ΓΛΩΣΣΑ Ε’…. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΜΑΝΑΔΗΣ

ΣΤΗΝ Σοφία Σολομῶντος γίνονται γιὰ τὴν

γλῶσσα μόνο τρεῖς ἀναφορές, οἱ ὁποῖες ἀξίζει νὰἀναφερθοῦν ξεχωριστά. Στὴν πρώτη 1,6 λέγει, ὅτι ἡπνευματικὴσοφία, ἂν καὶἔχη φιλάνθρωπο πνεῦμα, ὅμως δὲν θὰἀθωώση τὸν βλάσφημο, τοῦὁποίου τὰχείλη μολύνονται μὲτὴν ἁμαρτία. Διότι ὁΘεὸς εἶναι πραγματικὸς ἐπίσκοπος τῆς καρδιᾶς καὶτῶν νεφρῶν  τοῦἀνθρώπου. Ὄχι δὲμόνο αὐτῶν, ἀλλὰεἶναι καὶ«ἀκουστής» τῆς γλώσσας του, διότι τὸπνεῦμα τοῦΘεοῦγέμισε ὅλην τὴν οἰκουμένη, συνέχει τὰπάντα καὶ«ἔχει γνῶσιν φωνῆς». Δηλαδὴὅποια φωνὴκαὶὅπουδήποτε ἀκούγεται σὲὅλην τὴν οἰκουμένη, ἔχει ἕναν σίγουρο «ἀκουστή», τὸν Θεό. Ἡσύγχρονη ἠλεκτρονικὴτεχνολογία, ὅσο κι ἂν τελειοποιηθῆ, ἴσως νὰμὴμπορέση ποτὲνὰφθάση στὸσημεῖο, ὥστε νὰἀκούη τὶς φωνὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς, ἀλλὰὁ«ἀκουστὴς Θεός» τὶς ἀκούει ὅλες ἀπὸτὴν πρώτη μέρα ἕως καὶτὴν ἐσχάτη.

Τὸδεύτερο χωρίο ἀποφθεγματικὰκαὶσὰν ἐντολὴμᾶς παραγγέλλει, «φυλάξασθε τοίνυν ἀπὸγογγυσμοῦἀνωφελοῦς καὶἀπὸκαταλαλιᾶς φείσασθε γλώσσης» (Σοφία Σολομῶντος 1,11). Προχωρώντας λέγει ὅτι «ὁλαθραῖος καὶκενός» λόγος τῆς καταλαλιᾶς, δὲν θὰπερπατήση, δὲν θὰπροοδεύση. Τὸδὲ«καταψευδόμενο στόμα διαπράττει ἕνα μεγάλο ἔργο». Αὐτὸεἶναι ἡκαταστροφὴτῆς ψυχῆς.

Ἡτρίτη ἀναφορὰ10,21 μνημονεύει τὴν γλῶσσα τῶν κωφαλάλων καὶτῶν νηπίων. Εἴτε αὐτοὶεἶναι στὴνηπιακὴἡλικία, εἴτε εἶναι πνευματικὰνήπιοι. Ἡσοφία τοῦΘεοῦἄνοιξε στόματα κωφαλάλων καὶἔκαμε τὴγλῶσσα τους ἀνώτερη κι ἀπὸτῶν ρητόρων. Σαὐτὰτὰκατὰκόσμον νήπια κι ὄχι στοὺς σοφοὺς τῆς γῆς ἀπεκάλυψε ὁΘεὸς τὶς μεγαλειώδεις ἀποκαλύψεις του, ὅπως μᾶς καταθέτει ὁἴδιος ὁΧριστός, (Ματθαίου 11,25).

