ΕΡΜΑΚΙΑ: ΕΝΑΣ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ Ἀπὸ τὴ λήθη στὴ μνήμη καὶ τὴν ἀναγνώριση (γράφει ο Αρχιμανδρίτης π. Νικηφόρος Μανάδης)

ΕΡΜΑΚΙΑ: ΕΝΑΣ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ Ἀπὸτὴ λήθη στὴ μνήμη καὶ

τὴνἀναγνώριση (γράφει ο Αρχιμανδρίτης π. Νικηφόρος Μανάδης). 

Η ΕΡΜΑΚΙΑ! Προσκολλημένη ἐπὶ αἰῶνες στὰ βράχια τοῦ κώνου, ποὺἀνέρχονται στὶς κορυφὲς τοῦ Βερμίου. Γκρίζες σιδερόπετρες, πετροχώραφα καὶ βοσκότοποι μέχρι τὶς ὑπερκείμενες κορυφές. Ὑπέροχοι οἱἄντρες, ὑπέροχες οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά τους τὸἴδιο. Ὅλοι σκληροὶ σὰν τὸν πετρότοπό τους! Καὶ τὸν ἀγαποῦν! Στὸν ἉηΛιᾶ τους μαζεύονται 100- 150! Τὸἴδιο ὑπέροχες εἶναι καὶ οἱ πηγές τους ἀφοῦ δεξαμενή τους εἶναι ἕνα Βέρμιο! Ἡἱστορία χάνεται στοὺς αἰῶνες. Τὴν διαπέρασαν κατακτηταὶ ποικίλου εἴδους καὶ γλωσσῶν. Ἂν μιλοῦσαν οἱ πέτρες τους καὶ μᾶς ἔλεγαν τὰὅσα εἶδαν;… Ὅμως οἱ τελευταῖοι, «ἀπ’ αὐτὸτὸ διαολοσόϊ», πρὶν ἀπὸἑβδομήντα πέντε χρόνια ἦταν καὶἐπώνυμοι καὶ φριχτότεροι… Ἄφησαν ὅμως τὶς μαρτυρίες τους ἄσβυστες, νὰ καπνίζουν ἀκόμα ἀπ’ τὶς μορφωμένες φωτιές τους…

ΑΥΤΗΝ τὴν τελευταία περίοδο τῆς ζωῆς τοῦ χωριοῦἐρεύνησε μὲ μεγεθυντικὸ φακὸἡἐξαίρετη ἐρευνήτρια κυρία Τριανταφυλλιὰ Σουχάμβαλη μὲ τὴν καθοδήγησι τοῦπροηγηθέντος στὴν ἔρευνα Στράτου Δορδανᾶ. Εἶχαν κλείσει ἀπὸ βάτα, τσουκνίδες καὶτριβώλια τὰ μονοπάτια τῆς ἱστορίας. Ἡ κυρία Τ.Σ. ἐρεύνησε ὅλες τὶς γραπτὲς πηγές. Ὅμως ἔκαμε καὶ κάτι ἄλλο πολὺ σπουδαιότερο. Εἶναι νύφη τῆς Ἑρμακιᾶς, ὡς σύζυγος τοῦ νῦν προέδρου καὶἀγαπητοῦ μου Δημήτρη Σακελλάρη. Γιαὐτὸ καὶ μπόρεσε νὰ ξεκλειδώση μὲ τὸκλειδὶ τῆς ἀγάπης γλῶσσες καὶ καρδιές, ποὺἦταν ἀμπαρωμένες ἐπὶ δεκαετίες. Κυριαρχοῦσε τοξικὸ νέφος ὡς τὰ παράθυρα καὶ τὶς πόρτες τῶν σπιτιῶν τους. Οὐδεὶς ἄνοιγε ἢ τολμοῦσε νὰἀφηγηθῆ ποιοὶ καὶ πῶς ἄναψαν τὶς φωτιὲς 3 καὶ 4 φορές.

Ο ΜΑΡΤΥΡΑΣ βεβαίως δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι πτυχιοῦχος Πανεπιστημίου. Μονάχα ἕνα χρειάζεται. Νὰ εἶναι παρὼν καὶ νὰ εἶδε τὸ τάδε γεγονὸς καὶ νὰ μᾶς τὸ περιγράψη μὲ λιτὰλόγια καὶ μὲ πόνο καὶ μὲ δάκρυα καὶ μὲ τὴν γλῶσσα τοῦ σώματος ποὺ μπορεῖ νὰ πῆπερισσότερα ἀκόμα κι ἀπὸ τὴ γλῶσσα! Μὲἕνα «λέλε μου ὁ καημένος μου καὶ τὰ χέρια δεμένα», λὲς ὅσα ἕνα βιβλίο ὁλόκληρο. «Εὐτυχῶς» ποὺ ξέμειναν ἀκόμη ὄρθια τὰ καμμένα ἀρχοντοπετρόσπιτα τῆς Ἑρμακιᾶς. Πελεκημένες πέτρες, γωνιές, ἀγκωνάρια, ξυλοδεσιὲς καὶ ξυλοζωνάρια! Ἀλλιῶς, ἂν χτιζόταν ὅλα τὰ καμμένα, ὅπως στὸ χωριό μου, θὰ λέγαμε ὅτι δὲν ἔγινε τίποτα στὴν Ἑρμακιά. Ἡ κα Τ.Σ. βρῆκε τοὺς ἐπιζῶντες μάρτυρες καὶ τὴν ἐκμυστηρεύθηκαν πόνους δεκαετιῶν. Ὅλοι μαρτύρησαν-κατέθεσαν γιὰ τὰἐγκλήματα ὅλων τῶν ἐγκληματιῶν, ξένων καὶἠλιθίων-κακόψυχων ἡμετέρων. Ἔγινε κατάκτησι κορυφῶν. Ἀπὸ τὴν ΛΗΘΗ βγήκαμε στὸ φῶς τῆς κορυφῆς τῆς ΜΝΗΜΗΣ. Κι ἀπὸ κεῖ βγήκαμε στὴν ἄλλη μεγαλειώδη κορυφὴ τῆς ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ!!! Ἐπὶ τέλους!

