Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ… ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΜΗΤΡΟΥΔΗ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ… ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΜΗΤΡΟΥΔΗ

Η Ελευθερία δεν είναι δικαίωμα και προνόμιο μόνο τον ανθρώπων. Δεν είναι πολυτιμότατη και γλυκύτατη μόνο για τους ανθρώπους, αλλά για κάθε ύπαρξη, κάθε ψυχή, κάθε έμψυχο πλάσμα. Αν μπορείτε-μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό, είμαστε σε καλό δρόμο, διαφορετικά έχουμε πρόβλημα!

   Κοιτώντας σχετικό βίντεο με το κυνοκομείο της Πτολεμαΐδας, μία ήταν η σκέψη που κυριάρχησε: πρόκειται για φυλακή ζώων-σκύλων! Οπωσδήποτε θα πουν κάποιοι δόθηκαν πολλά τα χρήματα για να γίνουν αυτές οι εγκαταστάσεις, στον χώρο που διατέθηκε και συνεχίζεται «έργο» και προσπάθεια να γίνεται για την σίτιση και συντήρηση των κλεισμένων εκεί ζώων. Ωστόσο, τίθονται τα εξής ερωτήματα:

– Η ζωή που αποφασίστηκε για αυτά τα ζώα (κλεισμένα σε κλουβιά), είναι ζωή;

– Ποιος θα μπορούσε-θα δεχόταν να περάσει όλη του την ζωή μαντρωμένος, έστω κι αν τον τάϊζαν και τον πότιζαν που και που;

– Το ότι είμαστε άνθρωποι σημαίνει αυτομάτως ότι είμαστε και οι αφέντες αυτού του κόσμου κι ότι σε’μας και μόνο ανήκει και σε κανέναν άλλο; Όλα τα υπόλοιπα πλάσματα θα τεθούν-τελούν σε καθεστώς υποταγής;

– Όταν παλιότερα εφάρμοζαν την τακτική του να θανατώνουν τα παραπανίσια-ενοχλητικά ζώα-σκυλιά, κάναν κάτι απάνθρωπο και κτηνώδες; Και σήμερα που σκέφτονται να τα μαντρώνουν και να τα επιβάλουν έναν αργό-ανεπιθύμητο φυλακής θάνατο εφαρμόζουν πράξεις ευγενικότερες;

– Ποιοι τελοσπάντων νομίζουμε ότι είμαστε; Ξεχάσαμε ότι αυτήν την γη την μοιραζόμαστε και πως δεν είναι κτήμα μας για να τη φράσσουμε, να τη χωρίζουμε και να ορίζουμε όπως μας έρχεται καλύτερα κάθε φορά;

   Ασχέτως τί βολεύει καλύτερα στον τρόπο ζωής που επιβάλλουμε εμείς οι άνθρωποι, ισχύει αξιωματικά το ότι η κάθε ύπαρξη, το κάθε έμψυχο πλάσμα έχει δικαίωμα στην ελεύθερη ζωή! Να κινηθεί ελεύθερο, να περιπλανηθεί, να δει, να νιώσει, να αισθανθεί ότι η γη μπορεί να του προσφέρει, να του χαρίσει. Φυλακές, τσιπάκια, στειρώσεις είναι χιτλερικές τακτικές-πρακτικές, είναι εγκλήματα!!!

   Θα πουν πολλοί: μα πως θα προστατευτούμε όταν τα σκυλιά γίνουν πολλά και αποκτήσουν και επιθετική, επικίνδυνη συμπεριφορά; Τα πράγματα είναι απλά. Θα αλλάξουμε κατατί τους τρόπους μας και τις συνήθειες μας, π.χ.:

– Θα κυκλοφορούμε με ραβδιά. Ναι, μην το υποτιμάτε ως μέτρο και μην το απορρίπτεται. Όπως παίρνουμε τις τσάντες μας, τις ομπρέλες μας, τα κλειδιά, ότι άλλο και κουβαλάμε πειθαρχικά, έτσι θα παίρνουμε και θα έχουμε και τα ραβδιά που και καμιά φορά να μην τα χρησιμοποιήσουμε, ωστόσο θα’τα ‘χουμε για περίπτωση απρόσμενου κακού συμβάντος.

– Θα εκπαιδευτούν- μάθουν όλοι (μικροί-μεγάλοι) στην χρήση ραβδιών, όχι υποχρεωτικά βέβαια, αλλά προαιρετικά, πάντα για την δική τους ασφάλεια.

– Θα «εκπαιδεύσουμε» τα σκυλιά στο να μην είναι επιθετικά. Συνήθως εκτρέπονται και γίνονται επικίνδυνα τα σκυλιά όταν σχηματίσουν κοπάδια-αγέλες. Το λοιπόν, όταν θα εντοπίζεται κάποιος τέτοιος επικίνδυνος σχηματισμός, τότε αυτοστιγμεί (εδώ χρειάζεται ο αποτελεσματικός μηχανισμός υπηρεσιών) θα συλλαμβάνονται και θα μαντρώνονται τα ατίθασα-επικίνδυνα ζώα. Θα συλλαμβάνονται και θα μαντρώνονται και θα ραβδίζονται μεμονωμένα σκυλιά που εμφάνισαν επιθετική-επικίνδυνη συμπεριφορά προκειμένου να μάθουν μέσω τιμωρίας το λάθος (το ξύλο βγήκε απ’τον παράδεισο). Καθιερώθηκαν οι φυλακές των ανθρώπων για να προστατευτούν οι πολίτες πρόβατα απ’τα επικίνδυνα και παραβατικά άτομα (έτσι θέλουμε να πιστεύουμε). Λέγονται και σωφρονιστικά ιδρύματα οι φυλακές, γιατί επιθυμούν να επαναφέρουν σε σωστό δρόμο τους παραστρατημένους. Κατά το ίδιο, τα ζώα θα ελέγχονται και προοδευτικά θα τους ξαναδίνεται η ελευθερία τους ελεγχόμενα.

– Θα μάθουν όλοι να μην πετούν τρόφιμα, φαγητά σε κάδους αλλά να τα συγκεντρώνουν και να τα τοποθετούν σε συγκεκριμένα σημεία απ’όπου θα μπορούν ως τροφή τους να τα έχουν τα ζώα των δρόμων.

Αυτός ο κόσμος είναι δικός μας και δικός τους, είναι όλων.-

Δεν θέλουν οι άνθρωποι να τους κακομεταχειρίζονται, να τους φυλακίζουν, να τους στειρώνουν, να τους αστυνομεύουν με τσιπ, να τους χειρίζονται ως πράγματα, να τους εξευτελίζουν, να τους υποβάλουν σ’ευθανασία ή δυσθανασία. Σε καμιά περίπτωση να μην το κάνουν στα υπόλοιπα έμψυχα, να μην συμφωνήσουν να γίνει με τα υπόλοιπα έμψυχα, ας σκεφτούν πως ίσως έτσι άθελα χαράσσουν έναν ανάλογο απαίσιο δρόμο στον οποίο αύριο θα εξαναγκαστούν και οι ίδιοι να βαδίσουν και να σταθούν!!! Αλίμονο!!!