ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ 2022

Διατρέξαντες τόν δόλιχον των ασκητικών αγώνων της Αγίας και

Μεγάλης Τεσσαρακοστής και βιώσαντες εν κατανύξει τά σεπτά Πάθη του Κυρίου, έμπλεοι νυν του αϊδίου φωτός της λαμπροφόρου Αυτού Έγέρσεως, υμνούμεν καί δοξολογούμεν το υπερουράνιον όνομα Aυτού, αναβοώντες το κοσμοχαρμόσυνον «Χριστός Ανέστη!». Ανάστασις είναι ο πυρήνα της πίστεως, της ευσεβείας, του πολιτισμού και της ελπίδος των Ορθοδόξων. Η ζωή της Εκκλησίας, εις τήν θεανθρωπίνην μυστηριακήν καί λατρευτικήν, τήν πνευματικήν, ηθικήν καί ποιμαντικήν έκφρασίν της και εις την καλήν μαρτυρίαν περί της ελθούσης εν Χριστώ χάριτος και της προσδοκωμένης «κοινής αναστάσεως», ενσαρκώνει και αντανακλά την συντριβήν του κράτους του θανάτου διά του Σταυρού και της Αναστάσεως του Σωτήρος ημών, και την απελευθέρωσιν του ανθρώπου εκ της «δουλείας του αλλοτρίου». Ανάστασιν μαρτυρούν οι Άγιοι και οι Μάρτυρες της πίστεως, το δόγμα, το ήθος, η κανονική δομή και λειτουργία της Εκκλησίας, οι ιεροί ναοί, τά μοναστήρια καί τά σεπτά προσκυνήματά μας, ο ένθεος ζήλος του ιερού κλήρου, ή απροϋπόθετος αφιέρωσις του έχειν και του είναι των μοναχών είς τόν Χριστόν, το ορθόδοξον φρόνημα των πιστών και η εσχατολογική ορμή συνόλου του εκκλησιαστικού τρόπου του βίου. 

Ο εορτασμός του Πάσχα δέν είναι διά τούς Όρθοδόξους μία προσωρινή απόδρασης από την έγκόσμιος πραγματικότητα και τάς αντιφάσεις της, αλλά διατράνωσις της ακλονήτου πίστεως, ότι ο πατήσας θανάτω τον θάνατον Λυτρωτής του αδαμιαίου γένους είναι ο Κύριος της ιστορίας, ο αεί «μεθ‘ ημών» και «υπέρ υμών» Θεός της αγάπης. Πάσχα είναι η βιωματική βεβαιότης, ότι ο Χριστός είναι η ελευθεροποιός Αλήθεια, το θεμέλιον, ο υπαρκτικός άξων και ορίζων της ζωής μας. «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάν. ιε‘, 5). Ουδεμία περίστασις, «θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή λοιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα» (Ρωμ. η’, 35) δύναται να χωρίση τούς πιστούς από της αγάπης του Χριστού. Αυτή η ακλόνητος πεποίθησις εμπνέει και ενισχύει την δημιουργικότητά μας και την βούλησιν νά καθιστάμεθα εν τω κόσμω «Θεού συνεργοί» (Α‘ Κορ. γ‘9). 

Έγγυάται, ότι απέναντι εις ανυπέρβλητα εμπόδια και αδιέξοδα, εκεί όπου κατ‘ άνθρωπον δέν διαφαίνεται λύσις, υπάρχει ελπίς και προοπτική. «Πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ» (Φιλιπ. δ‘, 13). Έν Χριστώ αναστάντι γνωρίζομεν ότι το κακόν, υπό όλας του τάς μορφάς, δέν έχει τον τελευταίον λόγον εις την πορείαν της ανθρωπότητος. 

