Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΟΙΜΗΣΙ – Η ΑΝΑΣΤΑΣΙ ΛΑΜΠΡΗ
Ἀδελφοὶ, Χριστὸς Ἀνέστη-Ἀληθῶς Ἀνέστη.
Εἶδες λοιπὸν ὅτι παντοῦ ὁ θάνατος ὀνομάζεται κοίμησι καὶ ὕπνος;
Αὐτὸς ποὺ εἶχε πρῶτα φοβερὸ πρόσωπο,
μετὰ τὴν ἀνάστασι ἔγινε εὐκαταφρόνητος.
Εἶδες πόσο λαμπρὴ εἶναι ἡ νίκη τῆς ἀναστάσεως;
Μὲ τὴν δύναμί της μᾶς δωρήθηκαν πάμπολλα ἀγαθά.
Μὲ αὐτὴν καταλύθηκε ἡ ἀπάτη τῶν δαιμόνων.
Μὲ τὴν δύναμί της γελοῦμε μπροστὰ στὸν θάνατο.
Μὲ αὐτὴν περιφρονοῦμε τὴν παροῦσα ζωή.
Μὲ τὴν δύναμί της σπεύδουμε
πρὸς τὴν λαχτάρα τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν.
Μὲ τὴν δύναμί της, ἐνῶ ἔχουμε σῶμα γήϊνο,
ζοῦμε σὰν τοὺς ἀσώματους ἀγγέλους, ἐὰν βέβαια τὸ θέλουμε.
Σήμερα ἔγινε ἡ λαμπρὴ νίκη μας.
Σήμερα ὁ Δεσπότης μας νίκησε τὸν θάνατο.
Σήμερα κατέλυσε τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου.
Σήμερα χάρισε τὴν σωτηρία μὲ τὸν δρόμο τῆς ἀναστάσεως.
Σήμερα χαιρόμαστε καὶ σκιρτοῦμε ἀγαλλιασμένοι.
Βέβαια ὁ Δεσπότης μας νίκησε καὶ ἔστησε τὸ τρόπαιο,
ἀλλὰ ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐφροσύνη εἶναι κοινὴ σὲ ὅλους.
Χαιρόμαστε διότι ὅλα αὐτὰ τὰ πραγματοποίησε γιὰ χάρι μας.
Μὲ αὐτὰ τὰ ὅπλα δὲ ποὺ μᾶς νίκησε ὁ διάβολος,
μὲ τὰ ἴδια τὸν νίκησε καὶ ὁ Χριστός.
Τὰ ἴδια ὅπλα πῆρε ὁ Χριστὸς καὶ μὲ αὐτὰ τὸν νίκησε.
Ἄκου, λοιπόν, πῶς ἔγινε αὐτό.
Τὰ ὅπλα τῆς δικῆς μας ἥττας ἦταν ἡ παρθένος, τὸ ξύλο καὶ ὁ θάνατος.
Παρθένος ἦταν ἡ Εὔα.
Διότι ὡς τὴν στιγμὴ τῆς ἀπάτης δὲν εἶχε σαρκικὴ σχέσι μὲ τὸν ἄνδρα.
Τὸ ξύλο ἦταν τὸ δένδρο.
Θάνατος ἦταν τὸ ἐπιτίμιο ἐναντίον τοῦ Ἀδάμ. Νὰ λοιπόν, μὲ ποιὸν τρόπο ἡ παρθένος, τὸ ξύλο καὶ ὁ θάνατος ἔγιναν τὰ σύμβολα τῆς ἥττας μας.
Πρόσεξε τώρα πῶς καὶ γιὰ τὴ νίκη μας πάλι ἀπαιτήθηκαν τὰ ἴδια.
Ἀντὶ γιὰ τὴν Εὔα ἔχουμε τὴν Μαρία.
Ἀντὶ γιὰ τὸ ξύλο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ
ἔχουμε τὸ ξύλο τοῦ σταυροῦ.
Ἀντὶ γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἀδάμ, ἔχουμε τὸν θάνατο τοῦ Δεσπότη Χριστοῦ.
