ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ Η ΑΘΩΟΤΗΤΑ!… ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΜΗΤΡΟΥΔΗ

Σε ως ξεχασμένο απ’τον πολιτισμό θα’λεγες χωριό, κάτοικος είναι η Μαρία! Μάνα με

τρία προβατάκια-παιδάκια τριγύρω της –όλη η πολύτιμη και ζηλευτή περιουσία της- έχει κάτι που σπανίζει στις ημέρες που μας έλαχε να ζούμε πονηρών-απατεωνιάς χρόνων, έχει την δυσεύρετη πλέον και ακριβή Αθωότητα!!! Η ζωή που κάνουμε, τα τοξικά που τρώμε, αναπνέουμε, βλέπουμε, ακούμε, αισθανόμαστε λίγο ή πολύ, αργά ή γρήγορα μας αφαιρούν το σπάνιο αυτό δώρο, μας απεκδύουν απ’αυτό και απομένουμε φτηνά, φριχτά, ελεεινά σώματα, άδεια αξίας και σημασίας!!! Η Μαρία (ευχή να συνεχίσει έτσι) οπωσδήποτε με τον τρόπο που ζει, την πορεία που ακολουθεί, τις θυσίες που κάμει, την απάρνηση εαυτού που δεν φοβάται και δέχεται, κατάφερε να διασώσει το πολύτιμο δώρο που τώρα στα μάτια της λάμπει και το νιώθεις, το αντιλαμβάνεσαι, το καταλαβαίνεις και χαίρεις και απορείς και θαυμάζεις!!! Υπάρχει λοιπόν ακόμη, συνεχίζει και ακόμη υπάρχει το λουλούδι το σπάνιο αυτό, το ευωδιαστό, το πολύχρωμο, συνεχίζει και ναι, υπάρχει ας και αραιά και σπάνια!!! Η Αθωότητα ακόμη υπάρχει και λάμπει στα μάτια της Μαρίας!!!