Ἰκείνους, μάνναμ’, εἶνι ἕνας λουρίδας…. (γράφει ο Αρχιμανδρίτης π. Νικηφόρος Μανάδης)

Ἰκείνους, μάνναμ’, εἶνι ἕνας λουρίδας…. (γράφει ο Αρχιμανδρίτης π. Νικηφόρος Μανάδης).

Τοὔλιγαν στοὺ χουργιό. Ἰκείνους, μάνναμ’εἶνι ἕναςλουρίδας, ‘π’νὰ μὴ φαίνουνταν. Ἀ ρὰ ντὶπ λουρίδας, σὶλέου. Ἄλλ’ πάλι τοὺν ἴλιγαν ταντστάρα. Ἤθιλνι νὰ πῆ, σοῦ λιέει, ἁπ’ ἴλιγι κι κείνους ἡ Τζιριμὲς στοὺν παλιὸτοὺν σινιμά, ἦταν αὐτὸς ἀπ’ τανιοῦνταν κι ξηρουτανιοῦνταν ἡ ἔρμους, γιὰ νὰ φτάσ’ τοὺ ἕνα ἀ κι τ’ἄλλου κι δὲν κατάφιρνι νὰ σκουντάψ’ σὶ καένα. Κουρδώνουνταν ἀ κι ξανακουρδώνουνταν, ἀλλὰ πάλι καντίπουτας. Τοὺν ἴλιγαν κι κουρδουνούρ’. Τνἴδγιασημασία τνἴλιγαν γιὰ τςγναῖκις, ὅτ’ αὐτὴντσουρτσουλώνιτι. Φκιάνιτι, στουλίζιτι σὰν τνκαρακάξαμὶ τὰ φτιρὰ τ’ἀητοῦ κι καμώνιτι πὼς τάχατ’ εἶνι κάτ’ κιἀφοῦ δὲν ἦταν καντίπουτας. Τοὔλιγαν πάλι κι γιὰτςγναῖκις κι γιὰ τςἄντρ’, αὐτὸς εἶνι τσουτσουλουμύτς, ἢ γιὰ τ’γναῖκα αὐτὴν εἶνι μνιὰ τσουτσουλουμύτου… Δηλαδὴς ἔχ’ σκουμέν’ τ’μύτ’ πουλὺ ψηλά. Ἢ τοὔλιγανγιὰ τςγίδις, «ψώραβ’ γίδα, σκουμέν’ νουρά». Δηλαδής, μνιὰ γίδα ἁπ’ εἶνι γιουμάτ’ ψώρα, δὲν μπουρεῖ νἄχ’ σκουμέν’ τ’νουράτς. Σκουμέν’ νουρὰ ἔχν’ οἱ γίδις ἁπ’ εἶνιγιρές, κριατουμένις, λαγγουνιαζμένις, τιφαρίκια. Ἡ ψώραβ’ ἢ ἡ ἄρουστ’ ἦταν γιουμάτ’ τσιμπούργια, καπούσις κι εἶχι τ’νουράτς κατιβαζμέν’.

Λουρίδας ἡ ψουρουπιρήφανους. Ἰά ρὰ τὶ εἶσι κι σὺ κι πόσου γιουμάτους; Ἴσια μὶ μνιὰ λουρίδα πάχους ἔχς κι τίπουταςπαραπέρα. Ἴλιγι ἡ θκόζμας ἡ Τρανός μνιὰ παροιμία γιὰκάπχοιουν ἀ κι συμπληάρουνι, … κι ἀφέντ’ τσουτσουλουμύτ’. Ἤθιλνι νὰ πῆ, ὅτ’ εἶσι ὅ,τ’ μὶ ὅ,τ’ ἀλλὰεἶσι κι ἀφέντς τσουτσουλουμύτς. Φκιάνισι κι κουρδώνισι, ἀλλὰ στοὺ τέλους εἶσι ἀφέντς τσουτσουλουμύτς κισὺ ἡ ἔρμους.

Ἰά αὐτάϊας εἶνι τ’ἀνθρώπινα τὰ ψιφτουπάθια. Μὴ θαρρεῖτι,ὅλ’ μᾶς κυνηγοῦν.

Κυργιακὴ1ἰουνίου2025 

ἀρνιμα