή τους που βουλιάζει στο φθόνο, το μίσος, την απέχθεια, την αποστροφή, την αηδία, το κακό να δει φως, να σωθεί! Τα Βεζυρόπουλα ή ξύπνιοι ξεκίνησαν να ζουν τον παράδεισο εδώ και θα συνεχίσουν και στην άλλη ζωή, μια και χαίρονται ανέμελα την κάθε στιγμή, δεν έχουν λόγο να κακιώνουν, να χολώνονται, έχουν την δυνατότητα και να ευεργετούν!
Στην γαλέρα βέβαια υπάρχουν κι άλλες θέσεις-ρόλοι. Δεν πιάνουν όλοι τα άκρα: Σκλαβόπουλα ή Βεζυρόπουλα. Ωστόσο εμείς ασχολούμαστε τώρα με τα άκρα: Σκλαβόπουλα και Βεζυρόπουλα και σημειώνουμε πως όλα δείχνουν να έχουν ακριβώς όπως παραπάνω καταγράφηκαν με τους ρόλους αυτούς και εκείνους που τους έχουν. Όλα δείχνουν να είναι έτσι, μέχρι την στιγμή που έρχεται ο Χριστός και λέει: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι».
Τον ακούν και τα σκλαβόπουλα και τα βεζυρόπουλα και για τα μεν σκλαβόπουλα ίσως να φαίνεται πιο εύκολο να ακολουθήσουν (σταυρώνονται και σουβλίζονται εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο) και όχι για τα Βεζυρόπουλα τα μεγαλωμένα με του πουλιού το γάλα και τα συνηθισμένα να κοιμούνται στα πούπουλα (θα’ναι πολύ ανόητα να επιλέξουν να φορτωθούν σταυρό)! Ωστόσο, η πρόκληση για τα Βεζυρόπουλα να ακολουθήσουν είναι μεγάλη, μια και ξέρουν (ή νομίζουν πως ξέρουν) τί είναι παράδεισος δεν τον φαντάζονται απλά, όπως τα Σκλαβόπουλα και σε καμιά περίπτωση δεν θέλουν στην άλλη ζωή να τον χάσουν. Όμως και η δυσκολία για τα Σκλαβόπουλα να ακολουθήσουν είναι πάρα πολύ μεγάλη. Πώς να τραβήξουν σ’έναν δρόμο αρετής, όταν χρόνια ήταν-ζούσαν βυθισμένα μέσα σε βόρβορο κι οχετό κακίας μεγάλης, πώς να αλλάξουν τα τραχιά και τα σκληροτράχηλα εαυτού τους;
Το τί τελικά θα γίνει και γίνεται το λέει η ιστορία του καθενός. Το ποιος θα προχωρήσει τολμηρά και με το απαρνησάσθω εαυτόν θα φτύσει κατά πρόσωπο την παλιά ζωή του και θα βαδίσει την νέα που αναγκαστικά είναι σταυρωμένη-έχει σταυρό, αφού δεν διατηρεί ίχνος ότι παλιού, γνώριμου, οικείου, εύκολου και βολικού ακόμη και για τα Σκλαβόπουλα που είχαν μια κάποια θέση, μια κάποια στέγη, ένα κάποιο έστω και ελεεινό φαγητό. Εμείς απλά θα πούμε πως είναι πολύ δύσκολο κάποιος να απαρνηθεί αυτά που έχει και είναι, η ιστορία το απέδειξε. Αλλά η ιστορία επίσης έδειξε πως και κάποια Σκλαβόπουλα τόλμησαν και πέρασαν την δύσκολη γραμμή και ακολούθησαν τον δρόμο που υπέδειξε ο Χριστός π.χ. ληστής, γυναίκες αμαρτωλές, η Σαμαρείτιδα, κ.α., αλλά και κάποια Βεζυρόπουλα π.χ. Αγία Βαρβάρα, Αγία Αικατερίνη, κ.α.