Εἶδες πῶς μαὐτὰ ποὺ νίκησε μὲ τὰ ἴδια νικήθηκε;
Μὲ τὸ δένδρο νίκησε τὸν Ἀδὰμ ὁ διάβολος.
Μὲ τὸν σταυρὸ νίκησε τὸν διάβολο ὁ Χριστός.
Ἐκεῖνο βέβαια τὸ δένδρο ἔστελνε στὸν ἅδη.
Ὁ σταυρὸς ὅμως κι αὐτοὺς ποὺ εἶχαν πεθάνει
τοὺς ἀνεκάλεσε πάλι ἀπὸ τὸν ἅδη.
Ἐκεῖνο τὸν ἡττηθέντα Ἀδὰμ τὸν ἀνάγκασε νὰ κρυφτῆ
σὰν νὰ ἦταν αἰχμάλωτος καὶ γυμνός.
Ὁ σταυρὸς ὅμως ἔδειχνε ἀπὸ τὸ ὕψος του σὲ ὅλους
τὸν Νικητὴ καρφωμένο καὶ γυμνό…
Ἤμασταν θνητοὶ καὶ γίναμε ἀθάνατοι.
Ἤμασταν πεσμένοι καὶ σηκωθήκαμε.
Ἤμασταν νικημένοι καὶ γίναμε νικηταί.
Αὐτὰ εἶναι τὰ κατορθώματα τοῦ σταυροῦ.
Αὐτὰ εἶναι ἡ μεγάλη ἀπόδειξι τῆς ἀναστάσεως.
Σήμερα σκιρτοῦν οἱ ἄγγελοι.
Σήμερα οἱ οὐράνιες δυνάμεις ἀγάλλονται.
Χαίρονται γιὰ τὴν σωτηρία ὅλου τοῦ ἀνθρώπινου γένους…
Σήμερα ὁ Χριστὸς ἐλευθέρωσε τὴν ἀνθρώπινη φύσι ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου καὶ τὴν ἐπανέφερε στὴν πρώτη εὐγενικὴ καταγωγή της…
Σήμερα σὲ ὅλην τὴν οἰκουμένη κυριαρχεῖ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη.
Σήμερα τὰ πλήθη τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἄνω δυνάμεων ἀγάλλονται
γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Εἰς τὸ ἅγιον Πάσχα, ΕΠΕ 36,74-76
Ἀνάστασι 28.4.2019
μετάφρασι ἀρ.νι.μα.
Στ’. Ἡ ἀνάστασι γιὰ τὸν πλούσιο καὶ γιὰ τὸν φτωχὸ
Ὅταν λοιπὸν ἰδῆς ὄχι μόνο ἀγγέλους καὶ ὅλο τὸ πλῆθος τῶν οὐρανίων δυνάμεων, ἀλλὰ νὰ συνεορτάζη μαζί μας ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης τῶν ἀγγέλων, τότε ποιὰ ἔλλειψι ἔχεις γιὰ νὰ γιορτάσης λαμπρὰ τὴν ἀνάστασι; Κανεὶς λοιπὸν δὲν πρέπει νὰ εἶναι κατηφής ἐξ αἰτίας τῆς ἀνέχειας.
Κανεὶς πάλι δὲν πρέπει νὰ ἐπαίρεται γιὰ τὰ πλούτη του. Διότι μὲ τὰ χρήματά του δὲν μπορεῖ νὰ συνεισφέρει τίποτε στὴν γιορτὴ τῆς ἀναστάσεως. Στὶς ἐξωτερικὲς γιορτὲς βέβαια, ἐννοῶ τὶς κοσμικές, ὅπου κυριαρχεῖ πολλὴ φαντασία, στολισμὸς ἐνδυμάτων καὶ πολυτέλεια ἐδεσμάτων, εἶναι φυσικὸ ὁ φτωχὸς νὰ στενοχωριέται, ἐνῶ ὁ πλούσιος νὰ εὐφραίνεται καὶ νὰ εἶναι χαρούμενος. Γιὰ ποιὸν λόγο ἄραγε; Διότι ὁ μὲν πλούσιος ἐνδύεται μὲ λαμπρὰ ἐνδύματα καὶ παραθέτει πλουσιώτερο τραπέζι. Ὁ φτωχὸς ὅμως ἐμποδίζεται ἀπὸ τὴν φτώχεια του νὰ δείξη τέτοια ἀνοιχτοχεριά.
