Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ… ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΜΗΤΡΟΥΔΗ
Μια φορά κι έναν καιρό στα πολύ παλιά τα χρόνια σ’ένα μικρό, όμορφο χωριό, ζούσε
και μεγάλωνε ένα ανήσυχο, χαριτωμένο αγόρι ο Γεώργιος. Η γιαγιά κι ο παππούς του για να τον κρατούν φρόνιμο αλλά και γιατί τον ευχαριστούσε, πολύ συχνά του’λέγαν διάφορες ιστορίες και πανέμορφα παραμύθια!
Μέσα απ’τα παραμύθια αυτά και τις ιστορίες ο Γεώργιος έμαθε και για τον Παράδεισο! Τον ενθουσίαζε να ξέρει ότι κάποτε υπήρχε ένας υπέροχος κήπος στην Γη, όπου ζώα, πουλιά, φυτά ζούσαν αρμονικά, γαλήνια και με τον άνθρωπο φιλικά! Θα’θελε πολύ να μπορούσε κι αυτός να βρεθεί και να ζήσει στον Παράδεισο! Δειλά δειλά η σκέψη αυτή όλο και μεγάλωνε μέσα του. Σιγά αλλά σταθερά άπλωνε “ρίζες-κλαδιά” και φούντωνε την επιθυμία του να ψάξει, να βρει τον Παράδεισο και να ζήσει μέσα σ’αυτόν!
Ένα πρωΐ, στο χωριό του έγινε γνωστό-μαθεύτηκε πως ο Γεώργιος έφυγε, τους εγκατέλειψε, γιατί αποφάσισε να ψάξει, να βρει και να κατοικήσει τον Παράδεισο! Πέρασαν χρόνια πολλά, χειμώνες καλοκαίρια αμέτρητα, η απορία για το τί είχε απογίνει με τον Γεώργιο και το απίστευτο ταξίδι του έμενε πάντα ανοιχτή και ζητούσε την απάντηση της, για να ικανοποιούνταν κι έκλεινε.
Και η απάντηση ήρθε τελικά. Ο Γεώργιος βρήκε τον Παράδεισο στην Γη και αυτό μάλιστα δεν το κράτησε ως μυστικό μόνο για τον εαυτό του. Γύριζε παντού τώρα πλέον, μέσα στον κόσμο και το διαλαλούσε και το κοινοποιούσε και το αποκάλυπτε. Ο Παράδεισος στην Γη δεν ήταν ένας, ήταν πολλοί και ήταν τα Δάση. Οι άνθρωποι όφειλαν να ξεκλειδώσουν τις αμπαρωμένες θύρες καρδιάς-ψυχής-μυαλού τους και να‘βλέπαν και να αντιλαμβανόταν την αλήθεια.
Ο Γεώργιος με τ’αχτιδοβόλο, λαμπερό, διαμαντοποίκιλτο της Αγάπης για τα Δάση κλειδί, γύριζε παντού και καλούσε τον κόσμο να μάθει, να γνωρίσει τις ομορφιές των Δασών και ως θησαυρούς πολύτιμους να τα ασφαλίσει, ικανά να τα προστατεύσει. Ο Γεώργιος είχε γνωρίσει την αλήθεια και αγωνιζόταν όπως κι όσο μπορούσε γι’αυτήν, για να την γνωρίσουν κι άλλοι και δεν δίσταζε να φτάσει και ως τέλους γι’αυτήν, εώς θανάτου!!!