ΤΟ βιβλίο γράφτηκε ὡς ἐργασία σὲ Μεταπτυχιακό, ἀλλὰ τὸ διαβάζεις μετὰ δακρύων! Δὲν ἔχει καμμιὰ σχέσι μὲ τὶς ξερὲς διατριβές. Ὁλόκληρο ἔχει τὴν ἀξεπέραστη πρωτιὰ νὰ εἶναι φάκελος ἀκλόνητων μαρτυρικῶν καταθέσεων. Οὔτε τὰ τάνκς τῆς Βέρμαχτ κι οὔτε τὰΣτούκας τους μποροῦν νὰἀγγίξουν πλέον. Τὶ κι ἂν τὰἄψογα Γερμανοδικαστήρια δὲν ἔβγαλαν κανέναν ἔνοχο; Ἀφοῦ οἱ καραεγκληματίες ἀξιωματικάρες τοῦ Γ’ΡΑΪΧ τὸ μόνο ποὺδὲν εἶπαν «ἩἙλλάδα; ΠοιὰἙλλάδα; Καταποῦ πέφτει στὸ χάρτη αὐτὴἡἙλλάδα στὸ 7ο ἡμισφαίριο; Καὶ πότε πολέμησε ἡ Γερμανία στὴν Ἑλλάδα;». Ὅπως λέγαν οἱ παλαιοὶχασικλῆδες ὅταν ἔμπαιναν στὸν τεκέ τους οἱἀστυνομικοὶ κι ἔψαχναν νὰ βροῦν τὸν «θανάση». Ὁ θανάσης ἦταν ἡ κεφαλὴ τοῦ ναργιλέ. Ἔπρεπε νὰ βροῦν τὸν «θανάση» γιὰνὰ τοὺς συλλάβουν. Ἀπαντοῦσαν στοὺς ἀστυνομικοὺς περιπαιχτικά, «Ὁ θανάσης; Ποιὸς θανάσης; Δὲν εἶναι ἐδῶὁ Θανάσης…».

ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ἡἙρμακιὰ βρῆκε τὴν εὐλογημένη ἱστορικό της ποὺ ξέθαψε ὅλον τὸν σιωπηρὸπόνο τοῦ χωριοῦ. Σὰν νὰ γινόταν μιὰ κηδεία ἀσταμάτητα ἐπὶἑβδομήντα πέντε χρόνια! Σὰν τὴν δικαίωσι ποὺ ζητοῦν οἱἀδελφοί μας Πόντιοι γιὰ τὰἀθῶα θύματα τῆς ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ καὶ τὰἄλλα θηρία ἀπ’ τὴν πέρα μεριὰ νὰ λυγουρεύονται καὶ τὰ Νησιὰ καὶ τὸ Αἰγαῖο… ἀκόμα δὲ καὶ τὴν Κρήτη, νὰ δοῦμε ἂν γλυτώσουν ἡ Θεσσαλονίκη καὶ τὰ Γιάννενα… Ἔλεος, ὦΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΟΙ, τῶν μικρῶν Ἐθνῶν!!!

ΣΥΓΧΑΙΡΟΥΜΕ ἀπὸ καρδίας τὴν ἀγαπητή μας Τριανταφυλλιὰ μαζὶ καὶ τὸν σύζυγό της καὶνῦν πρόεδρο τῆς Ἑρμακιᾶς  ἀγαπητό μας Δημήτριο Σακελλάρη γιὰ τοῦτο τὸ μέγα σύνορο-ὁρόσημο ποὺἔβαλαν στὸ χωριό τους. Χαίρομαι κι ἐγὼ μαζί τους γιατὶ αἰσθάνομαι Ἑρμακιώτης, ἀφοῦἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺἡἙρμακιὰ ξαναγύρισε στὴν Μητρόπολί μας, στὴν ὁποία ἀνῆκε στὸ παρελθόν, τὴν ἐπισκέπτομαι πολλὲς φορὲς τὸ χρόνο κατὰ ποιμαντικὸκαθῆκον. Μάλιστα δὲἤμουν καὶ στὴν πρώτη τελετὴ μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Μητροπολίτη μας π.Θεόκλητο, ἀλλὰ καὶ κάθε χρόνο μετὰἀπὸ τὴν ἀναγνώρισί της ὡς Μαρτυρικῆς Κοινότητος. Ἐπὶ τῆς προσκομιδῆς τοῦἐνοριακοῦ Ναοῦ εἶναι μόνιμα ἀνοιγμένο τὸ δίπτυχο μὲ τὰὀνόματα τῶν θυμάτων γιὰ νὰ μνημονεύονται πιά … Φτάνει τόση λήθη!

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ὅμως μελαγχολικὰ τὰ σύννεφα τοῦ πολέμου στὴν Οὐκρανία νὰἀραδιάζονται ἐπικίνδυνα πάνω καὶἀπὸ τὴν Εὐρώπη μία εὐχὴ βγαίνει ἐκ βαθέων: ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ.-

τῆς ἁγίας Παρασκευῆς 26.7.2022

ἀρνιμα

πρωτοσύγκελλος