Στὴν γιορτὴ τῆς ἀναστάσεως ὅμως δὲν ἔχουμε τέτοιον λόγο. Διότι ἐκδιώκεται ὅλη αὐτὴ ἡ κοσμικὴ ἀνωμαλία. Ἡ τράπεζα τῆς ἀναστάσεως εἶναι κοινὴ γιὰ τὸν πλούσιο, γιὰ τὸν φτωχό, γιὰ τὸν δοῦλο καὶ γιὰ τὸν ἐλεύθερο.
Κι ἂν ἀκόμη εἶσαι πλούσιος δὲν ἔχεις τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὸν φτωχό. Κι ἂν εἶσαι φτωχός, δὲν ἔχεις τίποτε λιγότερο ἀπὸ τὸν πλούσιο. Οὔτε ἐξ αἰτίας τῆς πενίας σου μειώνεται ἡ πνευματικὴ ἀπόλαυσί σου. Διότι ἡ χάρι αὐτὴ εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν ξεχωρίζει πρόσωπα.
Γιατὶ ὅμως λέγω ὅτι ἡ ἴδια τράπεζα εἶναι στρωμμένη γιὰ τὸν φτωχὸ καὶ γιὰ τὸν πλούσιο; Ἀφοῦ ἀκόμη καὶ αὐτὸς ποὺ ἔχει τὸ διάδημα, τὸν βασιλικὸ μανδύα καὶ σηκώνει πάνω του τὴν ἐξουσία τῆς οἰκουμένης, ἔχει τὴν ἴδια τράπεζα μὲ τὸν φτωχὸ καὶ μὲ τὸν ζητιᾶνο.
Τέτοια λοιπὸν εἶναι τὰ πνευματικὰ δῶρα τῆς ἀναστάσεως. Δὲν δαιροῦν τὴν κοινωνία ἀνάλογα μὲ τὰ ἀξιώματα, ἀλλὰ μὲ τὴν προαίρεσι καὶ τὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ καθενός. Γιαὐτὸ καὶ πλησιάζουν νὰ ἀπολαύσουν καὶ νὰ συμμετάσχουν στὰ θεῖα δῶρα αὐτὰ μὲ τὴν ἴδια παρρησία καὶ ἄνεσι καὶ ὁ πλούσιος καὶ ὁ φτωχός.
Γιατὶ ὅμως λέγω μὲ τὴν ἴδια ἄνεσι; Πολλὲς φορὲς ὁ φτωχὸς πλησιάζει μὲ περισσότερη παρρησία. Γιὰ ποιὸν λόγο; Διότι ὁ βασιλιᾶς εἶναι περικυκλωμένος ἀπὸ πολλὲς φροντίδες καὶ περιστοιχίζεται ἀπὸ βαριὰ γεγονότα. Ἡζωήτουπερνᾶσὰννὰεἶναιμέσασὲπέλαγοςκαὶπεριλούζεταιἀπὸπαντοῦἀπὸἀλλεπάλληλακύματα. Συνθλίβεται ἀπὸ πολλὰ ἁμαρτήματα. Ὁ φτωχὸς ὅμως εἶναι ἀπαλλαγμένος ἀπὸ ὅλα αὐτά. Ἡ φροντίδα του εἶναι μόνο πῶς νὰ ἐξοικονομήση τὴν ἀναγκαία τροφή του. Ζῆ εἰρηνικὰ καὶ ἥσυχα. Σὰν νὰ βρίσκεται σὲ γαλήνιο λιμάνι. Γιαὐτὸ προσέρχεται στὴν πνευματικὴ τράπεζα τῆς ἀναστάσεως μὲ πολλὴν εὐλάβεια.
Εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα ΕΠΕ 36,78-80
