Η μιζέρια δεν βοήθησε ποτέ κανέναν! (του Γιάννη Νεβεσκιώτη)

Ερχόμενοι από την ευρύτερη περιοχή της Αττικής, άφηναν πίσω τους την ένταση της μεγαλούπολης, την ασφυκτική ζέστη και την πίεση της καθημερινότητας. Είχαν μαζί τους, όπως κάθε οικογένεια σε μια τέτοια στιγμή, το άγχος του αγνώστου, την αναζήτηση ενός καλού σπιτιού και τον προβληματισμό για το κόστος της νέας αρχής.

Η ξαφνική δροσιά της Κοζάνης εκεινων των ημερών ηταν μια ευχάριστη έκπληξη. Μια υπενθύμιση οτι οι συνθήκες αλλάζουν απο τοπο σε τοπο και πραγνατα αυτονόητα του παρελθόντος, πλεον αποτελούν συγκριτικα πλεονεκτήματα.

Ήταν λοιπον κοντά στο να κλείσουν ένα διαμέρισμα σε ανελπιστα καλή τιμη και κατασταση, αλλά ήθελαν να δουν μήπως βρουν κάτι ακόμη καλύτερο. Μια απλή ερώτηση τους σε μενα για ένα κατάστημα στον δρόμο έγινε αφορμή για μια όμορφη συντομη κουβέντα. Και τότε άκουσα λόγια που με έκαναν να χαμογελάσω.

Μίλησαν με θερμά λόγια για την Κοζάνη. Για την ασφάλεια που ένιωσαν, για μια πόλη καθαρή και ανθρώπινη, για το γεγονός ότι διαθέτει όσα χρειάζεται ένας φοιτητής. Για το Πανεπιστήμιο, για την ηρεμία της πόλης, για τη χαρά τους που το παιδί τους ξεκινούσε εδώ ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή του.

Έφυγα με τη σκέψη πως η εικόνα ενός τόπου δεν χτίζεται μόνο από τα δικά μας παράπονα, αλλά και από το βλέμμα εκείνων που έρχονται για πρώτη φορά και βλέπουν πράγματα που εμείς ίσως έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε.

Βεβαίως η Κοζάνη έχει προβλήματα. Χρειάζεται κι άλλη δουλειά, συνεχη διεκδίκηση και δημιουργική κριτική. Όμως η συνεχής απαξίωση δεν βοηθά. Η μιζέρια δεν είναι ενδιαφέρον για τον τόπο αλλά φαύλος κύκλος που τελικά στρέφεται εναντίον μας.

Ας αναγνωρίσουμε όσα γίνονται, ας απαιτήσουμε όσα πρέπει να γίνουν και ας κοιτάξουμε το μέλλον με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Η πατρίδα μας έχει παρελθόν παρόν και μπορεί να έχει ένα ακόμη πιο δυνατό μέλλον.

Η μιζέρια δεν βοήθησε ποτέ κανέναν!