ΕΧΕΙ ή ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΙΩΝΙΑ ΚΟΛΑΣΙ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ;… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΜΑΝΑΔΗΣ (ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ)

ΕΧΕΙ ή ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΙΩΝΙΑ ΚΟΛΑΣΙ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ;… ΓΡΑΦΕΙ Ο

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΜΑΝΑΔΗΣ (ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ)

ΠΡΟΣ τὸ τέλος τῆς ἐπὶ τοῦὄρους ὁμιλίας του ὁ Χριστὸς κάμνει λόγο μὲ μιὰὑπέροχη εἰκόνα γιὰ τὴν στενὴ καὶ τὴν πλατεία πύλη, γιὰ τὸν στενὸ καὶ γιὰ τὸν εὐρύχωρο δρόμο. Προτρέπει δὲ τοὺς ἀκροατάς του ὅλων τῶν αἰώνων νὰ εἰσέρχωνται ἀπὸ τὴν στενὴ πύλη, διότι ἡ φαρδειὰ πύλη μὲ τὸν εὐρύχωρο δρόμο της δυστυχῶς ὁδηγοῦν στὴν ἀπώλεια. Ἐνῶἡ στενὴ πύλη καὶἡ τεθλιμμένη ὁδὸς ὁδηγοῦν στὴν ζωή, (Ματθαίου 7,13-15). Αὐτὲς οἱ δύο πῦλες καὶ οἱ δύο δρόμοι μποροῦν νὰὀνομασθοῦν ὁδὸς Βασιλείας καὶὁδὸς Ἀπωλείας. Καὶ τὰ δύο ζεύγη ὁδῶν καὶ πυλῶν εἶναι ὑπόθεσι ζωῆς. Ἡἐν Χριστῷ ζωὴ μὲ κατάληξι τὴν αἰώνια Βασιλεία του καὶἡ Κοσμικὴ ζωὴ μὲ περιεχόμενο τὶς συνταγὲς τοῦ Πονηροῦ καὶ μὲ κατάληξι τὴν αἰώνια Ἀπώλεια.

Τὸ τέλος τῶν δύο δρόμων καὶ τῶν δύο πυλῶν, εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε δὲν τὸ θέλουμε, εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε δὲν μᾶς ἀρέσει, εἴτε τὸ πιστεύουμε εἴτε δὲν τὸ πιστεύουμε, θὰ εἶναι τὸἀκριβὸ ζητούμενο τῆς κάθε ψυχῆς. «Μιλῆστε μας γιὰ τὸ τέλος», ἦταν τὸ θέμα κάποιου ἀγαπητοῦ μου ἱεροκήρυκα κάποτε. Οἱ μωρὲς Παρθένες, ὅταν ξύπνησαν, ἀναζητοῦσαν ἔλαιον γιὰ τὰ φανάρια τους καὶἄρχισαν νὰ χτυποῦν τὴν κλειστὴ πόρτα τοῦ Γάμου, ἀλλὰἀπὸ μέσα ἄκουσαν τὴν φωνὴ τοῦ Κυρίου, «Ἀλήθεια σᾶς λέγω. Δὲν σᾶς γνωρίζω» (Ματθαίου 25,12). Παράλληλος εἶναι καὶὁ λόγος ποὺἀπευθύνει ὁ Χριστὸς σὲ πρώην ἀποστόλους του. Λέει, «Πολλοὶἐκείνη τὴν ἡμέρα, τῆς Β’ Παρουσίας, θὰ μοῦ ποῦνε. Κύριε Κύριε, ἐμεῖς στὸὄνομά σου δὲν προφητεύσαμε καὶ στὸὄνομά σου δὲν βγάλαμε δαιμόνια καὶ στὸὄνομά σου δὲν κάναμε πολλὰ θαύματα; Τότε θὰ τοὺς πῶ, ὅτι δὲν σᾶς γνώρισα ποτέ. Ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ μένα, ὅσοι ἐργαστήκατε τὴν ἀνομία» (Ματθαίου 7,22-23). «Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τοὺς ἀπειλεῖ μὲἀναπόφευκτη κόλασι» (Ἰσιδώρου Πηλουσ.  ἐπιστολὴ Α’ 145η Migne PG 78,280D). Τελεία καὶ παῦλα. Δὲν ἔχει μισόλογα. Οὔτε ὅτι μπορεῖ κάποτε νὰ γίνη ἡ περίφημη «ἀποκατάστασι τῶν πάντων». Δηλαδὴ στὸ τέλος τέλος εἶναι θέμα προσωπικῆς μας ἐπιλογῆς ἀπὸ ποιὰ πύλη θὰ εἰσέλθουμε. Καὶ τὸ μεγάλο ἐρωτηματικὸἢἡ συνέχεια τοῦ βίου μας θὰ εἶναι τὸ ποῦ θὰ φθάσουμε. Στὴν ἀπώλεια ἢ στὴ ζωή;

Γράφει σὲἐπιστολή του ὁἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης πρὸς κάποιον μοναχό. «Γιατὶἐνῶ διάλεξες τὸν στενὸ δρόμο καὶἔδωσες ὑποσχέσεις ἐνώπιον Θεοῦ, ἐσὺ μὲ τὴ ζωή σου περπατᾶς στὸν εὐρύχωρο, ποὺὁδηγεῖ στὸν πνευματικὸ θάνατο; Αὐτὰ ποὺἀπολαμβάνεις πλούσια ἐδῶ, ἐκεῖἐπάνω σοῦἑτοιμάζουν τιμωρία. Ἡ κακουχία ὅμως στὴν παροῦσα ζωὴ καὶἡἄρνησι τῶν ὑλικῶν ἐπιθυμιῶν ἑτοιμάζη τὴν ἀπόλαυσι τῶν μελλόντων ἀγαθῶν» (ἐπιστολὴ Α’144η Migne PG 78,280B).

ἀρ.νι.μα.

1 Μαρτίου 2018