Πεπληρωμένοι ευγνωμοσύνης και χαράς διά την αποδοθείσαν υπό του Κυρίου της δόξης τιμήν και υψίστην αξίαν εις τον άνθρωπον, θλιβόμεθα ενώπιον της πολυκεφάλου βίας, της κοινωνικής αδικίας και της καταπατήσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είς τήν έποχήν μας. «Τό φαιδρόν της αναστάσεως κήρυγμα» και το «Χριστός Ανέστη» συνηχούν σήμερον με την κλαγγήν των όπλων, την κραυγήν αγωνίας των αθώων θυμάτων της πολεμικής βίας και των προσφύγων, μεταξύ των οποίων ευρίσκονται πολυάριθμα αθώα παιδία. Διε πιστώσαμεν ιδίοις όμμασι τά προβλήματα κατά την πρόσφατον επίσκεψίν μας είς την Πολωνίαν, όπου κατέφυγεν ο κύριος όγκος των προσφύγων εξ Ουκρανίας. Συμπάσχομεν μέ τόν ευσεβή και γενναίον Ουκρανικόν λαόν, ο οποίος αίρει βαρύν σταυρόν, προσευχόμεθα και αγωνιζόμεθα διά την ειρήνης και την δικαιοσύνην καί δι‘ όσους τάς στερούνται. Είναι αδιανόητον δι‘ ημάς τούς Χριστιανούς νά σιωπώμεν ενώπιον της καταρρακώσεως της ανθρωπίνης αξιοπρεπείας. Όμού μετά των θυμάτων των ενόπλων συγκρούσεων, ο «μεγάλος ηττημένος» των πολέμων είναι η ανθρωπότης, η οποία εις την μακράν ιστορίας της δεν κατώρθωσε να καταργήση τόν πόλεμον. Ο πόλεμος όχι μόνον δέν λύει προβλήματα, αλλά δημιουργεί νέα και πολυπλοκώτερα. Σπείρει διχασμόν καί μίσος, μεγεθύνει το χάσμα μεταξύ των λαών. Ήμείς πιστεύομεν στερρώς, ότι η ανθρωπότης δύναται νά ζήση χωρίς πολέμους και βίαν. 

Η Εκκλησία του Χριστού, εκ της φύσεώς της, λειτουργεί ως παράγων ειρήνης. Όχι μόνον δέεται υπέρ της «άνωθεν ειρήνης» και της «ειρήνης του σύμπαντος κόσμου», αλλά τονίζει την σημασίας της ανθρωπίνης προσπαθείας διά τήν εδραίωσίν της. “Ίδιον του χριστιανού είναι πρωτίστως «τό είρηνοποιείν». Ο Χριστός μακαρίζει τούς ειρηνοποιούς, ο άγών των οποίων είναι απτή παρουσία του Θεού εν τω κόσμω και εικονίζει την ειρήνην τήν «πάντα νούν υπερέχουσαν» (Φιλιπ. δ‘, 7), έν τή «καινή κτίσει», εν τη ευλογημένη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Η Εκκλησία μας, ως προσφυώς τονίζεται εις το κείμενον του Οικουμενικού Πατριαρχείου «Υπέρ της του κόσμου ζωής». Το κοινωνικό ήθος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, «τιμά τούς μάρτυρες, οι οποίοι προσέφεραν τη ζωή τους για την ειρήνην, ως μάρτυρες της δύναμης της αγάπης, του κάλλους της δημιουργίας στην αρχική και τελική της μορφή, και της ιδεώδους ανθρωπίνης συμπεριφοράς, όπως την υπέδειξε ο Χριστός κατά τη διάρκεια της επίγειας διακονίας Του» (S 44). 

Τό Πάσχα είναι πανήγυρις ελευθερίας, χαράς και ειρήνης. Ανυμνούντες ευσεβοφρόνως την Ανάστασιν του Χριστού και βιούντες εν αυτή και την ιδικήν μας συνανάστασιν, προσκυνούντες δε εν πίστει το μέγα μυστήριον της Θείας Οικονομίας, και μετέχοντες της «κοινής των όλων πανηγύρεως», απευθύνομεν εκ της αεί σταυροαναστασίμου πανσέπτου καθέδρας της Εκκλησίας Κωνσταντινου 

πόλεως πρός πάντας υμάς, τιμιώτατοι αδελφοί και προσφιλέστατα τέκνα, εγκάρδιον πασχάλιον χαιρετισμόν, επικαλούμενοι έφ‘ υμάς τήν χάριν και το έλεος του νεκρώσαντος τόν Άδην και χαρισαμένου ήμίν την αιώνιον ζωήν Χριστού του Θεού του παντός. 

Φανάριον, Άγιον Πάσχα ,βκβ 

+ Ό Κωνσταντινουπόλεως 12. διάπυρος πρός Χριστόν Αναστάντα 

ευχέτης πάντων υμών. V 

Αναγνωσθήτω επ‘ εκκλησίας κατά την Θείας Λειτουργίας της εορτής του Αγίου Πάσχα, μετά το Ιερόν Ευαγγέλιον.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΩ ΑΓΙΩι ΠΑΣΧΑ 

Αριθμ. Πρωτ. 169

+ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ 

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