ΣΤΗΝ Σοφία Σειρὰχ ἔχουμε 26 ἀναφορὲς γιὰτὴν γλῶσσα. Σὲἕνα μελαγχολικό-ρητορικὸἐρώτημα περιλαμβάνει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους γιὰτὰἁμαρτήματα τῆς γλώσσας. «Ποιὸς δὲν ἁμάρτησε μὲτὴν γλῶσσα του;» (Σοφία Σειρὰχ 19,16). Ἡἀπάντησι βγαίνει ἀβίαστα, ὅτι Ναί, ὅλοι ἁμαρτήσαμε μὲτὴν γλῶσσα. Στὴσυνέχεια ἀκολουθεῖἕνας μακαρισμός. «Μακάριος, … ὅποιος δὲν γλίστρισε μὲτὴν γλῶσσα του» (25,8). Κι αὐτὴἡπρότασι ἔχει ποσοστὸμελαγχολίας καὶὁμακαρισμὸς πιὸπολὺἰσχύει ὡς εὐχή, παρὰὡς διαπίστωσι ἑνὸς γεγονότος.  

Παράδοξη ὡς θέσι εἶναι ἡδιπλῆσημείωσι γιὰὕπαρξι τρίτης γλώσσας στὸ28,13-15. «Ψίθυρον καὶδίγλωσσον καταράσασθε, πολλοὺς γὰρ εἰρηνεύοντας ἀπώλεσαν. Γλῶσσα τρίτη πολλοὺς ἐσάλευσε καὶδιέστησεν αὐτοὺς ἀπὸἔθνους εἰς ἔθνος καὶπόλεις ὀχυρὰς καθεῖλε καὶοἰκίας μεγιστάνων κατέστρεψε. Γλῶσσα τρίτη γυναῖκας ἀνδρείας ἐξέβαλε καὶἐστέρησεν αὐτὰς τῶν πόνων αὐτῶν». «Καταράσου τὸν καταδότη καὶτὸν διπρόσωπο, διότι πολλοὺς εἰρηνικοὺς ἀνθρώπους κατέστρεψαν». Γιὰτὴν τρίτη γλῶσσα ὁἑρμηνευτὴς λέγει ὅτι αὐτὴεἶναι τοῦσυκοφάντη.

Ἔχουμε τὸν δίγλωσσο καὶτὸν τρίγλωσσο. «Διὰταύτης σπείρονται κακὰμεταξὺδύο ἄλλων προσώπων καὶγίνονται τρία πλήγματα: τοῦσυκοφαντοῦντος, τοῦσυκοφαντουμένου καὶτοῦπρὸς ὃν ἡσυκοφαντία λέγεται. Οὐδὲν μένει ὄρθιον ἐνώπιόν της. Οὔτε πόλεις, οὔτε λαοί, οὔτε ἄτομα.

Μετὰἀπὸτὴν κακίστη ἐργασία τῆς τρίτης γλώσσας ὁΣειρὰχ σκιαγραφεῖκαὶἄλλα ἀρνητικά. «Τὸμαστίγιο κάμνει πληγὲς στὸσῶμα, ἀλλὰἡγλῶσσα κάμνει μεγαλείτερη ζημιά, διότι σπάζει τὰὀστᾶ. (Ὅπως λέγει καὶἡπαροιμία μας, ἡγλῶσσα κόκαλα δὲν ἔχει, καὶκόκαλα τσακίζει). Πολλοὶἔπεσαν ἀπὸτὴν μάχαιρα, ἀλλὰδὲν εἶναι τόσοι, ὅσοι εἶναι αὐτοὶποὺσφάχτηκαν μὲτὴν μάχαιρα τῆς γλώσσας» (Σειρὰχ 28,17-18).

Στὴν τελευταία ἀναφορὰστὸν Σειρὰχ ἡγλῶσσα ὀνομάζεται μισθὸς ἀπὸτὸν Θεό. «ὉΚύριος μοῦἔδωσε τὴν γλῶσσα ὡς μισθό μου, ὥστε μὲαὐτὴν νὰτὸν δοξολογῶ» (51,22). Νὰλοιπὸν τὸμεγαλεῖο καὶἡἄριστη ἐργασία της. Μοῦἔδωσε ὁΚύριος τὴν γλῶσσα ὡς μισθό, ὡς ἀμοιβή, ὥστε ἐν συνεχείᾳμαὐτὴν νὰκάμνω ἕνα ἔργο. Κι αὐτὸεἶναι ἡδοξολογία τοῦἁγίου Ὀνόματός του.

Τετάρτη 1η Ἀπριλίου 2020

ἐν μέσῳμάστιγος κορωνοϊοῦ

ἔχει ὁΘεὸς

ἀρ.νι.μα.