ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ = Η ΑΡΕΤΗ ΜΠΟΡΙΕ ΝΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΗ… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ π. ΝΙΚΗΦΟΣ ΜΑΝΑΔΗΣ

«Τὸ εὐαγγέλιο εἶναι δύσκολο καὶἀνεφάρμοστο. Ποιὸς μπορεῖ

νὰ κάνη πρᾶξι καὶ ζωή, ὅλα αὐτὰ τὰἀκραῖα, τὰὁποῖα διδάσκει; Τῷ καιρῷἐκείνῳἐφαρμόζονταν, ἀλλὰ σήμερα εἶναι δύσκολο κι ἀκατόρθωτο». Αὐτὰ εἶναι λίγα ἀπὸ τὰ λόγια ποὺἀκούονται καθὼς κηρύττονται οἱἀλήθειες τοῦἁγίου Εὐαγγελίου. Βεβαίως δὲν ἀναφερόμαστε στὰ εἰρωνικὰἢ στὰ πικρόχολα σχόλια καὶ στὰ κατὰ καιροὺς μὲ πρόγραμμα ἀνακαλυπτόμενα κατὰἸούδαν ψευτοευαγγέλια.

Αὐτὴν τὴν παιδεμένη καὶ κουρασμένη ἀλήθεια, ὅτι δηλαδὴἡἀρετὴ καὶ τὸ εὐαγγέλιο ἐφαρμόζονται, προσπαθεῖ νὰἀποδείξη ὁἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος φέροντας ὡς παράδειγμα τὸν ἀπόστολο Παῦλο.

Λέγει, «Τὶ εἶναι τελικὰὁἄνθρωπος; Καὶ πόση εἶναι ἡ εὐγένεια τῆς ἀνθρώπινης φύσεως; Καὶ πόση ἀρετὴ μπορεῖ νὰ πράξη αὐτὸ τὸ πλάσμα; Ὅλα αὐτὰ τὰἀπέδειξε ἀπὸὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὁἀπόστολος Παῦλος. Καὶ αὐτὴ τὴν στιγμὴ στέκει ἐνώπιον ὅλων τῶν κατηγόρων καὶ μὲ δυνατὴ φωνὴἀπολογεῖται ὑπὲρ τοῦ Κυρίου γιὰ τὶς συκοφαντίες. Μᾶς προτρέπει πρὸς τὴν ἀρετή, βουλώνει τὰ ξεδιάντροπα στόματα τῶν βλασφήμων καὶἀποδεικνύει, ὅτι δὲν ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺἀγγέλων καὶἀνθρώπων, ἐὰν βεβαίως προσέχουμε τοὺς ἑαυτούς μας.

Ὁ Παῦλος δὲν ἦταν φτιαγμένος ἀπὸἄλλη πάστα. Δὲν εἶχε ἄλλη ψυχή. Οὔτε κατοικοῦσε σὲἄλλον κόσμο. Ἀλλὰ κι αὐτὸς ζοῦσε καὶἀνατράφηκε στὴν ἴδια γῆ καὶ πατρίδα καὶ νόμους καὶ συνήθειες. Κι ὅμως κατανίκησε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τότε ποὺ δημιουργήθηκαν. Ποῦ λοιπὸν εἶναι ὅσοι λέγουν, ὅτι εἶναι δύσκολο πρᾶγμα ἡἀρετὴ καὶ εὔκολο ἡ κακία; Ὁ Παῦλος ἀντικρούει αὐτοὺς λέγοντάς τους. «Ἡ δὲ προσωρινὴ καὶἐλαφρὴ θλῖψι μας προετοιμάζει γιὰ μᾶς αἰώνια καὶὑπερβολικὰὑπερβολικὴ σὲ βαρύτητα δόξα» (Β’Κορινθίους 4,17). Ἂν λοιπὸν οἱ τέτοιου εἴδους θλίψεις εἶναι ἐλαφρές, πολὺ περισσότερο θὰ εἶναι ἐλαφρὲς καὶ οἱἡδονὲς ποὺ προέρχονται ἀπ’ αὐτές.

