Aρχηγός τουρκικού πολεμικού ναυτικού: «Δεν επιτρέπεται στην Ελλάδα να πραγματοποιεί έρευνες και γεωτρήσεις σε αμφισβητούμενες θαλάσσιες περιοχές» Aρχηγός τουρκικού πολεμικού ναυτικού: «Δεν επιτρέπεται στην Ελλάδα να πραγματοποιεί έρευνες και γεωτρήσεις σε αμφισβητούμενες θαλάσσιες περιοχές»
Τις πάγιες θέσεις της Άγκυρας για τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο και τη «Γαλάζια Πατρίδα» επαναφέρει ο αρχηγός του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, Ερτζουμέντ Τατλίογλου, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορούν να προχωρούν σε ερευνητικές δραστηριότητες και γεωτρήσεις σε περιοχές που η Τουρκία θεωρεί αμφισβητούμενες.
Σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, ο Τατλίογλου παρουσιάζει τη στρατηγική της Τουρκίας για την Ανατολική Μεσόγειο, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη ναυτική ισχύ, στις διπλωματικές πρωτοβουλίες και στην προστασία των τουρκικών διεκδικήσεων στη θάλασσα.
Ο αρχηγός του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού υποστηρίζει ότι η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών πρέπει να βασίζεται στην αρχή της ευθυδικίας και να λαμβάνει υπόψη τις ιδιαίτερες γεωγραφικές συνθήκες. Παράλληλα, επικρίνει την ελληνική και κυπριακή προσέγγιση, υποστηρίζοντας ότι αποδίδουν υπερβολική βαρύτητα στα δικαιώματα των νησιών κατά τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.
Επικαλούμενος διεθνείς δικαστικές αποφάσεις για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών, μεταξύ άλλων τις υποθέσεις της Βόρειας Θάλασσας και της νήσου Γιαν Μάγεν, επιχειρεί να στηρίξει τη θέση ότι τα νησιά δεν δικαιούνται κατ’ ανάγκη πλήρη επήρεια στον καθορισμό των θαλάσσιων ορίων.
Αιχμές για τις συμφωνίες Ελλάδας με Αίγυπτο και Ιταλία
Ο Τατλίογλου αναφέρεται ειδικότερα στις ελληνικές κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα επιχείρησε να εφαρμόσει τις θέσεις της για την επήρεια των νησιών και στις περιοχές αδειοδότησης νοτίως της Κρήτης, όπου, όπως σημειώνει, συνάντησε τις αντιρρήσεις της Λιβύης.
Παράλληλα, επικαλείται τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, αλλά και τη συμφωνία Ελλάδας και Ιταλίας για τις θαλάσσιες ζώνες στο Ιόνιο, επιχειρώντας να παρουσιάσει τις συγκεκριμένες συμφωνίες ως στοιχεία που ενισχύουν την τουρκική επιχειρηματολογία.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στο Καστελλόριζο, χωρίς να το κατονομάζει, περιγράφοντας ένα νησί έκτασης περίπου 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων, σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από τις τουρκικές ακτές. Υποστηρίζει ότι η θαλάσσια ζώνη δικαιοδοσίας που του αποδίδεται ανέρχεται σε 40.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καταγγέλλοντας τους χάρτες που, κατά την τουρκική πλευρά, περιορίζουν τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Στο ίδιο πλαίσιο, επαναλαμβάνει ότι η Τουρκία κοινοποίησε στις 18 Μαρτίου 2020 στα Ηνωμένα Έθνη τις συντεταγμένες των εξωτερικών ορίων της υφαλοκρηπίδας που διεκδικεί στην Ανατολική Μεσόγειο.
Προειδοποίηση για ερευνητικές δραστηριότητες και γεωτρήσεις
Το πλέον αιχμηρό σημείο του άρθρου αφορά τις δραστηριότητες της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας στην περιοχή.
«Δεν επιτρέπεται να προχωρούν στις δραστηριότητές τους πλοία που επιχειρούν να πραγματοποιήσουν ερευνητικές ή γεωτρητικές δραστηριότητες για λογαριασμό της Ελλάδας και της Ελληνοκυπριακής Διοίκησης της Νότιας Κύπρου σε αμφισβητούμενες θαλάσσιες περιοχές», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Τούρκος ναύαρχος.
Υποστηρίζει επίσης ότι ο καθορισμός των θαλάσσιων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να γίνει με τη συμμετοχή όλων των παράκτιων κρατών της περιοχής, ενώ απορρίπτει τις συμφωνίες οριοθέτησης που έχει συνάψει η Κυπριακή Δημοκρατία με τρίτες χώρες, επικαλούμενος τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» και ο ρόλος του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού
Στο καταληκτικό μέρος της παρέμβασής του, ο Τατλίογλου περιγράφει τη «Γαλάζια Πατρίδα» ως μια ευρύτερη στρατηγική αντίληψη, η οποία δεν περιορίζεται στις θαλάσσιες διεκδικήσεις, αλλά περιλαμβάνει την οικονομία, τη διπλωματία, την ασφάλεια και τη στρατιωτική παρουσία.
Όπως επισημαίνει, το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό αποτελεί έναν από τους βασικούς θεσμικούς πυλώνες για την υλοποίηση αυτού του σχεδιασμού, με την αποτρεπτική ισχύ, την επιτήρηση των θαλάσσιων περιοχών και τη διαχείριση κρίσεων να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο.
Κλείνοντας, υπογραμμίζει ότι η τουρκική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο δεν πρέπει να περιορίζεται στην αντίδραση απέναντι στις κινήσεις άλλων χωρών, αλλά να περιλαμβάνει πρωτοβουλίες που θα επιτρέπουν στην Άγκυρα να διαμορφώνει την περιφερειακή ατζέντα. Στους βασικούς άξονες αυτής της πολιτικής εντάσσει τις σχέσεις με τη Λιβύη, τον διάλογο με την Αίγυπτο, την προστασία των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων και τη διαχείριση των διαφορών με την Ελλάδα.