Βεβαίως δὲ εἶναι μόνο αὐτὸ θαυμαστό. Ὅτι δηλαδὴ μὲ τὴν μεγάλη του προθυμία δὲν αἰσθανόταν τοὺς κόπους ποὺ κατέβαλε γιὰ τὴν ἀρετή. Ἀλλὰ οὔτε πάλι ἔπραττε τὴν ἀρετὴ μὲ τὴν προσδοκία τοῦ μισθοῦ. Διότι ἐμεῖς δὲν ἀνεχόμαστε τὸν κόπο ὑπὲρ τῆς ἀρετῆς οὔτε καὶ μὲ τὴν ἀναμονὴ τῶν μισθῶν. Ὁ Παῦλος ὅμως ἀκόμη καὶ χωρὶς ἔπαθλα τὴν δέχονταν καὶ τὴν ἀγαποῦσε. Ὅσα δὲ θεωροῦνταν ἐμπόδια, τὰ ξεπερνοῦσε μὲ μεγάλη εὐκολία. Δὲν ἔβαζε ὡς δικαιολογία οὔτε τὴν ἀσθένεια τοῦ σώματος, οὔτε δύσκολες περιστάσεις, οὔτε τὴν ἐνόχλησι τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, οὔτε τίποτε ἄλλο ἔφερε ὡς πρόφασι. Ἂν καὶ εἶχε φορτωθῆ μεγαλείτερη φροντίδα ἀπὸὅλους τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς βασιλιάδες κι ἀπὸὅλα τὰ πλάσματα τῆς γῆς, ὅμως κάθε μέρα ἦταν ἀκμαῖος. Κι ἐνῶ οἱ κίνδυνοι αὐξανόταν, αὐτὸς εἶχε συνεχῶς φρεσκαρισμένη τὴν προθυμία του. Θέλοντας δὲ νὰ φανερώση αὐτό, ἔλεγε, «λησμονῶὅσα ἔπραξα, ὡς ἀπόστολος, στὸ παρελθόν, καὶἐπεκτείνομαι πρὸς αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ πράξω» (Φιλιππησίους 3,13). Ἐνῶ δὲ περίμενε τὸν θάνατο, προσκαλοῦσε ὅλους νὰ συμμετάσχουν σαὐτὴν τὴν ἡδονή. Ἔλεγε, «νὰ χαίρεσθε καὶ νὰ χαίρεσθε μαζί μου» (Φιλιππησίους 2,18). Καὶὅταν  πλησίαζαν κίνδυνοι, ὕβρεις καὶὅλη ἡἀτιμία πάλι χαίρονταν. Γιαὐτὸ καὶἔγραφε στὴν ἐπιστολή του πρὸς τοὺς Κορινθίους, «γιαὐτὸ καὶ χαίρομαι μὲ τὶς ἀσθένειες, μὲ τὶς ὕβρεις καὶ μὲ τοὺς διωγμούς» (Β’ Κορ 12,10).

Ὅλα αὐτὰ τὰὀνόμασε ὅπλα σωτηρίας δείχνοντας ὅτι καὶἀπὸ αὐτὰ μάζευε πολλοὺς καρπούς, καὶἀπὸ παντοῦἦταν ἀπρόσβλητος ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Ὅπου πήγαινε μαστιγωνόταν, ὑβρίζονταν, λοιδοροῦνταν, σὰν νὰἔκαμνε παρέλασι σὲ θρίαμβο. Σὲὅλη τὴν γῆ, ὅπου βρισκόταν, ἔστηνε συνεχῶς τρόπαια νίκης. Μὲ αὐτὰ στολιζόταν καὶὁμολογοῦσε εὐγνωμοσύνη στὸν Θεό. Ἔλεγε, «ἂς εὐχαριστοῦμε τὸ Θεό, ποὺ πάντοτε μᾶς κάνει νὰ θριαμβεύουμε» (Β’ Κορ 2,14).

ἁγίων Ἀποστόλων

Κυριακὴ 30.6.2019

Χρόνια πολλὰ στοὺς ἑορτάζοντες Ἀποστόλους

ἀρ.νι.μα.